Γιώτα Κωνσταντινίδου
Ο Τάκης Ζαχαράτος μόλις ολοκλήρωσε την παράσταση “Ζω για σένα” στο θέατρο Βεργίνα του Regency Casino στην Θεσσαλονίκη. Εκεί παρουσίασε ένα show με μιμήσεις πολιτικών -διεθνών και εγχώριων-, ανθρώπων της showbiz, της επικαιρότητας, αλλά και καθημερινών ανθρώπων. Ωριμος και διανύοντας μια περίοδο ριζικών αλλαγών στις επαγγελματικές του συνεργασίες, συνεχίζει ακάθεκτος να χαρίζει γέλιο αλλά και να σατιρίζει κάθε τι που εξιτάρει το ενδιαφέρον και τη ματιά του. Η φετινή παράσταση, «Ζω για σένα» έσπασε κάθε ρεκόρ προσέλευσης, ξεπερνώντας κάθε άλλη παράσταση στα 21 χρόνια λειτουργίας του θεάτρου.
-Γιατί «ζω για σένα»;
Γιατί εγώ ζω για το κοινό μου, ζω για τη δουλειά μου, ζω για τον κάθε ένα θεατή ξεχωριστά.
Το show μου είναι πάντα ένας καθρέφτης της κοινωνίας και της εποχής, όλου αυτού που συμβαίνει δηλαδή, οπότε δεν θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει και πολιτική επικαιρότητα. Το έχω ξαναπεί ότι καλύτερη επιθεώρηση από τη Βουλή δεν υπάρχει. Παγκοσμίως οι πολιτικοί αυτή τη στιγμή είναι οι σταρ. Δεν θα μπορούσε να μην υπάρχει τηλεοπτική σάτιρα, να μην υπάρχουν νέες μιμήσεις, πρόσωπα από το παρελθόν. Αυτό που με ιντριγκάρει πάρα πολύ είναι να δημιουργώ ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας που να χωράει το σήμερα το χθες και το αύριο και να γίνονται συναντήσεις που στην πραγματικότητα ίσως να μην γίνουν και ποτέ, αυτό με τρελαίνει, αυτή η γοητεία, αυτή η ελευθερία το να μπορώ να χρησιμοποιώ όλα αυτά τα πρόσωπα σαν ένας θίασος που περιοδεύει.
-Νιώθω ότι οι δικές σας παραστάσεις είναι πάντα υπερπαραγωγές λόγω των συνεχών εναλλαγών των προσώπων που μιμείστε. Σ’ αυτό για πόσες περσόνες μιλάμε;
Δεν έχω μετρήσει πόσες περσόνες κάνω, δεν το κάνω ποτέ, απλά ξέρω ότι είναι παράσταση με τις περισσότερες μεταμφιέσεις και τις περισσότερες μιμήσεις που έχω κάνει ποτέ. Είναι πολιτικοί, τηλεοπτικές προσωπικότητες, καλλιτέχνες, πρόσωπα καθημερινά, δηλαδή κάνω τις οικογενειακές ιστορίες, κάνω διαφημίσεις. Με διεγείρουν και τα καθημερινά πρόσωπα γιατί πιστεύω ότι έχουν πολύ ενδιαφέρον.
-Έχετε όμως αδυναμία και σε ορισμένα πρόσωπα που σταθερά πρωταγωνιστούν. Τι διακρίνετε σ’ αυτά;
Τα σταθερά πρόσωπα που όπως λέτε πρωταγωνιστούν στα shows μου, πρωταγωνιστούν και στην ιστορία, έχουν μια σφραγίδα, μια μοναδικότητα, έχουν αφήσει τα σημάδια τους στο χρόνο και επειδή ζούμε σε μια εποχή της φωτοτυπίας και της κακής αντιγραφής, εγώ λατρεύω αυτές τις προσωπικότητες που είχαν αυτήν την ευλογιά από τον Θεό να είναι μοναδικά πλάσματα, όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Marlin Monroe, η Liza Minnelli, η Μελίνα Μερκούρη, η Ρένα Βλαχοπούλου. Σπουδαίες προσωπικότητες.
-Τι πυροδοτεί τα κείμενά σας; Η γραφικότητα των προσώπων, οι συμπεριφορές τους;
Όλη αυτή η παράνοια που υπάρχει αυτή τη στιγμή. Όλο αυτό το παράλογο που προσπαθούν να μας πουν ότι είναι το λογικό και όλη αυτή η τρέλα που πάνε να μας πουλήσουν ως κανονικότητα. Εκεί εγώ διεγείρομαι και αρχίζω να γράφω και δεν τελειώνω. Δηλαδή σαν συγγραφέας διεγείρομαι από τη μη κανονικότητα και παράλληλα από το ψέμα της πολιτικής που φτάνει στα όρια του χυδαίου και του άρρωστου.
-Έχετε πρωταγωνιστήσει σε θεατρική παράσταση, κάνετε shows. Τι είναι αυτό που σας γεμίζει ολοκληρωτικά;
Έχω πρωταγωνιστήσει στο θέατρο σε τέσσερις παραστάσεις, η πρώτη ήταν το “Σεσουάρ για δολοφόνους” τη δέκατη χρονια που έκανε και τη μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του. Η δεύτερη ήταν “η χαρτοπαίχτρα” που έκανε και αυτή μεγάλη επιτυχία και εισπρακτική και καλλιτεχνική με συγκλονιστικό θίασο και την αξέχαστη φίλη μου Τζέσυ Παπουτσή που δεν θα τη ξεχάσω ποτέ. Ήταν ένα πλάσμα σπάνιο, ένας θησαυρός, να’ ναι καλά εκεί που είναι το κορίτσι μου. Η τρίτη ήταν στις “Σφίγγες” του Αριστοφάνη και η τέταρτη ήταν στο “Cabaret” στο Παλλάς με μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια, το λέω γιατί ήταν παγκοσμίως από τις πιο ακριβές και τις πιο εντυπωσιακές παραγωγές του Cabaret. Μου αρέσουν και τα δυο, απλά πάντα με ενδιαφέρει να είμαι ωφέλιμος, να είμαι χρήσιμος και να έχω λόγο ύπαρξης όχι να κάνω κάτι για να το κάνω. Στο βάθος, δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ του show και θεάτρου, υπάρχει μόνο αντίδραση σε κάτι που μου αρέσει πολύ, αν αισθανθώ ότι αυτό μπορώ να το κάνω καλά και να το ωφελήσω με την παρουσία μου, το κάνω, λειτουργώ με ένστικτο.
-Η σάτιρα χτυπάει αναπόφευκτα τη showbiz και ειδικά με τον επιφανειακό τρόπο με τον οποίο δομείται στην χώρα μας. Εσείς διατηρείτε, όμως, φιλίες από τον χώρο. Πώς κρατάτε τις ισορροπίες;
Αυτή είναι μια υπέροχη ερώτηση που μου κάνετε. Συμβαίνει κάτι ιδιαίτερο όταν σατιρίζω. Δεν είμαι φίλος με κανέναν από τους φίλους μου, είναι σαν να μη τους ξέρω και κρατάω μια στάση ουδέτερη και μια απόσταση για να μπορέσω να σατιρίσω τον άλλο, σαν να μην είναι φίλος μου. Δεν θα ήταν ωραίο να σατιρίζω κάποιους που δεν είναι φίλοι μου και τους άλλους που είναι να μην τους σατιρίζω. Η πρόθεσή μου δεν είναι ποτέ κακή, πάντα λειτουργώ με αυτό που δίνει ο άλλος, δηλαδή όσο πιο πολύ εκθέτει τον εαυτό του, τόσο και εγώ έχω περιθώριο να δράσω. Είναι σαν να παίρνω ένα σκίτσο που έχει ήδη σκιτσάρει αυτός που δέχεται τη σάτιρα και εγώ απλά πάνω σε αυτό το σκίτσο βάζω τις δικές μου πινελιές αλλά ουσιαστικά αυτός δίνει το προσχέδιο της σάτιρας. Με λίγα λόγια αυτός βγάζει το πατρόν.
-Θα λέγατε ότι διανύετε την πιο ώριμη περίοδο από πλευράς δημιουργίας και αν ναι γιατί;
Δεν ξέρω αν είναι ώριμη περίοδος της ζωής μου, σίγουρα είναι μια πολύ ωραία περίοδος που έχω αναλάβει περισσότερες ευθύνες. Ουδέν κακό αμιγές καλού, απογοητεύτηκα από συνεργάτες χρόνων που εκτιμούσα, είδα ξαφνικά να βαριούνται, να μεγαλώνουν, να μην έχουν καμία όρεξη γι’ αυτό που κάνουν ή να το κάνουν για τα χρήματα χωρίς να υπάρχει καμία αγάπη πια σε αυτό και ίσως να θεώρησαν και εμένα δεδομένο, που δεν με θεωρώ δεδομένο ούτε για τον εαυτό μου.
Εγώ ανεβάζω τον πήχη κάθε χρόνο και σέβομαι πάρα πολύ τη δουλειά μου, σαφέστατα ζω από αυτό, αλλά ποτέ δεν βλέπω τη δουλειά μου σαν δουλειά, τη βλέπω σαν ευλογία. Έτσι, απαιτώ και από τους συνεργάτες μου να αισθάνονται το ίδιο, άλλαξα λοιπόν συνεργάτες, βρήκα ανθρώπους που αγαπούν, σέβονται, χαίρονται και δοξάζουν το Θεό που έχουν δουλειά και συμμετέχουν σε μια γιορτή και αυτό έχει επιτυχία.
Από την απογοήτευση που είχα κλείνοντας κάποιους κύκλους με κάποιους ανθρώπους, άνοιξα κάποιους καινούριους και θα έλεγα ότι είμαι σε μια ολόφρεσκη φάση δημιουργίας, χαράς με ωραίους ανθρώπους νέους, νέους στη ψυχή εννοώ, με καλή διάθεση που κοιτάμε το εμείς και όχι το εγώ. Θα έλεγα λοιπόν ότι είμαι σε μια πολύ φρέσκια φάση της ζωής μου, ολοκαίνουρια και δοξάζω το Θεό γιατί άντεξα, κρατήθηκα και συνδέθηκα με ανθρώπους αληθινούς, δοτικούς, ευλογημένους. Τους ευχαριστώ πάρα πολύ.
-Συνεργάζεστε με τη Σοφία Σπυράτου. Τι νέο έφερε στη σκηνοθεσία των παραστάσεών σας;
Με την αγαπημένη μου Σοφία Σπυράτου είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζομαι. Είναι ένας άνθρωπος με ήθος, με γνώση, παιδεία, σεβασμό, με υπέροχους συνεργάτες. Με τη Σοφία σκηνοθετήσαμε μαζί την παράσταση και έχουμε έναν δικό μας κώδικα επικοινωνίας, που δεν χρειάζεται να πούμε πολλά πράγματα.
-Σε ένα φανταστικό διάλογο ποιο πρόσωπο θα επιλέγατε να μας απαντήσει και τι να μας πει;
Σε έναν φανταστικό διάλογο ειδικά αυτή τη στιγμή δυο πρόσωπα μου έρχονται, η Μελίνα Μερκούρη και η Μαλβίνα Κάραλη. Νομίζω ότι είναι δυο γυναίκες με τόσο δυνατές προσωπικότητες που λείπουν και νομίζω και θα είχαν πάρα πολλά να πουν. Η Μελίνα θα έλεγε “βάλτε φωτιά και κάψτε τους” και η Μαλβίνα θα έλεγε “όξω οι βλαχοδήμαρχοι από την παράγκα”.
*Μουσική σκηνή Red στην Λευκωσία στην Κύπρο στις 17, 18 και 19 Μαρτίου.