Βάνα Κράβαρη
Αν πράγματι δεχτούμε πως το ΒΙΝΤΕΟ ΚΛΑΜΠ και αντίστοιχα σινεφίλ γκρουπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δίνουν τον παλμό του τι παίζει culturally εκεί έξω, σε σινεμά, πλατφόρμες, Netflix και τα ρέστα μας, τότε η σειρά «Στο Κάμπινγκ» είναι τουλάχιστον εμβληματική. H ανάρτηση ενός μέλους του γκρουπ δημιούργησε μια μικρή, διαχειρίσιμη νοσταλγία στους 40άρηδες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που πέρασαν καλοκαίρια ολόκληρα με επαναλήψεις της σειράς. Κάπως έτσι, αποφασίσαμε να την ψάξουμε.
Θυμάστε και εσείς το «Στο Κάμπινγκ»;
Η σειρά, που είναι διαθέσιμη στο Ertflix, προβλήθηκε το 1989 στην ΕΡΤ1 και μάλιστα θεωρείται από πολλούς η τελευταία πραγματικά καλή σειρά της εποχής λίγο πριν την έλευση της ιδιωτικής τηλεόρασης. Γυρίστηκε σε πραγματικό κάμπινγκ στην Πελοπόννησο, στο οποίο οι ηθοποιοί έζησαν κανονικότατα για όσο κράτησαν τα γυρίσματα της σειράς.
Το σενάριο της σειράς αφορούσε τις σχέσεις ανάμεσα στους εργαζομένους και τους επισκέπτες ενός κάμπινγκ στην Πελοπόννησο. Κεντρικά πρόσωπα είναι ο ιδιοκτήτης Τάκης και ο Μήτσος, που ήρθε από το χωριό Αραχναίο για να αναλάβει τη φροντίδα των αλόγων που νοίκιασε ο πατέρας του στον Τάκη για το καλοκαίρι. Ο Μήτσος θα ζήσει εν τω μεταξύ και έναν έρωτα με τη Γερμανίδα Σαμάνθα (την υποδυόταν η Τζούλια ντε Ρος), που θα τελειώσει με το πέρας του καλοκαιριού και βασικά και με της σειράς της ίδιας.
Στο γραφείο πίσω μου κάθεται ο Γιώργος Τσαγκόζης, τον οποίο ρωτάω αν ξέρει αυτή τη σειρά, βλέποντας το ποστ. Μου απάντησε πως όχι απλώς την ξέρει, αλλά την αγαπάει, μιας και χρωμάτιζε τα καλοκαίρια του στη Λέσβο. Με μια κάποια μελαγχολία. Ευπρόσδεκτη μελαγχολία όμως.
«Καλοκαίρι στο νησί να αράζεις σπίτι με το λιοπύρι και να παρακολουθείς το ελληνικό καλοκαίρι κάποιων άλλων ανθρώπων, inception. Λέσβος στο σπίτι της γιαγιάς μου και αρχές ‘90s, οι γονείς έχουν πέσει για τον απογευματινό ύπνο και εγώ, 8 χρονών με μόνη συντροφιά μου την ασπρόμαυρη τηλεόραση της γιαγιάς να βλέπω το Κάμπινγκ, τις ζωές των ανθρώπων που δούλευαν σεζόν εκείνες τις εποχές, να στεναχωριέμαι για τον καλόψυχο Μάιμο να περιμένω να δω τι θα γίνει με τους νεανικούς έρωτες των εργαζομένων και των τουριστών. Κάθε καλοκαίρι σε επανάληψη να το ξαναβλέπω για να θυμηθώ τους χαρακτήρες και να ελπίζω να συμβεί κάτι άλλο, κάτι χαρμόσυνο, κάθε καλοκαίρι, όταν τελείωνε η σειρά τελείωνε και το καλοκαίρι. Το Κάμπινγκ είναι ένα βίωμα που πάει με τις αληθινές αναμνήσεις του καλοκαιριού μου που ήταν πολύχρωμο αλλά είχε και τις μικρές ασπρόμαυρες στιγμές του», μου λέει.
Στο Κάμπινγκ – Ο Μητσάρας (Nίκος Καλογερόπουλος): Ένα ουίσκι βάλε καλύτερα!
Στο κάμπινγκ – Nίκος Καλογερόπουλος Στο κάμπινγκ είναι ο τίτλος τηλεοπτικής σειράς της ΕΡΤ που προβλήθηκε στα μέσα του 1989 από την ΕΡΤ1, σε σενάριο Κώστα Γκάτζιου, σκηνοθεσία Ανδρέα Θωμόπουλου και παραγωγή ΕΡΤ. Αποτελούνταν από 13 επεισόδια των 50 λεπτών. Είναι γυρισμένη σε κάμπινγκ της παραλίας του Δρεπάνου Αργολίδας.
Το πρώτο επεισόδιο της σειράς «Στο Κάμπινγκ» προβλήθηκε στις 7 Μαΐου 1989. Το σενάριο είχε υπογράψει ο Κώστας Γκάτζιος, ο οποίος εμπνεύστηκε την υπόθεση από τις καλοκαιρινές του διακοπές σε ένα κάμπινγκ. Τότε σιγά σιγά γεννήθηκαν όλοι οι χαρακτήρες της σειράς.
Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο Τολό, στο κάμπινγκ Τρίτων, όπου οι ηθοποιοί έμεναν πράγματι σε σκηνές. Από τον Αύγουστο μέχρι και τον Νοέμβριο. Οι κομπάρσοι ήταν πράγματι παραθεριστές με τον να δηλώνει σχετικά σε αφιέρωμα – Oral History του Θεοδόση Μίχου: «Εννοείται ότι είχε τουρίστες, τουλάχιστον μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου. Όλο αυτό ήταν εκμεταλλεύσιμο. Γενικά περνούσαμε πολύ καλά. Ενδιαφέρονταν, έρχονταν να δουν τα γυρίσματα, κάποιοι παίζανε κιόλας στα γενικά πλάνα, γιατί το κάμπινγκ έπρεπε να φαίνεται ζωντανό. Οπότε προωθούσαμε τις σκηνές που σύμφωνα με το σενάριο είχαν μεγάλη καλοκαιρία και πολύ κόσμο, παρόλο που ευτυχώς κράτησε τελικά ο καιρός. Βέβαια επειδή φοβόμουν ότι ο καιρός δεν θα κρατούσε, είχα κάνει ένα σχεδιασμό ώστε στη χειρότερη περίπτωση να σταματήσουν τα γυρίσματα στη μέση και να συνεχιστούν την επόμενη χρονιά.»
Ο Νίκος Καλογερόπουλος ενσάρκωσε δύο χαρακτήρες, τον Μήτσο και τον Μάιμο, με τον Γιάννη Βασιλείου να μου λέει πως πρόκειται για το «ρεσιτάλ της ζωής του». Η ερμηνεία του ήταν εξαιρετική και όπως είχε πει, ταξίδεψε στο χωριό του για να μελετήσει τον ρόλο του ατόμου με νοητική αδυναμία, ενώ πηγή έμπνευσης αποτέλεσαν οι προσωπικές του εμπειρίες και η επαφή του με τέτοια άτομα. Για τον Γιώργο η απεικόνιση ενός ατόμου με νοητική αδυναμία ήταν «σωστή για τα δεδομένα της εποχής» και γενικώς θα έλεγε πως «γέρασε καλά».