Γιώργος Τσαγκόζης
Κάθε καλοκαίρι, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι πλατφόρμες αγγελιών γεμίζουν με αναρτήσεις από ανθρώπους που «δίνουν το σπίτι τους για έναν μήνα» όσο λείπουν διακοπές ή εργάζονται σε άλλη πόλη. Η πρακτική αυτή είναι γνωστή ως subletting, δηλαδή υπεκμίσθωση.
Με απλά λόγια, πρόκειται για την περίπτωση όπου ένας ενοικιαστής νοικιάζει το ακίνητο που ήδη μισθώνει σε κάποιον τρίτο, συνήθως για μικρό χρονικό διάστημα. Δεν πρόκειται δηλαδή για τον ιδιοκτήτη, αλλά για τον άνθρωπο που ήδη κατοικεί στο σπίτι.
Η πρακτική ξεκίνησε να διαδίδεται ιδιαίτερα σε μεγάλες πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και το Βερολίνο, όπου τα ενοίκια είναι υψηλά και πολλοί φοιτητές ή εργαζόμενοι αναζητούσαν τρόπο να καλύψουν μέρος των εξόδων τους όταν έλειπαν για εβδομάδες ή μήνες. Τα τελευταία χρόνια, με την εξ αποστάσεως εργασία και τη διάδοση πλατφορμών όπως το Facebook Marketplace και το Airbnb, το subletting έγινε ακόμη πιο συνηθισμένο.
Για τον ενοικιαστή, το βασικό πλεονέκτημα είναι ότι δεν πληρώνει ενοίκιο για ένα σπίτι που μένει άδειο, ενώ ο προσωρινός ένοικος βρίσκει συχνά οικονομικότερη λύση από ένα ξενοδοχείο ή ένα βραχυχρόνιο κατάλυμα.
Ωστόσο, η υπεκμίσθωση δεν είναι πάντα νόμιμη. Στις περισσότερες χώρες επιτρέπεται μόνο εφόσον προβλέπεται από το μισθωτήριο ή υπάρχει η ρητή συναίνεση του ιδιοκτήτη. Αν ο ενοικιαστής προχωρήσει σε υπεκμίσθωση χωρίς άδεια, μπορεί να παραβιάζει τους όρους της σύμβασης και να αντιμετωπίσει ακόμη και καταγγελία της μίσθωσης.
Το ίδιο ισχύει και στην Ελλάδα. Ο Αστικός Κώδικας προβλέπει ότι η υπεκμίσθωση εξαρτάται από τους όρους της σύμβασης μίσθωσης και τυχόν συμφωνία με τον εκμισθωτή. Γι’ αυτό, πριν κάποιος «δώσει» το σπίτι του για λίγες ημέρες ή εβδομάδες, είναι σημαντικό να ελέγξει τι προβλέπει το συμβόλαιό του και να εξασφαλίσει, όπου απαιτείται, την έγκριση του ιδιοκτήτη ή να το κάνει με τρόπο που να μη το καταλάβει αυτός ή κάποιος περίεργος γείτονας.
