Δημήτρης Καβατζικλής
Τότε που «φιλεύσπλαχνη θανάτωση» δεν υπήρχε, οι βασιλιάδες και οι ιππότες συχνά κατέφευγαν σε εξαιρετικά σκληρές και φρικτές τιμωρίες. Μερικές φορές, μάλιστα, έδειχναν ιδιαίτερη δημιουργικότητα και σκληρότητα, ακόμα και για αδικήματα που σήμερα θεωρούνται ασήμαντα. Οι μεσαιωνικές κοινωνίες έπαιρναν πολύ στα σοβαρά τα εγκλήματα, και οι τιμωρίες τους δείχνουν μέχρι πού ήταν διατεθειμένες να φτάσουν για να επιβάλουν τους νόμους, γράφει το themerge.
Το δικαστικό σύστημα εκείνης της εποχής κατέφευγε συχνά σε δημόσιο εξευτελισμό, σκληρά βασανιστήρια και εκτελέσεις, για να διδάξει τους εγκληματίες -και το κοινό- ένα μάθημα. Οι μέθοδοι βασανιστηρίων δεν είχαν στόχο μόνο την τιμωρία αλλά και τη δημιουργία φόβου στους υπόλοιπους, αποτρέποντας τους από την παρανομία. Να μερικές από τις χειρότερες:
1. Τιμωρία για κλοπή
Η κλοπή ήταν ένα από τα πιο κοινά εγκλήματα κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, και οι τιμωρίες διέφεραν ανάλογα με την αξία του κλοπιμαίου – όσο πιο πολύτιμο ήταν το αντικείμενο, τόσο πιο σκληρή η τιμωρία.
Πρόστιμα: Για μικροκλοπές, ο παραβάτης μπορούσε να ξεφύγει πληρώνοντας ένα πρόστιμο.
Ακρωτηριασμός: Σε περιπτώσεις επαναλαμβανόμενης κλοπής, η τιμωρία ήταν συχνά ακρωτηριασμός. Το χέρι του κλέφτη συνήθως κοβόταν για παραδειγματισμό.
Κρεμάλα: Για κλοπές μεγάλης αξίας, η τιμωρία ήταν κρεμάλα.
2. Τιμωρία για μοιχεία
Οι μεσαιωνικές τιμωρίες για μοιχεία συχνά περιλάμβαναν δημόσιο εξευτελισμό, με τους παραβάτες να σύρονται στους δρόμους, δεμένοι ανάποδα σε άμαξα ή άλογο. Η μοιχεία, ιδιαίτερα για τις γυναίκες, θεωρείτο σοβαρό αδίκημα στην μεσαιωνική Ευρώπη. Ένα εργαλείο βασανιστηρίων, γνωστό ως «σιδερένια αράχνη», χρησιμοποιείτο στις γυναίκες που κατηγορούνταν για μοιχεία. Η συσκευή αυτή θερμαινόταν και χρησιμοποιούνταν για να σκίσει αργά το στήθος της κατηγορούμενης, καθιστώντας την ένα από τα πιο επώδυνα μαρτύρια της εποχής.
3. Τιμωρία για αίρεση
Μία από τις πιο τρομακτικές τιμωρίες του Μεσαίωνα ήταν προς αυτούς που κατηγορούνταν για συμμετοχή σε αίρεση, καθώς η αμφισβήτηση των θρησκευτικών δογμάτων, ήταν μεγάλο αμάρτημα. Όσοι αμφισβητούσαν την εξουσία της εκκλησίας ερχόταν αντιμέτωποι με το κάψιμο στην πυρά. Οι αιρετικοί δένονταν σε ένα παλούκι και γύρω τους τοποθετούνταν ξερά ξύλα, τα οποία άναβαν ενώ ήταν ακόμα ζωντανοί.
4. Τιμωρία για κουτσομπολιό
Η τιμωρία για κουτσομπολιό κατά τον Μεσαίωνα ήταν εκπληκτικά σκληρή. Το κουτσομπολιό ήταν πολύ βαριά κατηγορία, ειδικά όταν αφορούσε συκοφαντία κατά των αρχών. Το φίμωτρο ήταν μια συσκευή που χρησιμοποιούνταν κυρίως σε γυναίκες που θεωρούνταν ότι διέδιδαν ψεύδη ή κουτσομπολιά.
5. Τιμωρία για ομοφυλοφιλία
Στον μεσαίωνα, η ομοφυλοφιλία θεωρούνταν αμαρτία και ενάντια στους νόμους της φύσης. Η ποινή κυμαινόταν από ακρωτηριασμό, όπως αφαίρεση της γλώσσας, μέχρι και θάνατο. Σε σοβαρές περιπτώσεις, χρησιμοποιούνταν μια συσκευή βασανιστηρίων, γνωστή ως «αχλάδι της αγωνίας». Η συσκευή αυτή εισαγόταν στο στόμα, τον κόλπο ή τον πρωκτό του αμαρτωλού για να διασταλεί και να προκαλέσει πόνο.
6. Τιμωρία για προδοσία
Οι ένοχοι προδοσίας συχνά αντιμετώπιζαν σκληρές ποινές, καθώς η προδοσία προς τον βασιλιά ή το κράτος θεωρούνταν η χειρότερη πράξη που μπορούσε να διαπράξει κάποιος. Οι πιο συνηθισμένες ήταν:
Τεμαχισμός: Ο κατηγορούμενος δενόταν σε ένα άλογο και συρόταν μέχρι την αγχόνη. Ανάλογα με τη διάθεση των εκτελεστών, μπορεί να αποκεφαλιζόταν ή να κρεμιόταν. Σε ακραίες περιπτώσεις, το σώμα του διαμελιζόταν, δένοντας κάθε άκρο σε δύο άλογα, τα οποία έτρεχαν προς αντίθετες κατευθύνσεις.
Ο Τροχός: Μία από τις χειρότερες μεσαιωνικές συσκευές εκτέλεσης περιλάμβανε τη σύνθλιψη των άκρων του εγκληματία, δένοντάς τον σε έναν μεγάλο τροχό και χτυπώντας τα άκρα του με βαριά αντικείμενα, σπάζοντας τα κόκαλά του. Ο εγκληματίας αφηνόταν να πεθάνει αργά, εκτεθειμένος στα στοιχεία της φύσης και στην περιφρόνηση του κοινού.
Η προδοσία μπορούσε επίσης να επιφέρει τιμωρίες που περιλάμβαναν τον ακρωτηριασμό μελών του σώματος, όπου οι παραβάτες έχαναν τα χέρια, τα πόδια ή ακόμα και το κεφάλι τους.
Άλλες συνηθισμένες τιμωρίες:
-Σιδηρά Παρθένα: Η Σιδηρά Παρθένα ήταν ένα ντουλάπι με καρφιά στο εσωτερικό του, σχεδιασμένο να τρυπά το σώμα του θύματος χωρίς να πλήττει ζωτικά όργανα, προκαλώντας έντονο πόνο. Ο πόνος αυξανόταν όσο τα καρφιά εισέρχονταν πιο βαθιά στο σώμα. Χρησιμοποιείτο για σοβαρά εγκλήματα και ήταν μια από τις πιο βασανιστικές μεθόδους τιμωρίας.
-Κάθισμα σε σκουπόξυλο: Αυτή η τιμωρία φαίνεται απλή, αλλά είχε σοβαρές συνέπειες. Κατά τον Μεσαίωνα, χρησιμοποιούνταν ως τιμωρία για τον εξευτελισμό του θύματος. Το άτομο αναγκαζόταν να κάθεται σε ένα σκουπόξυλο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αν δεν άντεχε, τον τιμωρούσαν με ξυλοδαρμό.
-Γδάρσιμο: Το γδάρσιμο ήταν μια από τις πιο σκληρές και επώδυνες τιμωρίες του Μεσαίωνα. Το άτομο δένονταν για να μην κινείται, και το δέρμα του αποσπώταν σε λωρίδες, οδηγώντας σε εξαιρετικά επώδυνο και αργό θάνατο. Αυτή η τιμωρία χρησιμοποιείτο για σοβαρά εγκλήματα όπως η προδοσία, η βλασφημία και η συμμετοχή σε αίρεση.
-Σπάσιμο Γονάτων: Άλλη συσκευή βασανιστηρίων ήταν ο «διασπαστής γονάτων», ο οποίος αποτελείτο από δύο ξύλινα κομμάτια, τοποθετημένα μπροστά και πίσω από το γόνατο. Τα κομμάτια συνδέονταν με βίδες που, καθώς περιστρέφονταν, ενώνονταν καταστρέφοντας τα γόνατα του θύματος.
-Ο Χάλκινος Ταύρος: Ένα από τα πιο φρικτά βασανιστήρια, ο χάλκινος ταύρος, προερχόταν από την αρχαία Ελλάδα. Ήταν ένα μπρούντζινο άγαλμα σε φυσικό μέγεθος που χρησιμοποιούνταν ως όργανο βασανισμού. Τα θύματα τοποθετούνταν μέσα στον ταύρο, ο οποίος θερμαινόταν από φωτιά, προκαλώντας αφόρητο πόνο καθώς το μέταλλο κοκκίνιζε από τη θερμότητα.
-Εκτέλεση: Αν όλες οι άλλες τιμωρίες αποτύγχαναν, η εκτέλεση ήταν μια από τις βασικές μεσαιωνικές τιμωρίες για εγκλήματα κάθε είδους. Η ληστεία, η βλασφημία και η ζωοκλοπή τιμωρούνταν με εκτέλεση. Μια συνηθισμένη μέθοδος ήταν η εκτέλεση με πριόνισμα, κατά την οποία το ζωντανό άτομο κοβόταν στη μέση με πριόνι.
