Βάνα Κράβαρη
Δεν τραβάνε και λίγα οι σχολιαστές της Eurovision κάθε χρονιά. Φαίνεται πως τόσο φανατικοί Eurofans όσο και απλοί περαστικοί είδαμε-φως-και-μπήκαμε του θεσμού, βρίσκουν στα άτομα που αναλαμβάνουν τον σχολιασμό της βραδιάς, τον σάκο του μποξ τους. Γενικώς, όλοι φαίνεται να έχουν αξιώσεις -αυστηρά και χωρίς υποχωρήσεις- από τους τύπους πίσω από τα μικρόφωνα που φέρνουν τη βραδιά στα ελληνικά μέτρα. Ναι, συνήθως οι εκφωνητές διχάζουν. Από τη Δάφνη Μπόκοτα που επί 18 χρόνια άκουγε τα εξ αμάξης παρουσιάζοντας σταθερά τον ευρωπαϊκό μουσικό διαγωνισμό, τη Μαρία Μπακοδήμου και τον Φώτη Σεργουλόπουλο που “τόλμησαν” ένα “Μακεδονία” out of the blue ως τον Γιώργο Καπουτζίδη και τη Μαρία Κοζάκου και την αδιαμφισβήτητη χημεία τους που μετατράπηκε σε κάτι σαν νοσταλγική σφραγίδα στον θεσμό, οι παρουσιαστές κατάφερναν και να κερδίσουν ένα μέρος του κοινού. Φέτος τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Αυτή τη χρονιά, με έναν παράξενο τρόπο, οι σχολιαστές κατάφεραν (σχεδόν) να ενώσουν το κοινό. Αλλά εναντίον της. Πιο κάθετα και άγρια ίσως από κάθε άλλη φορά.
Και τι δεν άκουσαν οι Θανάσης Αλευράς και Ζερόμ Καλούτα. Πως ένας ταλαντούχος άνθρωπος δεν μπορεί να είναι απαραιτήτως καλός στα πάντα (υπάρχει δόση αλήθειας εδώ), πως ο Αλευράς “βαριέται ακόμα και να μιλήσει”. Πως είναι αδιάβαστοι, αστοιχείωτοι. Πως δεν μπήκαν καν στον κόπο να προετοιμαστούν, έστω από σεβασμό στο κοινό. Πως γενικώς όλο λάθος. Κάποιοι έπεσαν μέχρι και στα γόνατα του σύμπαντος παρακαλώντας τη Δάφνη Μπόκοτα, ένα από τα εμβληματικότερα love to hate πρόσωπα της Eurovision, να επιστρέψει. “Όλοι λένε τη γνώμη τους για τη χθεσινή μετάδοση… Ας πω κι εγώ τη δική μου. Η Γιουροβίζιον είναι τρία πράγματα… Αυτό που βλέπεις, αυτό που ακούς και η μαγεία στην οποία μπορεί να σε ταξιδέψει αυτός που κρατάει το μικρόφωνο και σε “οδηγεί” στην εξέλιξη του μύθου της βραδιάς… Θέλει ιστορία, χιούμορ, κουτσομπολιό, πληροφορία σε σωστές δόσεις, θέλει πολύ διάβασμα και πολύ αγάπη για αυτό που κάνεις. Μου λείπει η μαγεία… Respect στη Φουρέιρα. Χαστούκι ήταν!”, έγραψε η ίδια στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, μάλλον εξίσου απογοητευμένη με όλο το αγανακτισμένο τουϊτερικό κύμα.
Alex Manos on X (formerly Twitter): “Γενικά, με ΟΛΗ μου την αγάπη στον Αλευρά και τον Ζερόμ, θα ήθελα να συμφωνήσουμε κάποια στιγμή σαν χώρα ότι ένας ταλαντούχος άνθρωπος δεν μπορεί απαραίτητα να είναι καλός πάντα και στα πάντα. Ευχαριστώ. #eurovisiongr / X”
Γενικά, με ΟΛΗ μου την αγάπη στον Αλευρά και τον Ζερόμ, θα ήθελα να συμφωνήσουμε κάποια στιγμή σαν χώρα ότι ένας ταλαντούχος άνθρωπος δεν μπορεί απαραίτητα να είναι καλός πάντα και στα πάντα. Ευχαριστώ. #eurovisiongr
Αλλά για μισό λεπτό.
Ήταν στ’αλήθεια τόσο χάλια οι φετινοί σχολιαστές της Eurovision; Ήταν πράγματι “ό,τι χειρότερο έχει συμβεί στη Eurovision” ο Θανάσης Αλευράς και ο Ζερόμ Καλούτα; Τέσσερις πιστοί στη μαγεία της Eurovision και αγαπημένοι συνεργάτες της LiFO, οι Άρης Δημοκίδης, Αλέξανδρος Διακοσάββας, Μάκης Πολλάτος και Γιάννης Πανταζόπουλος απαντούν.
«Η εκφώνησή τους ήταν, μάλλον, μια αδιάβαστη, χαμένη ευκαιρία»
Άρης Δημοκίδης
«Δεν έχω πολύ ισχυρή άποψη, γιατί απλούστατα η εκφώνηση της Γιουροβίζιον παίζει πολύ μικρό ρόλο για μένα. Δεν περιμένω δηλαδή τους εκφωνητές για να διασκεδάσω ή για να ακούσω έξυπνα πράγματα (δεν με χαλούσε φυσικά όταν ο Καπουτζίδης και η Κοζάκου, που είναι έτσι κι αλλιώς φανταστικοί, τα έλεγαν). Η διασκέδασή μου, δηλαδή, δεν βασίζεται καθόλου στο πώς θα είναι οι εκφωνητές αλλά σε όλο το υπόλοιπο σόου.
Νομίζω ότι δίνεται υπερβολική έμφαση στους εκφωνητές κάθε φορά, πχ ο Φώτης και η Μαρία σταυρώθηκαν για το «Καλή επιτυχία Μακεδονία», ο Καπουτζίδης βρήκε το μπελά του απαντώντας σε χολερικό σχόλιο τηλεθεατή κλπ κλπ.
Από τη στιγμή που ο Καπουτζίδης σταμάτησε, η ονειρεμένη μου εκφώνηση θα ήταν μια απλή, διεκπαιρεωτική: Χωρίς πολύ μπλα-μπλα, χωρίς υπερβολές, μόνο με τις πληροφορίες. Να μεταφράζουν αυτά που λέγονται, και να αφήνουν να ακούγονται τα τραγούδια στα recaps.
Ουσιαστικά δηλαδή μια κάπως απρόσωπη, πληροφοριακή εκφώνηση τύπου Δάφνης Μπόκοτα.
Να μην μπαίνει η προσωπικότητα του εκφωνητή στη μετάδοση, εκτός αν πρόκειται για κάποια ιδιοφυέστατη προσωπικότητα.
Φυσικά είμαι μειοψηφία, γιατί αν οι φετινοί εκφωνητές έκαναν αυτά που είπα, θα τους έκραζαν όλοι ότι ήταν άψυχοι και βαρετοί και νυσταλέοι.
Πάντως, έχοντας ως δεδομένο πως για μένα το βασικό είναι να μην με εκνευρίζουν, να μην κάνουν πολλά λάθη, να μεταφράζουν και να μεταφέρουν το κλίμα σωστά, Αλευράς και Καλούτα δεν τα πήγαν εγκληματικά χάλια αλλά σίγουρα δεν τα πήγαν και καλά.
Καταρχάς, στην προσπάθειά τους να είναι καλούληδες (ειδικά ο Καλουτά, νομίζω) εκθείαζαν κάθε διαγωνιζόμενο σε υπερβολικό βαθμό με το που τελείωνε η κάθε εμφάνιση: «ΦΟΒΕΡΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ!!!», «Μπράβο κορίτσι μου! Ήσουν καταπληκτική!!!», «Υπέροχος ο μεγάλος!!!». Όλα τους άρεσαν υπερβολικά πολύ, πράγμα που εκτός από κουραστικό, έμοιαζε και μη ειλικρινές.
Στον δε πρώτο ημιτελικό αντί να μεταφράζουν αυτά που λέγονταν όταν έπρεπε, τα διάβαζαν πριν καν τα πουν οι παρουσιαστές (!) και μιλούσαν πάρα πολύ πάνω στα recaps αντί να μας αφήσουν να θυμηθούμε τα τραγούδια. Επιπλέον, και πέρα απ’ τα υπόλοιπα λάθη που έδειξαν ότι δεν πολυείχαν ιδέα από Γιουροβίζιον, δεν ήξεραν (και άρα δεν μας τόνισαν ποτέ) ότι οι εμφανίσεις των Big 5 ήταν εκτός συναγωνισμού και άρα δεν θα ψηφιστούν.
(Στις επόμενες μεταδόσεις βελτιώθηκαν λίγο, απ’ την άποψη ότι μιλούσαν λιγότερο γενικώς αλλά και ειδικώς όταν βλέπαμε τα recaps.)
Ξεκίνησα λέγοντας ότι η εκφώνηση δεν παίζει σημαντικό ρόλο για μένα. Το μόνο πρόβλημα είναι το να την προσέχω πολύ. Το να με αναγκάζει να κάνω στο μυαλό μου fact checking ή να με αποσπούν αυτά που λέγονται, αντί να απολαμβάνω το σόου.
Από αυτήν την άποψη, το φετινό δίδυμο με «πετούσε» έξω απ’ το σόου συχνά-πυκνά κάνοντάς με να σκεφτώ / σχολιάσω αυτά που έλεγαν.
Δεν ήταν καλοί, ούτε όμως ήταν τραγικοί κι ούτε έκαναν κάποιο έγκλημα ώστε να έχουν τσατιστεί τόσοι πολλοί μαζί τους.
Η εκφώνησή τους ήταν, μάλλον, μια αδιάβαστη, χαμένη ευκαιρία.»
«Φέρτε πίσω επειγόντως τον Γιώργο Καπουτζίδη και τη Μαρία Κοζάκου»
Γιάννης Πανταζόπουλος
«Όταν άκουσα ότι φέτος θα παρουσιάσουν την Eurovision ο Θανάσης Αλευράς και ο Ζερόμ Καλούτα χάρηκα όχι μόνο για τη συμπεριληπτικότητα της απόφασης της ΕΡΤ αλλά γιατί, κυρίως, μιλάμε για δύο ταλαντούχους ηθοποιούς και μουσικούς. Παρακολουθώντας, όμως, τον δεύτερο ημιτελικό και, ιδιαίτερα, τον τελικό του περασμένου Σαββάτου οφείλω να ομολογήσω ότι απογοητεύτηκα. Αρχικά, όταν σου δίνεται η ευκαιρία να παρουσιάσεις ένα τόσο μεγάλο ευρωπαϊκό γεγονός το οποίο μάλιστα έχει πολύ υψηλή τηλεθέαση, απαιτείται όχι μόνο να έχεις διαβάσει αλλά να είσαι φουλ προετοιμασμένος. Προφανώς και θα υπάρξουν λεκτικά λάθη, προφανώς και θα δείξουμε κατανόηση αλλά το συγκεκριμένο δίδυμο αποδείχθηκε κατώτερο των προσδοκιών.
Με εντυπωσίασε πολύ αρνητικά το ότι έκαναν διαρκώς καφενειακού επιπέδου σχόλια σαν να βρίσκονται στον καναπέ του σπιτιού τους και ειδικά ο Ζερόμ να τον ακούμε να λέει αμέτρητες φορές: «Μπράβο αγόρι μου. Μπράβο στον συμμαθητή μου κτλ», σε τέτοιο σημείο που για μια στιγμή ένιωθα ότι άκουγα περιγραφή ποδοσφαιρικού αγώνα της Γ’ εθνικής. Για να μην πω για την απίστευτη ατάκα του, ότι το Σαν Μαρίνο είναι νησιωτική χώρα ή το ακόμη χειρότερο, όταν η Ελβετία μάς έδωσε το 12αρι, σχόλιο που ακολούθησε ήταν: «Ε, τόσες καταθέσεις δεν πήγαν χαμένες».
Επίσης, αισθανόμουν σαν να βρίσκονταν αλλού αφού δεν αναγνώρισε κανείς από τους δύο την πριγκίπισσα Βικτόρια της Σουηδίας, όταν η κάμερα εστίασε σε αυτήν, παρότι η ίδια είχε καλωσορίσει τους τηλεθεατές στο Μάλμε της Σουηδίας με μαγνητοσκοπημένο μήνυμα και η επική ατάκα που ειπώθηκε προς τον Θανάση Αλευρά ήταν: «Ξέρεις ποια είναι αυτή;». Υπήρχαν και άλλα λάθη που αφορούσαν τον αριθμό των χωρών ή τον σχολιασμό για τις υποψηφιότητες που πέρασαν στο μεγάλο τελικό αλλά δεν χρειάζεται να αναφέρουμε κάτι περαιτέρω.
Νομίζω πάντως ότι η παρουσίαση τους ήταν περισσότερο χαβαλές και με μπόλικα κακόγουστα αστεία βγαλμένα απ’ τις πιο παγωμένες θερμοκρασίες. Το μόνο που θα προσθέσω είναι: Φέρτε πίσω επειγόντως τον Γιώργο Καπουτζίδη και τη Μαρία Κοζάκου.»
Φέρτε πίσω επειγόντως τον Γιώργο Καπουτζίδη και τη Μαρία Κοζάκου…
Απαράδεκτα άσχετοι και αδιάβαστοι οι δύο παρουσιαστές…Και τα αστεία βγαλμένα από τις πιο παγωμένες θερμοκρασίες.#eurovisiongr #Γιουροβιζιον #Σαττι #Ζερομ #Αλευρας #satti— Giannis Pantazopoulos (@JPantazopoulos) May 11, 2024
«Σε μια χρονιά που χαρακτηρίστηκε από την ανάγκη για nonbinary ορατότητα, ήταν ολόσωστοι στην απόδοση και την περιγραφή αυτού του κομματιού»
Αλέξανδρος Διακοσάββας
«Να ξεκαθαρίσουμε το εξής: ο σχολιασμός της Eurovision μπορεί να φαίνεται μια εύκολη, διεκπεραιωτική δουλειά, αλλά μόνο αυτό δεν είναι. Όπως και στην τηλεοπτική αναμετάδοση κάθε μεγάλου event, οι σχολιαστές οφείλουν να έχουν προετοιμάσει τα κείμενά τους, να έχουν το script με όσα θα πουν οι επίσημοι hosts της βραδιάς (το οποίο μπορεί να φέρει προσαρμογές μέχρι και λίγο πριν από την έναρξη) ώστε να μεταφράσουν όποια σημεία του κρίνουν απαραίτητα, να βρουν τη χημεία που οφείλουν να αναπτύξουν μεταξύ τους, να βρουν την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στον ενημερωτικό και τον ψυχαγωγικό χαρακτήρα του σχολιασμού, να έχουν χιούμορ και αυθορμητισμό δηλαδή, αλλά ταυτόχρονα να δίνουν τις απαραίτητες πληροφορίες στο κοινό, και όλα αυτά στο σωστό timing, να μιλάνε δηλαδή στους σωστούς χρόνους, ώστε να ακούγονται πού και πού και οι hosts, και βέβαια να σταματάνε όταν ακούγονται τραγούδια. Αν προσθέσουμε και τις απαραίτητες γνώσεις από την ιστορία του θεσμού, μαζί με την ενημέρωση για ζητήματα ορολογίας και επικαιρότητα (π.χ. για τη nonbinary ταυτότητα κάποιων από τα φετινά acts), προκύπτει μια κανονική σπαζοκεφαλιά, η οποία, ακόμα και σε αυτούς που κατάφεραν να τη λύσουν στο παρελθόν, χρειάστηκε χρόνο και επαναλήψεις. Ο Γιώργος Καπουτζίδης και η Μαρία Κοζάκου ήταν σαφώς το ιδανικό δίδυμο σε αυτόν τον ρόλο, αλλά κι εκείνοι χρειάστηκαν ένα-δυο χρόνια για να το βρουν απολύτως, ενώ ο Γιώργος σαφώς λυνόταν και γινόταν όλο και πιο απολαυστικός χρόνο με τον χρόνο. Η Δάφνη Μπόκοτα, από την άλλη, έκανε αυτήν τη δουλειά για πολλά συναπτά έτη, μέχρι να συνδεθεί απολύτως το όνομά της με τον διαγωνισμό.
Θεωρώ πως η πρώτη φορά του Θανάση Αλευρά και του Ζερόμ Καλούτα ήταν επαρκέστατη. Το χιούμορ που γνωρίζουμε πως εκ των πραγμάτων έχει ο Αλευράς μπορεί να μην ξεδιπλώθηκε προφανώς σε όλη του την έκταση, αλλά σε σημεία έκανε τη διαφορά, ενώ ο Καλούτα έδωσε μια ζεστασιά και έναν ενθουσιασμό που εμένα προσωπικά μου αρκούσε. Ok, έκαναν λάθη που για τους δικαστές των social media ήταν μάλλον ασυγχώρητα, αλλά, πραγματικά, για μένα ήταν πιο σημαντικό το γεγονός ότι, σε μια χρονιά που χαρακτηρίστηκε από την ανάγκη για nonbinary ορατότητα, ήταν ολόσωστοι στην απόδοση και την περιγραφή αυτού του κομματιού.
Σε όσους κράζουν σαν να μην υπάρχει αύριο έχω να πω πως δεν είναι εθνικό γεγονός μείζονος γεωπολιτικής σημασίας η παρουσίαση της Eurovision. Ας ακούσουν λίγο πώς γίνεται ο αντίστοιχος σχολιασμός από τη σχολή, ας πούμε, του μοναδικού Γκράχαμ Νόρτον στη Βρετανία: καλιάρντεμα, ανελέητη ειρωνεία, fun ατμόσφαιρα, αυτή είναι η συνταγή. Και, ναι, το σχόλιο για τις «καταθέσεις στην Ελβετία» ήταν η τελειότερη ατακάρα για το δωδεκάρι που πήραμε από τη χώρα του Nemo. Να το ξανακάνουν. Κι αν δεν θέλουν ή δεν τους το προτείνουν ξανά, δηλώνω διαθέσιμος.»
«Καταλαβαίνω γιατί ο Θανάσης Αλευράς με τον Ζερόμ Καλούτα δεν θέλουν να παρουσιάσουν ξανά τον διαγωνισμό της Eurovision»
Μάκης Πολλάτος
«Απ’ όσο ξέρω η Eurovision δεν είναι φεστιβάλ μίσους. Αν θυμάμαι καλά πρόκειται για διαγωνισμό τραγουδιού. Μάλλον όμως οι ακρότητες δεν μπορούν εύκολα να παραμεριστούν. Κι αφού πολλοί προσπάθησαν να αποδομήσουν την Μαρίνα Σάττι, σιγά μην άφηναν εκτός κριτικής τον Θανάση Αλευρά και τον Ζερόμ Καλούτα.
Που μπορεί να συνεργάζονται και έχουν σίγουρα ταλέντο σε αυτό που κάνουν, αλλά η τηλεόραση είναι άλλο πράγμα. Και θέλει άλλες δεξιότητες εκτός από χιούμορ και εξυπνακισμούς. Οι παρουσιαστές δεν χρειάζεται να είναι αιχμάλωτοι της γεωγραφίας, καλό είναι όμως να γνωρίζουν βασικά πράγματα της ευρωπαϊκής ιστορίας. Ότι για παράδειγμα ο Άγιος Μαρίνος δεν είναι (ακόμα) νησί, αν και με την κλιματική αλλαγή ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος… Και το ευφυολόγημα με το 12άρι της Ελβετίας στην Ελλάδα μπορεί να είχε τύχη σε ένα stand up comedy. Άλλο όμως το live της κρατικής τηλεόρασης που το παρακολουθούσαν πολλά εκατομμύρια τηλεθεατών.
Καταλαβαίνω γιατί ο Θανάσης Αλευράς με τον Ζερόμ Καλούτα δεν θέλουν να παρουσιάσουν ξανά τον διαγωνισμό της Eurovision. Πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, ιδίως όταν κινείσαι σε ναρκοπέδιο. Με δεδομένο ότι άλλο οι εγχώριοι παρουσιαστές, άλλο η Petra Mede με την Malin Akerman που επέλεξε η Σουηδία για το Σαββατόβραδο της 11ης Μαΐου, άλλο η ΕΡΤ κι άλλο το BBC, άλλο το 2024 κι άλλο το 1975, άλλο η γνώση κι άλλο τα ευφυολογήματα…»