Δήμητρα Σαμσάκη
Τις όρισε ο κινηματογράφος, τις καθιέρωσε η αγάπη τους για την μουσική και τις απογείωσε το gomenaki. Αυτό που ζει και υπάρχει μέσα από την διαφορετικότητά του, κρύβεται πίσω από τις αισθήσεις μας και αναπνέει με την μουσική των “Someone Who Isn’t Me”.
Και ποιες είναι τότε; Είναι μία τριμελής γυναικεία μπάντα που ξεσπά μέσα από σύνθια, που βρυχάται με την ποπ της. Μετά από την συμμετοχή τους στο soundtrack και το τραγούδι τίτλων της ταινίας “Chevalier” και έπειτα από την σύνθεση του soundtrack για την Αστέρω, η Μαριλένα, η Μαρία και η Τζίνα, άρπαξαν μικρόφωνο, πλήκτρα, κιθάρα και τύμπανα και μας καλωσόρισαν σε έναν κόσμο που μιλά για την μουσική στα 35, για τον σεξισμό, την πατριαρχία, την βία και την προάσπιση της διαφορετικότητας.
Άφυλη ενέργεια, μελοδραματισμός, spooky προσδοκίες και τουρνέ στην Άπω Ανατολή είναι μόνο μερικές από τις άναρχες φιλοδοξίες τους καθώς εμείς ευχόμαστε ο νέος τους δίσκος να είναι αυτήν την φορά όντως με «έναν πόνο».
S.W.I.M – Αναζήτηση (Never Find It) – Official Audio Release
Subscribe to Feelgood Records on YouTube: http://goo.gl/4cpsxt Οι S.W.I.M. παρουσιάζουν το πρώτο τους single “Αναζήτηση (Never Find it)” που γράφτηκε ειδικά για τους τίτλους τέλους της νέας της ταινίας της Αθηνάς Τσαγγάρη, Chevalier. Οι S.W.I.M. δανείζονται το παιδικό τραγούδι “Που ‘ν’ το δαχτυλίδι” και το ντύνουν με έναν φουτουριστικό και ονειρικό ήχο με βάση τα synth και τα γυναικεία φωνητικά.
– Η μουσική και η σύνθεση στα 35. Βλέπεις, ακούς, αντιλαμβάνεσαι και παράγεις μουσική με διαφορετικά κίνητρα, ερεθίσματα και με άλλους στόχους, μηνύματα και ανάγκες ξεκινώντας σε αυτήν την ηλικία;
Μαριλένα: Ακούω μουσική από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και ξεκίνησα μουσική στα 8. Τη σπούδασα, τη δίδαξα και όταν βαρέθηκα άρχισα να γράφω τα δικά μου στην ηλικία των 25, μόνη μου αρχικά και μετέπειτα στις Berlin Brides. Από τότε δεν έχω σταματήσει να γράφω μουσική. Στα 35 ξεκίνησα τις S.W.I.M. Το κίνητρό μου ειδικά σε αυτή την ηλικία είναι να εκφράζω αυτά που αισθάνομαι και αυτά που βιώνω, με τη μουσική μου παρέα με τη Τζίνα και τη Μαρία που χωρίς αυτές θα ήμουν κάτι άλλο, σχεδόν θλιβερό. Η αγάπη μου για ανθρώπους, η απογοήτευσή μου, οι αδυναμίες μου, η καθημερινότητά μου, η εποχή μου που σχεδόν τα πάντα βρίσκονται σε παρακμή, όλα βγαίνουν στον ήχο. Αν δεν γράφω μουσική υποζώ. Άρα είναι απλά ζωτικής σημασίας για μένα, τώρα περισσότερο από ποτέ.
Tζίνα: Στα 35 δε σε νοιάζει να έχεις συγκεκριμένη μουσική ταυτότητα, τα ακούσματα έχουν ανοίξει, τα βιώματα έχουν βαθύνει και η έκφραση είναι πιο ελεύθερη
– Ωστόσο το μπαλέτο, τα γαλλικά και το πιάνο ως τρίπτυχο «σούπερ καταρτισμένης παιδείας και πνεύματος» δεν ξεκινούν από μικρές ηλικίες προκειμένου να αφομοιωθούν τα ερεθίσματα; Ποια είναι η αλήθεια πίσω από όλη αυτήν την ελιτίστικη εξίσωση;
Μαριλένα: Από προσωπική εμπειρία και ως παιδί που ζητούσα με μανία από τη μητέρα μου να μου μάθει μουσική και ως δασκάλα μουσικής παιδιών θα σου έλεγα ότι μόνο αν το παιδί ζητήσει να μάθει είτε πιάνο, είτε μπαλέτο, είτε γαλλικά έχει νόημα. Αλλιώς όλοι χάνουμε το χρόνο μας. Και τα παιδιά και οι δάσκαλοι. Ναι παλιότερα ήταν στα πλαίσια του ελιτισμού κάτι τέτοιο, τώρα κάτι προσπαθούν όλοι να προλάβουν χωρίς κανένα σκοπό…
– Είναι ο ήχος σας αποτέλεσμα απόλυτης έκφρασης και των τριών μελών ή υποκύπτει σε συμβιβασμούς για χάρη της άρτιας συνεργασίας και του ποιοτικού αποτελέσματος;
Μαριλένα: Τη μουσική κατά βάση τη γράφω εγώ και όταν έχω κάτι έτοιμο, έρχονται τα κορίτσια στο στούντιο, ακούν για αρχή, αν δεν τους αρέσει κάτι το αλλάζω, μετά βάζουν τα δικά τους όργανα, τις κιθάρες η Τζίνα και τα τύμπανα η Μαρία. Δεν αλλάζω τίποτα από τα παιξίματα των κοριτσιών, μόνο αφαιρώ σύνθια από τις ενορχηστρώσεις μου πια. Ειλικρινά δε θυμάμαι να έχουμε διαφωνήσει ποτέ στο δημιουργικό. Έχουμε κοινή αισθητική σε βαθμό υπερθετικό και αγαπιόμαστε τόσο πολύ που ακούγεται σχεδόν γραφικό και με τρόπο αβίαστο βγαίνει και στη μουσική μας. Νομίζω ότι αυτή η απόλυτη ελευθερία έκφρασης και των τριών μας συγχρόνως κάνει τη μπάντα να είναι παιδί μας, δημιούργημά μας και τα κομμάτια μας να βγάζουν αυτό που πολλ@ και από διαφορετικές πλευρές μας είπαν τελευταία, ότι ο δίσκος μας είναι τόσο συναισθηματικός. Η επιτυχία μιας μπάντας έρχεται με την ελευθερία που έχεις μέσα σε αυτή να κάνεις τα πράγματα που σου αρέσουν και που αγαπάς χωρίς κριτική, χωρίς όρια θα έλεγα, με αγάπη και ανάγκη για έκφραση μέσω της μουσικής και του παιξίματος!
-Κινηματογραφήσεις με μηδενικό budget, ανεξάρτητη δισκογραφία σε ακμή, handmade studios και αμέτρητα κανάλια στο Youtube. Ωφελήθηκε η δημιουργία νέων ήχων, η ανακάλυψη νέων καλλιτεχνών και η έλευση φρέσκων και απρόσμενων πραγμάτων που δεν θα γίνονταν αν όλοι περίμεναν μια δισκογραφική για την εξωστρέφεια τους; Ή αντίθετα υπήρξε υπερπροβολή εύπεπτων ήχων και καλλιτεχνών;
Και τα δύο συνέβησαν. Και τα δύο. Και η ευθύνη κατά μία έννοια μεταδίδεται σε αυτόν που τα εισπράττει, που τα δέχεται, που τα τρώει, που τα αγαπάει. Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην έκφραση. Εσύ που το “τρως” αποφασίζεις αν σου αρέσει και αν αξίζει. Ενήλικη ζωή: επιλογή, απόφαση, στάση.
-Η «ενέργεια της γυναικείας μπάντας». (Πώς νοηματοδοτείται αυτό; Τι είναι διαφορετικό σε αυτήν, και τι είναι αυτό που την καθιστά ανάγκη σας;)
H ενέργεια είναι ανθρώπινη. Δεν έχει φύλο. Ένας άνδρας μπορεί να έχει θηλυκή ενέργεια και μια γυναίκα ανδρική και όλοι οι συνδυασμοί υπάρχουν! Ταμπέλες παντού, βαριόμαστε. Ίσως λόγω εδραιωμένης πατριαρχίας στη χώρα που τυχαίνει να ζούμε μας ωθεί σε γυναίκες καλλιτέχνες λόγω φύλου και όχι λόγω ενέργειας, λόγω καταπίεσης και αγνόησης και μη εμπιστοσύνης στο φύλο μας και όχι λόγω ενέργειας. Λόγω φιλίας και αγάπης για τις φιλενάδες εδώ. Για τις S.W.I.M.
-DIY. Ο σεξισμός και η προκατάληψη ήταν ο λόγος που διαχειρίζεστε όλα τα της μπάντας μόνες σας, η αποδοχή και η αναζήτηση της επιβράβευσης για την επιτυχία του στόχου σας, η ανάγκη, ή η έλλειψη εμπιστοσύνης;
Η ανυπαρξία ενός μουσικού συστήματος που θα μπορούσε να μας διαχειριστεί αρχικά, να μας αγαπήσει και να μας εμπιστευτεί για αυτό που χρόνια κάνουμε.
-Η παρουσία αμιγώς, γυναικείας μπάντας μας θυμίζει κάτι από την ποπ των εμβληματικών 90’s…
Κύκλοι πάντα και ουχί από τα 90’ς μόνο. Ανάγκη επίσης αν μας ρωτάς.
-Ελληνικός και ξένος στίχος. Παίζει ρόλο ο ξένος στίχος στο coolness της μουσικής φάσης, αλλά και στην αντίληψη του κοινού;
Κάποτε ναι έπαιζε ρόλο στο coolness. Τώρα όχι. Έχουμε επιστροφή στον ελληνικό στίχο και έχει γίνει cool περισσότερο από ποτέ!
Someone Who Isn’t Me Ft Coti – Leap Of Faith (Official Audio)
Someone Who Isn’t Me featuring Coti “Leap Of Faith” From the 7-inch series “A Distant Victory Singles Club” Purchase on: iTunes http://smarturl.it/hafbx7 Bandcamp http://smarturl.it/9xasqo Amazon http://smarturl.it/e083eh Music by Marilena Orfanou Lyrics & Vocals by Coti Lyrics: Should you know how to grow old won’t you show cause everything feels just
-Alternative high school drama… Το βλέπαμε στις αμερικάνικες teenage ταινίες και μετά το καλωσορίσαμε στα σπίτια μας. Τις πταίει για όλο αυτό το βάναυσο bulling στα σχολεία κάθε εκπαιδευτικής βαθμίδας και τι επιδιώκει να επικοινωνήσει το gomenaki σε σχέση με αυτό;
Η παγκόσμια επιστροφή στο συντηρητισμό, η ασταμάτητη πρόσβαση στη γιγαντιαία πληροφορία σε παγκόσμιο επίπεδο, η σκληρότητα και η βία σε όλα τα επίπεδα που βιώνουμε όλοι αυτήν την περίοδο ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας, μέρους που ζούμε, η καταπίεση και η εξαθλίωση ακόμα και στις προσωπικές μας σχέσεις, στο μικρόκοσμό μας, μεταδίδεται προφανώς σε όλες τις ηλικίες από παντού. Το gomenaki θέλει να είναι ελεύθερο μέσα στη διαφορετικότητά του. Και το καταφέρνει.
– Tο σκληροπυρηνικό ελληνικό πρότυπο του κυρίαρχου αρσενικού, η αγέρωχη πατριαρχία, η ομοφοβία, η στενόμυαλη ελληνική νοοτροπία. Πώς μπορεί αυτό να σπάσει και τι θέση έχουν ή οφείλουν να έχουν οι καλλιτέχνες;
Οι καλλιτέχνες οφείλουν να εκφράζονται με ειλικρίνεια χωρίς να σκέπτονται το κόστος και την εικόνα τους, αν και μόνο αν τους απασχολεί. Αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα μια επί τούτου έκφραση και αντίδραση.
GOMENAKI: Το πολυσυζητημένο βίντεοκλίπ
Someone Who Isn’t Me – Gomenaki (Official Video)
Gomenaki is out now from Amour Records. You can buy the track: http://bit.ly/gomenaki-itunes http://bit.ly/gomenaki-amazon You can buy the 7” vinyl : https://www.amour-records.com/product-page/s-w-i-m-gomenaki-7 From the debut album DANCE WITH YOU Buy/Listen http://hyperurl.co/mk0bzz A femme for femme love story that challenges the classic highschool film narrative and takes revenge on toxic masculinity.
-Η κινηματογραφική σύνθεση ήταν αυτοσκοπός για την δημιουργία της μπάντας; Πώς βλέπετε τον κινηματογράφο στην μελλοντική πορεία της μπάντας;
Μαριλένα: Λατρεύουμε όλες το σινεμά με κάθε τρόπο! Ήταν να γράψω μουσική για μια ταινία κι επειδή ήταν απωθημένο μου να παίξω με τη Τζίνα για χρόνια και η Μαρία που ήταν πολύ κοντά μου σε αυτήν την ταινία μάθαινε τύμπανα, κάνω την πρόταση και στις δυο. Έρχονται ακούν τα κομμάτια και αρχίζουν να αυτοσχεδιάζουν από πάνω και άρεσε σε όλες μας το αποτέλεσμα. Και έτσι βγήκε το gomenaki και το stop and remember και άλλα κομμάτια. Και στο καπάκι μου ζητούν να γράψω το λάιβ σάουντρακ για την Αστέρω και συγχρόνως τα κάναμε όλα! Και βγήκαν οι «Someone Who Isn’t Me»! Έχω γράψει και ως Μαριλένα Ορφανού μουσική για το σινεμά, για μικρού μήκους, για θεατρικά, για ντοκς και θα συνεχίσω και ως μονάδα και ως μπάντα. Και όνειρό μας είναι να κάνουμε ένα σάουντρακ για μια ταινία horror, θρίλερ ή μελόδραμα με πολύ κλάμα!
-Μιλήστε μου για τα βίντεοκλίπ σας…
Η λατρεία μας λοιπόν για το σινεμά έρχεται και δένει με τα βίντεοκλιπ, που μας αρέσουν πολύ. Θέλουμε ιδανικά όλα μας τα κομμάτια να έχουν εικόνα και αυτός είναι ο στόχος μας. Γιατί μας αρέσει. Απλά. Τώρα αν λόγω φωνής, μας δίνει και σημασία και ο υπόλοιπος κόσμος προφανώς και θα θίξουμε ό,τι μας απασχολεί όπως ακριβώς κάνουμε και με τα τραγούδια μας. Και φυσικά χαιρόμαστε να εμπνέουμε σκηνοθέτες και καλλιτέχνες να θέλουν να οπτικοποιήσουν τη μουσική μας!
-Ποδοπατήθηκες και γούσταρες…
Μαριλένα: Ποδοπατήθηκα κυριολεκτικά στη συναυλία της PJ Harvey στο ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ και άξιζε μέχρι και την τελευταία σταγόνα σάλιο που μου χε μείνει μες το στόμα για να ξεδιψάω από τη ζέστη, την υγρασία και το στρίμωγμα εξαιτίας της!!!
Μαρία: Tina Turner τότε παλιά στη Φιλαδέλφεια στο γήπεδο της ΑΕΚ. Νομίζω…
Tζίνα: Μετά τους Prodigy στο rockwave, λασπωμένα ρούχα, σκισμένο backpack και η βεβαιότητα πως βρέθηκα στο καταλληλότερο μέρος την καταλληλότερη στιγμή
-Το άκουσες, το γούσταρες, το ζήλεψες…
Μαριλένα: Ζηλεύω ασταμάτητα και ανεπανόρθωτα την ιδιοφυία του Debussy, τον κόσμο που φτιάχνει με όλες τις συνθέσεις του και με τις απόλυτες ενορχηστρώσεις του. Αξεπέραστος. Με κάνει να κλαίω. Με κάθε τρόπο. Διάφανος
Τζίνα: Φαντασιώνομαι πως τραγουδάω σαν την Polly, σαν τη Siouxsie και σαν την Μαίρη
-Από τον δίσκο στην κασέτα, από την κασέτα στο cd, και από το cd στο πληκτρολόγιο…
Μαριλένα: Τα πάντα, τα ίδια και το τίποτα. Επιρροές από όλη τη μουσική που άκουγα από μικρή στις κασέτες από το δισκάδικο της γειτονιάς με τις συλλογές Hits 3, Hits 4 etc, την Κανελίδου και τη Γαλάνη που άκουγε η μητέρα μου, τον Χατζιδάκι που ανακάλυψα στην εφηβεία, τους Doors, μετά τους Cranberries, τα Ξύλινα Σπαθιά, πολύ μπαρόκ και ρομαντισμό λόγω ωδείου, μετά άπειρα soundtracks, από Vangelis & Nyman μέχρι Bill Evans & Billie Holiday, Peaches & Ladytron, Depeche Mode & Madonna, Pet Shop Boys & Μελίνα Τανάγρη, Kate Bush & M.I.A. Fleetwood Mac. Ανταλλαγές δίσκων και κασετών με τη φίλη μου τη Ζαν.
Το back up στην αναλογική κουλτούρα αφορά κάποιου είδους trend, ή απλά περιγράφει το Midnight in Paris; (την χρονομηχανική δηλαδή περιέργεια και το ανικανοποίητο του ανθρώπου που πάντα θέλει αυτό που δεν έχει και πάντα εύχεται να ζούσε σε άλλη εποχή;)
Και τα δυο. Και τα δυο ξεκάθαρα. Είναι προσωπικό εντελώς.
Someone Who Isn’t Me – Mort et Résurrection
Someone Who Isn’t Me – Mort et Résurrection
ASTERO OST Clip from the live recording at the Institut Français d’Athènes March 25th 2015 Music by Marilena Orfanou (Loo) Produced & Mixed by Marilena Orfanou (Loo) Performed by Someone Who Isn’t Me You can listen to our music on Soundcloud & Spotify: https://soundcloud.com/swimtheband http://bit.ly/swim_spotify You can follow us on: https://facebook.com/swimtheband.page https://instagram.com/swimtheband http://swimtheband.com https://amour-records.com
-Σε ποια εποχή θα γύριζες;
Δύσκολο, δεν έχουμε περιέργεια για τίποτα, προτιμούμε το παρόν όσο σκατά και να είναι λόγω παρακμής. Εξάλλου έχει σημασία πώς μας στέλνεις στο παρελθόν. Τι φύλο έχουμε, σε ποια τάξη ανήκουμε, σε ποια φυλή… Ίσως τέλη 60’s, λόγω μουσικής και αλλαγών κάπως… ξέρω γω και αθωότητας και λίγης συστολής…. ερωτικά πάντα.
-Δεν αντέχετε να το βλέπετε, δεν αντέχετε να το ακούτε…
Την ποιότητα ήχου και το περιεχόμενο της ελληνικής τηλεόρασης. Εμετός.
-Οι ώρες ορμονικών, κουβέρτας και fast food…
Τις περνάμε συνήθως στο πόδι, δεν μας αγγίζει αυτή η φαση σωματικά. Αν τώρα έχουμε νεύρα κάποιες φορές, ή τα καταπίνουμε ή τα ξεσπάμε… όπου.
Οι ώρες που «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια».
Ξέρεις τι, όταν δεν μας αρέσει κάτι απλά δεν το ακούμε και όταν μας αρέσει, το ακούμε. Τι να ζηλέψουμε; Αυτό που μας αρέσει;
-Τι (νομίζετε ή έχετε διαπιστώσει) ότι ακούει το κοινό όταν σας ακούει και τι θα θέλατε εσείς να ακούει…
‘Ο,τι ακούει και όπως το ακούει είναι αυτό που θέλουμε να ακούει.
Το μεγάλο στοίχημα ή αλλιώς the big deal.
Δεν έχουμε κανένα στοίχημα. Θέλουμε μόνο να γράφουμε μουσική. να παίζουμε μουσική, να κάνουμε τις πρόβες μας και αν μπορέσουμε να ζήσουμε κάποια στιγμή από αυτό θα ήμασταν ευτυχείς. Όλα γίνονται σιγά σιγά με αγάπη και αφοσίωση, φροντίδα μεταξύ μας… πολλή φροντίδα, σεβασμό και ανάγκη έκφρασης.
-Κυτταρίτιδα, εγώ πότε θα γίνω μάνα και αποτριχώσεις μέχρι βαθύτατης ρίζας… Πώς μοιάζει η εικόνα μιας γυναικείας μπάντας όταν δεν βλέπει το μάτι; Κόντρα στο «μπύρες, ρέψιμο, άγριο σεξ» και λοιπής δήθεν αρσενικής, σκληροπυρηνικής εικόνας «γνήσιου» band lifestyle;
Αχ δεν ξέρουμε καθόλου! Άπειρες συζητήσεις, άπειρες! Φαγητό εκλεπτυσμένο από τα χεράκια της Μαρίας, συζητήσεις για τις σχέσεις, για τη μουσική, για το επόμενο πάρτι που θα διοργανώσω, για τις διακοπές μας. Ταινίες και σειρές, τσάγια και αλκοόλ, όχι πολύ όμως, γιατί τα 2/3 της μπάντας δεν το σηκώνουν καθόλου, παρέα με τις φίλες μας τις καλές. Μας αρέσει να βγαίνουμε πολύ και να χορεύουμε, πάλι τα 2/3 της μπάντας.
-Ηλεκτρονική μουσική = ντάμπα ντούμπα. Πώς αντιλαμβάνεται ο κόσμος την ηλεκτρονική σκηνή στην Ελλάδα, σε τι επίπεδο βρίσκεται και αν έχει ξεφύγει το μυαλό του ακροατή από την αντίληψη της παραπάνω ισότητας;
Δεν έχουμε ιδέα πώς την αντιλαμβάνεται ο ευρύτερος κόσμος και δε μας αφορά κιόλας. Πάει καλά. Ας είναι καλά η Φώφη (Dj Fo), οι ομάδες που ξεκίνησαν τα πάρτι στα 90’ς και συνεχίζουν οι επόμενες μετά την τρέλα της κιθάρας… που τη βαρέθηκε η ψυχή μας τη βαρέθηκε.
Someone Who Isn’t Me feat. Σtella – Stop And Remember
Someone Who Isn’t Me feat. Σtella – Stop And Remember (Official Video)
Someone Who Isn’t Me featuring Σtella “Stop & Remember” From the 7-inch series “A Distant Victory Singles Club” Purchase on: iTunes http://smarturl.it/hafbx7 Bandcamp http://smarturl.it/9xasqo Amazon http://smarturl.it/e083eh Video conceived and edited by Andreas Zoupanos Kritikos Music by Marilena Orfanou & Σtella Lyrics & Vocals by Σtella Lyrics: If I could stop
-Η εμπειρία του πρώτου δίσκου “Dance with you”. Tι θέλατε να επικοινωνήσετε και τι εκφράζει για εσάς;
Μαριλένα: Όπως έχω ήδη πει νιώθω σαν μια γυναίκα εξαντλημένη που μετά από πολύχρονη διαδικασία γέννας κατάφερε τελικά να γεννήσει. Εξαντλημένη, παρέα με τη Μαρία και τη Τζίνα, με επιλόχεια τώρα αναζήτηση και όχι κατάθλιψη να είμαι πάλι έγκυος στον δεύτερο ήδη δίσκο που ετοιμάζεται άμεσα για να βγει με έναν πόνο και όχι με τόσους όπως ο προηγούμενος.
-Αν έπρεπε να τον περιγράψετε με 3 λέξεις..
Μαριλένα: Ένα ψυχωτικό ποπ μελόδραμα
Μαρία: ποπ ποπ ποπ
Τζίνα: Something that is me
-Το κομμάτι που σε τάραξε περισσότερο…
Μαριλένα: το “Strange”, απλά δεν μπορώ να το ξανακούσω. Το έγραψα ένα καλοκαίρι στις Σπέτσες όταν είχα τσακωθεί με την πρώην κοπέλα μου και της το έστειλα γιατί τη σκεφτόμουν και για να τα ξαναβρούμε. Επίσης λατρεύω το “Dance With You”, για παρόμοιο λόγο…
Μαρία: “Strange”. Το απόλυτο κομμάτι για το soundtrack ενός horror movie που γράφω και πρόκειται να γυρίσουμε σύντομα.
Τζίνα: Το “Strange” με αγγίζει πάντα, το ‘χω συνδέσει και με τις παραστάσεις της Lulu όπου το παίζαμε για τρεις μήνες σχεδόν. Τρεις μήνες συναισθηματικά πολύ έντονοι. Το “Gomenaki” πάντα θα με ξαφνιάζει για την πορεία του, για το πως ένα κομμάτι που για μένα ξεκίνησε σαν αυθόρμητο inside joke, βγήκε προς τα έξω, άγγιξε, αγαπήθηκε και τελικά πλαισιώθηκε με ένα σωρό νοήματα.
-Αν δεν ήταν η μουσική, τι θα ήταν;
Μαριλένα: κάτι που θα εξέφραζε τον άπλετο μελοδραματισμό μου, δηλαδή μάλλον δεν θα έκανα τίποτα. Μόνο σεξ και μετά κάνα μπάνιο στη θάλασσα και θα χόρευα.
Μαρία: μαγειρική
Τζίνα: Χορός, παραμένει απωθημένο
– Οι προκλήσεις για το μέλλον;
Πολλές! Live στο εξωτερικό, ιδανικά στην Άπω Ανατολή, ένα Όσκαρ τραγουδιού και μετά μουσικής, και να γράψω μουσική και να την παίξουμε ζωντανά με τις S.W.I.M.άρες μου σε ένα ονειρικό cat walk της αγαπημένης μου MEUF, στο πιο περίεργο, απόμακρο και παράξενο μέρος της Αθήνας με την περισσότερη ένταση που μπορεί να αντέξει το ανθρώπινο αυτί. και μετά να βρέχει. και να καούν τα ηχεία και από την ένταση και από το νερό.