Γιώργος Τσαγκόζης
Σας έχει τύχει να είστε στις μαύρες σας και μία απλή πράξη από κάποιον άγνωστό να σας φτιάξει την ημέρα ή και γιατί όχι να σας δώσει μία ελπίδα ότι δεν είναι όλα άσχημα εκεί έξω και ο κόσμος μας με μικρές πράξεις ευγένειας, έχει ελπίδα να φτιάξει κάποια στιγμή;
Αυτές τις μικρές πράξεις ευγένειας από αγνώστους που τους έκαναν να νιώσουν καλύτερα, μοιράζονται στο ελληνικό reddit, συνάνθρωποι μας και μας δίνουν μία αχτίδα ελπίδας για το μέλλον σπάζοντας κάπως τη μονοτονία των άσχημων ειδήσεων που ακούμε συνεχώς από τα ΜΜΕ!
Γράφει ο redditor που έκαμε την αρχική ανάρτηση:
Απλές κινήσεις
“Καλημέρα σε όλους! Πήγαινα πρωί πρωί στη δουλειά κάπως προβληματισμένος για το τι θα κάνω στο μέλλον μου και ξαφνικά ένας παππούς που έτρωγε κάτι σύκα με σταματάει και μου έδωσε ένα χωρίς να πει τίποτα και έφυγε. Έμεινα άναυδος και πραγματικά μου έφτιαξε το κέφι για όλη την υπόλοιπη μέρα. Εσάς τι απλές κινήσεις σας έχουν κάνει που να έχουν μεγάλο αντίκτυπο στην ημέρα σας?”
Στο σχόλια πολλοί μοιράζονται μικρές ή λιγότερο μικρές πράξεις καλοσύνης από αγνώστους:
“Όταν βλέπω ένα αυτοκίνητο ολόιδιο με το δικό μου στο δρόμο του κάνω τα φώτα για να το χαιρετήσω. Στη γειτονιά μου είναι ένα τέτοιο αυτοκινητάκι που βλέπω πολύ συχνά και το χαιρέτησα μια δυο φορές στην αρχή και τώρα με χαιρετάει και η οδηγός από μόνη της ακόμα και όταν ειδωθήκαμε πεζοί. Μου φτιάχνει τη μέρα αλήθεια 😂”
“Πολλά χρόνια πίσω, postdoc στο Colorado, ξέμεινα μόνος καθώς ήταν thanksgiving (ίσως η σημαντικότερη γιορτή, αλλά και άκρως οικογενειακη). Και ξαφνικά τηλέφωνο από μια φίλη, τσακίσου και έλα να φάμε εδώ.
Ετοιμάζομαι να φύγω αλλά το έχει στρώσει για τα καλά. Το αυτοκίνητο ένα σάπιο, παλιό. Ξεφουσκώσε το λάστιχο. Τί α κάνω, μέσα στο χιόνι, αλλάζω με την ακόμη πιο παλιά ρεζέρβα. Την βάζω και φεύγω.
200 μέτρα πιο κάτω, στρίβω στον κεντρικό και σκάει η ρεζέρβα. Χιόνι παντού, το αυτοκίνητο μην πάει ούτε μπρος ούτε πίσω. Κάνω κάτι ταρζανιες να πάει τουλάχιστον στην άκρη (γεμάτη με βουνό από χιόνι). Σταματά αστυνομία και λέω θα σκίσει τώρα λόγω μπλοκάρισματος του δρόμου, και ατελείωτα μπρος πίσω. Όμως σταματά για να σπρώξει να πάω στην άκρη. Have a good one λεει και φεύγει.
Έτσι κάθομαι στην άκρη του δρόμου, χωρίς λάστιχο και χωρίς πολλές επιλογές λόγω thanksgiving. Και βγαίνει ο κυριουλης από το σπίτι του, διακοπτοντας την οικογένειακη του γιορτή να μου πει σε βλέπω που παιδεύεσαι, μπες μέσα να σε πάω σε βουλκανιζατερ. Και αφού ψάχναμε κάποιο ανοιχτό, το βρήκαμε.
Με αυτά και αυτά, έφτασα τελικά στη φίλη μου, έφαγα να μην είμαι μόνος, με την βοήθεια δύο αγνώστων.
Να είστε καλά ρε, όπου και να βρίσκεστε”
“Μια φορά που ήμουν Παρίσι ήθελα να πάω σε ένα μουσείο και παρότι ήμουν κοντά είχα ψιλό χαθεί, βγάζω τον χάρτη και τον απλώνω πάνω στο τοίχο για να καταλάβω που πάω, μετά από λίγο ακουω μια φωνή από πίσω να μου λέει can I be of any help?! Ηταν ενας Αγγλος χαμογελαστός, με τη κουστούμια του κανονικότατος τζέντλεμαν, του δίνω απευθείας το χέρι του λέω που θέλω να πάω και με δύο κουβέντες που μου είπε κατάλαβα ακριβώς, πραγματικά μου έφτιαξε τη μέρα και μετά από χρόνια το θυμάμαι ακόμα, αν και συνηθίζεται οι τουρίστες να βοηθιούνται μεταξύ τους, από ότι κατάλαβα ζούσε εκεί ο συγκεκριμένος δεν ήταν τουρίστας”
“Αυτό, το να μου χαρίζουν πράγματα συνέχεια και δεν το έχω συνηθίσει , παρόλο που συμβαίνει συχνά λόγω επαρχίας. Λεμόνια, ελιές,τσίπουρο, κρέας, αυγά τα πιο συχνά. Μια κυρία μου χάρισε κρεμαστρες από το μαγαζί της όταν της είπα ότι δεν βρίσκω πουθενά αυτό το στυλ. Μπισκότα από ένα μαγαζί με βιολογικά, ένας βιβλιοπώλης στην γειτονιά μου χαρίζει σε όλους κάτι από τότε που τον θυμάμαι (30 χρόνια) . Γενικά στην επαρχία είναι πολύ πιο συνηθισμένο να χαρίζεις τρόφιμα που σου περισσεύουν στο περιβάλλον σου παρά να τα πουλάς. Κι εγώ οτιδήποτε έχω και δεν το χρειάζομαι το χαρίζω. Θα μετακομίσω σε λίγο καιρό και θα χαρίσω πολλά πράγματα γιατί πάω σε μικρότερο σπίτι.”
Εσάς σας έχει συμβεί κάτι παρόμοιο;
