Μικροπράγματα
του Σωτήρη Ι. Στυλιανού
Πρόσφατα παρακολούθησα μια ελληνική ταινία με τίτλο «Ο μάγκας με το τρίκυκλο». Είναι μια παραγωγή του 1971 σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, χαρακτηρίζεται ρομαντική κωμωδία και είναι έγχρωμη.
Με προβλημάτισε πολύ η ένδειξη κατάλληλο άνω των 8 ετών. Είχε μερικές άσεμνες σκηνές που σηκώνουν να τις σχολιάσω επειδή πιστεύω ότι δεν ήταν για την ηλικία αυτή.
Το βασικό θέμα της υπόθεσης του κινηματογραφικού αυτού έργου ήταν οι κάποιες ψεύτικες μαγκιές, οι εξυπνάδες που κάνει ο πρωταγωνιστής της ταινίας, η οποία προβάλλει, νομίζω, κακά και μαζί άσεμνα πρότυπα στις ηλικίες των οκτώ χρονών και άνω για τις οποίες την προορίζουν.
Η ταινία έχει πολλούς χορευτές που χορεύουν και λικνίζονται με πολλές κινήσεις που δεν είναι και τόσες όμορφες για να τις παρακολουθούν κυρίως τα παιδιά. Και υπάρχει μία, ίσως η μοναδική, γυναίκα χορεύτρια ανάμεσα σε πολλούς άντρες. Τα άσεμνα σημεία είναι η όλη εμφάνιση της γυναίκας που φοράει ένα πολύ κοντό και ταυτόχρονα πολύ ανοιχτό φόρεμα, δηλαδή μίνι, που, ειδικά όταν κάνει κινήσεις των ποδιών της, φαίνονται όλα τα ευαίσθητα σημεία του σώματός της, που κανονικά κάθε γυναίκα δεν θα έπρεπε να τα έβγαζε τόσο εύκολα σε δημόσια θέα. Αυτή την όλη εικόνα, νομίζω, ότι δεν είναι σωστό να την παρακολουθούν από τόσο μικρές ηλικίες, διότι οδηγούνται σιγά-σιγά σε χειρότερα πρότυπα, που αργότερα ίσως να σημαδέψουν ολόκληρη την ζωή τους.
Μία ακατάλληλη σκηνή είναι όταν ο λεγόμενος μάγκας μένει μόνος του με την κοπελιά που του αρέσει και που τον ενδιαφέρει να δημιουργήσει μαζί της έναν ερωτικό δεσμό. Αρχίζει να της κάνει κάποιες κινήσεις και προσπαθεί έτσι με τρόπο μόρτικο και με αγένεια να την τραβήξει προς το μέρος του, ενώ εκείνη δεν τον θέλει ακόμη. Από όσο γνωρίζω την γυναικεία ψυχολογία, νομίζω πως οι γυναίκες θέλουν να δοκιμάζουν τους άντρες που τις ελκύουν, πριν να συνάψουν έναν δεσμό με κάποιον από αυτούς με οποιονδήποτε σκοπό. Δεν τους αρέσει να τις πιέζουν ούτε να βιάζονται υπερβολικά οι άντρες.
Παρόμοια πρότυπα και μηνύματα περνούν όλες σχεδόν οι ταινίες αυτού του τύπου. Θεωρώ πως αυτό είναι επιζήμιο για τις μικρές ηλικίες, χωρίς να προσφέρει τίποτα ωφέλιμο και στις μεγαλύτερες. Τουλάχιστον όμως, πιο ώριμα σε ηλικία άτομα έχουν αναπτύξει κριτική σκέψη και μπορούν να καταλάβουν αν κάποια συμπεριφορά είναι σωστή ή όχι. Αντίθετα, τα παιδιά υπάρχει ο φόβος άκριτα να επηρεαστούν και να αντιγράψουν πρότυπα και συμπεριφορές που θα τα οδηγήσουν σε ρηχές σχέσεις ή, ακόμα χειρότερα, σε θυμό και απογοήτευση όταν στην πραγματική ζωή οι συμπεριφορές τους δεν έχουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, όπως εκείνα που είδαν στις ταινίες.
Λυπάμαι, αλλά νομίζω πως οι παλιές ελληνικές ταινίες, τις οποίες πολλοί βλέπουν με νοσταλγία και τις επαινούν, στην πλειονότητά τους προβάλλουν έναν ψεύτικο κόσμο που δίνει λάθος πρότυπα. Και το πιο λυπηρό είναι πως η παρακολούθησή τους θεωρούνταν ακίνδυνη και για τα μικρά παιδιά. Σήμερα, βέβαια, τα έργα που βλέπουν τα παιδιά είναι πολύ πιο άγρια και βλαβερά, όμως νομίζω πως ο κατήφορος είχε ξεκινήσει ανεπαίσθητα από πολύ παλιότερα.