Άρης Δημοκίδης
Το «Χάος που Άφησε Πίσω της», η ταινία που έφτιαξε ο νέος σκηνοθέτης Νίκος Κολιούκος, ήταν (κατά τη γνώμη μου, την οποία έγραψα πρόσφατα) ένας απ’ τους λόγους που έκαναν το φετινό Φεστιβάλ Δράμας τόσο ξεχωριστό.
Έγραψα τόσα καλά λόγια για αυτό το φιλμ και τους συντελεστές τους (και τους τα είπα και χίλιες φορές από κοντά) που τώρα, με αφορμή την προβολή του «Χάους» στην Αθήνα –στις Νύχτες Πρεμιέρας, την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου στις 17:00 στο Δαναό-, προτίμησα να αφήσω το σκηνοθέτη να μιλήσει περισσότερο. Και αρχικά να μας αυτοπαρουσιαστεί.
«Είμαι ο Νίκος Κολιούκος και κάνω σινεμά», μου λέει. «Είμαι απόφοιτος του τμήματος Κινηματογράφου του ΑΠΘ και έκανα μια ταινία πολύ πολύ προσωπική, καμουφλαρισμένη με ελάχιστα μυθοπλαστικά στοιχεία για ξεκάρφωμα.»
-Τι ήθελες να γίνεις όταν ήσουν παιδάκι; Σε τι ήσουν καλός, και τι ονειρευόσουν;
Όταν ήμουν παιδάκι δεν ήξερα τι ήθελα να γίνω. Δεν ήμουν καλός σε πολλά πράγματα και σιχαινόμουν τα αθλήματα. Ήμουν καλός στα «καλλιτεχνικά» έλεγαν, με ό,τι μπορεί να σημαίνει η λέξη «καλλιτεχνικά» στην μικρή κοινωνία της Λιβαδειάς στις αρχές του 2000. Είχα αλλάξει πολλά χόμπι και αθλήματα και όλα τα παρατούσα επειδή βαριόμουν.
Κάποια στιγμή στο γυμνάσιο μπήκα εντελώς τυχαία σε μια κινηματογραφική ομάδα του σχολείου, στην οποία η Βασιλική Ταβλά, μια καθηγήτρια Γαλλικών πωρωμένη με το σινεμά, μας μάθαινε να φτιάχνουμε ταινίες από το μηδέν. Μαθαίναμε ορολογία, γράφαμε σενάρια, κάναμε storyboard, γυρίζαμε πλάνα και μοντάραμε ταινίες, συμμετείχαμε σε φεστιβάλ και κερδίσαμε και βραβείο. Είχα μαγευτεί και η συνέχεια ήταν προδιαγεγραμμένη. Αν με ρωτούσες τότε, αν θα ήθελα να κάνω ταινίες με φίλους μου για το υπόλοιπο της ζωής μου, θα έλεγα «Ναι». Μέχρι στιγμής ακόμα «Ναι» λέω.
-Μίλησέ μας λίγο για τις σπουδές σου στο αντικείμενο…
Όταν ανακάλυψα πως υπάρχει σχολή κινηματογράφου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης είχα στόχο μόνο αυτό. Την πρώτη χρονιά δεν κατάφερα να περάσω και έτσι ξαναέδωσα πανελλήνιες. Περνώντας στη σχολή κινηματογράφου ακολούθησα την κατεύθυνση της σκηνοθεσίας.
Μπορώ να πω πως η Σχολή Κινηματογράφου του ΑΠΘ μου έδωσε πολλά: πρώτα μου έκοψε την έπαρση που είχα μπαίνοντας, ότι εγώ αυτά τα ξέρω και είμαι και γαμάτος. Δεύτερον με έφερε σε επαφή με ταινίες και κινηματογραφικά είδη, άγνωστα μέχρι πριν, και που στην συνέχεια επηρέασαν την αισθητική μου. Ανακάλυψα τον έρωτα μου για τον Ιταλικό Νεορεαλισμό, εκτίμησα το μέχρι πριν παρεξηγημένο Μελόδραμα και λάτρεψα την δουλειά με τους ηθοποιούς στις ταινίες του Τζον Κασσαβέτη. Το σημαντικότερο όμως που μου έδωσε η σχολή, είναι οι συνεργασίες με ανθρώπους που ξεκινήσαμε μαζί από το πρώτο έτος και συνεχίζουμε μέχρι και σήμερα, όπως η διευθύντρια φωτογραφίας μου Αλεξάνδρα Ρίμπα και η μουσικός μου Πελαγία Χατζηνικήτα.
– Τι είχες γυρίσει πριν το «Χάος που άφησε πίσω της»;
Πριν το «Χάος που άφησε πίσω της» έχω γυρίσει αρκετές ταινίες – εργασίες στα εξάμηνα της σχολής. Για κάποιες είμαι αρκετά περήφανος, κάποιες άλλες θέλω να τις εξαφανίσω. Ωστόσο όλες, με τα καλά ή με τα άσχημά τους, με τα ευφάνταστα τεχνάσματα ή με τις αμήχανες στιγμές τους, είναι έξαλλοι πειραματισμοί που συνέβησαν σε στιγμές πώρωσης με συμφοιτητές και φίλους. Αυτό έχει ιδιαίτερη πλάκα και με συγκινεί.
Official Trailer – Το Χάος που Άφησε Πίσω της / The Chaos She Left Behind [EN subs]
Anna, in her late twenties, feels like her life is sliding away from her hands. A ticket to a prestigious music school in Paris might be the perfect last chance to pursue her dream career in piano. Success seems not so elusive unless her manipulative, self-destructive alcoholic father stands in her way.
– Πώς προέκυψε η ιδέα για το «Χάος»;
Η ιδέα του «Χάους» ήρθε ξαφνικά. Φαντάστηκα την εικόνα / τη στιγμή του τέλους της ταινίας. Αυτή η εικόνα, με αυτούς τους δύο ανθρώπους που την αποτελούσαν, με συγκινούσε ενώ ακόμα δεν ήξερα τίποτα για αυτούς. Ήξερα μόνο πως κάτι πολύ σοβαρό έχει συμβεί ανάμεσά τους και πως αυτή η στιγμή, είναι μια στιγμή μετά από κάποιο «χάος». Το «χάος» αυτό σίγουρα δεν προέκυψε τώρα, αλλά πολύ πολύ παλιά. Δεν ήξερα αν αυτό που συμβαίνει μεταξύ τους είναι μια συμφιλίωση ή ένας αποχαιρετισμός, ήξερα όμως πως την επόμενη μέρα όλα θα είναι αλλιώς, ακόμα και αν δεν έχει αλλάξει τίποτα.
Προέκυψε από την ανάγκη μου για φυγή, ή μάλλον από τη δυσκολία μου για φυγή. Όταν αγαπάς κάποιον πολύ, όταν μια εσωτερική παρόρμηση σε ωθεί μακριά, όταν οι γραμμές της εξάρτησης και της αγάπης μπερδεύονται και δεν διακρίνεις τι είναι αυτό που σε κρατάει, τι κάνεις; Νομίζω μου συνέβαινε κάτι αντίστοιχο. Βασικά το «νομίζω» το βάζω πάλι για καμουφλάζ. Μου συνέβαινε ακριβώς αυτό.
-Πώς επιλέξατε τους κεντρικούς πρωταγωνιστές; Πώς πείσατε τον Τσορτέκη να παίξει;
Τους επέλεξα από ένστικτο. Ήξερα τη Μαρίνα Σιώτου και ήξερα πως εκείνη είναι η Άννα της ταινίας. Τον Γιάννη Τσορτέκη τον γνώρισα από τις ταινίες του. Τον είχα δει αρκετές φορές στο ρόλο του μάτσο στις ταινίες του Γιάννη Οικονομίδη αλλά αυτό που με ενθουσίασε ήταν η ευαισθησία και λεπτότητα στον ρόλο της Ρούλας, ενός queer χαρακτήρα στην «Πράσινη Θάλασσα» της Αγγελικής Αντωνίου.
Βρήκα το τηλέφωνό του, τον κάλεσα και του είπα «Γεια, είμαι ο Νίκος Κολιούκος, δεν με ξέρεις αλλά έχω αυτή την ταινία, αν σε ενδιαφέρει το σενάριο θα χαρώ πολύ να συνεργαστούμε». Το διάβασε και την επόμενη μέρα κιόλας βγήκαμε για καφέ όπου μου είπε πως του άρεσε πολύ η ιστορία και πως θέλει να συμμετέχει στην ταινία. (Εγώ έκανα πάρτι σιωπηλά μέσα μου.) Συζητήσαμε πολύ για το σενάριο, για τον ρόλο και για πολλά πολλά άλλα. Ο Γιάννης είναι ηθοποιάρα επειδή είναι ακραία ευφυής και έχει τεράστια ευαισθησία. Αγκάλιασε τον ρόλο από την αρχή, αντί να τον κρίνει. Απεχθάνεται να μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων και ακόμα και στα πιο απλά προσδίδει ένα έξτρα επίπεδο. Η ευαισθησία που φέρει ο Γιάννης ήταν αυτό που με ενδιέφερε και με συγκινούσε περισσότερο απ’ όλα. Δεν ήθελα έναν ακόμη «κακό μέθυσο». Είμαι πολύ χαρούμενος και πολύ ευγνώμων που γνωριστήκαμε αλλά και για τις ιστορίες που μοιραστήκαμε παρέα.
-Η Μαρίνα Σιώτου μας εντυπωσίασε με την ερμηνεία της. Το περίμενες ότι θα ήταν τόσο καλή φαντάζομαι…
Το περίμενα και το είχα δει να συμβαίνει από πολύ νωρίς, από την πρώτη πρόβα κιόλας που κάναμε οι δυο μας, και φυσικά το έβλεπα να εξελίσσεται και να προκύπτει κατά την διάρκεια των προβών με τον Γιάννη. Η Μαρίνα Σιώτου εκτός από πάρα πολύ ταλαντούχα, είναι ένα φοβερά ευαίσθητο και φωτεινό πλάσμα. Το φως της και η μαγκιά της όταν ξεκλειδώνονται, αποδεσμεύουν μια τεράστια ενέργεια, αφοπλιστική και ισοπεδωτική.
Το είχα διακρίνει από τότε που την γνώρισα και χαίρομαι πάρα πολύ που πλέον της το λένε όλοι, γιατί στην αρχή δεν με πίστευε. Νομίζω πως εγώ πίστευα πιο πολύ από εκείνη ότι μπορεί να κάνει αυτές τις απαιτητικές και οριακές σκηνές τόσο καθηλωτικά.
-Όλη η παραγωγή έγινε από φοιτητές. Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν αυτό;
Όλη η παραγωγή και η χρηματοδότηση έγινε από εμάς. Ο Στέφανος Ευαγγελόπουλος έκανε την Διεύθυνση Παραγωγής και έστησε μια τεράστια ομάδα συμφοιτητών μας που φρόντισαν για όλα. Βρήκανε χορηγίες σχεδόν για τα πάντα σε βαθμό που με την σκηνογράφο Έλενα Κουτσού κατάφεραν να ανακαινίσουν ένα σπίτι ερείπιο και να το μετατρέψουν σε κινηματογραφικό σετ. Είχαμε γυρίσματα σε ωδεία, νοσοκομεία, στριπτιτζάδικα, δρόμους, σε φορτηγά, γυρίσματα στην Ιερισσό Χαλκιδικής – σχεδόν όλα νυχτερινά, με μεγάλης διάρκειας λήψεις και έντονα φορτισμένες σκηνές. Τίποτα στην κατασκευή αυτής της ταινίας δεν ήταν εύκολο, αλλά αυτή υπέροχη ομάδα τα έκανε όλα πραγματικότητα. Χρειάζεται όμως να γίνει αντιληπτό πως οι σπουδαστές και τα σπουδαστικά έργα δεν είναι β΄ διαλογής ούτε λιγότερο σημαντικά και πιστεύω πως αξίζουν την προσοχή των Πανεπιστημίων και των άλλων κρατικών χρηματοδοτικών φορέων (ΕΚΚ & ΕΡΤ) μιας και μπορούν να παράγουν αξιόλογο έργο. Το περσινό αλλά και το φετινό σπουδαστικό τμήμα της Δράμας το απέδειξε.
– Πώς ήταν η εμπειρία στο Φεστιβάλ της Δράμας;
Η Δράμα ήταν μια εμπειρία γεμάτη συγκινήσεις. Αυτό που μου φάνηκε πρωτόγνωρα εντυπωσιακό ήταν η ανταπόκριση του κόσμου που παρακολούθησε την ταινία. Από την προβολή και μετά αρχίσαμε να δεχόμαστε ένα καταιγισμό σχολίων είτε από κοντά είτε μέσω social media όπου μας έλεγαν συγχαρητήρια, μιλούσαν με μια ζέση και μια ένταση που ήταν συγκινητική. Αυτό είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω και πιστεύω είναι το πιο σημαντικό απόκτημα που πήρα φεύγοντας από τη Δράμα. Επίσης πολλοί μας σταματούσαν στον δρόμο μας εξιστορούνταν προσωπικές ιστορίες και βιώματα, πολλές φορές πιο έντονα ή πιο τραυματικά από αυτά που δείχνει η ταινία. Αυτό ήταν κάτι που μας μούδιαζε καθώς δεν ξέραμε ακριβώς πως να αντιδράσουμε. Ωστόσο φαινόταν πως η ερμηνεία της ταινίας γινόταν από μια αισιόδοξη σκοπιά. Τέλος η συγκίνηση ολοκληρώθηκε με το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας και το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας τα οποία γιορτάσαμε όλη η ομάδα μαζί στο Φίκα. Νομίζω δεν θα μπορούσαμε να ευχηθούμε κάτι παραπάνω.
-Τι λέει το πρόγραμμα από εδώ και πέρα για το «Χάος»;
Η φεστιβαλική πορεία της ταινίας συνεχίζεται βήμα βήμα. Αυτό που μπορούμε να ανακοινώσουμε μέχρι στιγμής είναι πως ο επόμενος σταθμός για «Το Χάος Που Άφησε Πίσω της» είναι οι Νύχτες Πρεμιέρας. Η Αθηναϊκή πρεμιέρα της ταινίας θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου στις 17:00 στο Δαναό, στην οποία θα είμαστε παρόντες πολλοί από τους συντελεστές για να γιορτάσουμε παρέα. Σας περιμένουμε όλους εκεί!
– Ποια είναι τα επόμενα κινηματογραφικά σου βήματα;
Τα επόμενα κινηματογραφικά μου πλάνα είναι η ολοκλήρωση της χρηματοδότησης της επόμενης μικρού μήκους ταινίας μου με τίτλο «Το θηρίο που περπατά σαν άνθρωπος», για την οποία, αν όλα πάνε καλά, θα ξεκινήσουμε γυρίσματα την άνοιξη του 2024, και η ανάπτυξη της πρώτης μου μεγάλου μήκους ταινίας.
Tickets Here ! ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ / ΠΕΜΠΤΗ 5 ΟΚΤ. 17:00 στο ΔΑΝΑΟ
*BONUS
Σε πρώτη ιντερνετική μετάδοση, το πρωτότυπο τραγούδι που «σφραγίζει» το φιλμ:
The Ballad of Chaos | “The Chaos She Left Behind” short film
The Ballad of Chaos from the short film “The Chaos She Left Behind”Lyrics: Vassilis ServetasMusic: Pélagie HadzinikitasProduced by: Pélagie HadzinikitasVocal…
Στίχοι: Βασίλης Σερβετάς
Μουσική, Φωνητικά, Παραγωγή: Πελαγία Χατζηνικήτα
