Μικροπράγματα
Από την Εύη Λαμπροπούλου
Είναι καλύτερα να είμαι χύμα σε μια παραλία και ν’ αναπολώ το Βιβλιοστάσιο, ή να είμαι στο Βιβλιοστάσιο και ν’ αναπολώ την παραλία; Βουτιές στην άμμο ή βουτιές στην ανάγνωση σε λαϊκά μωσαϊκά; Γοργόνα ή πανελίστρια; Τελικά διάλεξα το βήτα, διότι το Βιβλιοστάσιο είχε μωσαϊκά ροζουλί, ανάγνωση καυτή, διάθεση γοργονί, βιβλία και πάνελ ψυχοθεραπευτικά σαν καυτά βότσαλα. Δεν αναπόλησα την παραλία στιγμή.
Το Θερινό Βιβλιοστάσιο, γινόταν παλιά στο κτίριο των αρχαιολόγων στην Ερμού, χώρο πολύ κατάλληλο για ένα σημαντικό, φεστιβάλ βιβλίου. Είχε κόσμο, και στο πιο urban φετινό σκηνικό του, με μωσαϊκά αντί γρασίδια, ντουβάρια αντί δέντρων. Φέτος ήρθε στην Δημ. Αγορά Κυψέλης, με μικρούς γλυκούς εκδοτικούς, πρωτοπορία, κουβέντες, μπίρι μπίρι και μπύρες – γι’ αυτά ζούμε.
Διότι. Το βιβλίο παραμένει ένα επικίνδυνο πολιτισμικό αγαθό που μπορεί να αγγίξει τις εσώτερες χορδές μας, να μας κινητοποιήσει, να μας φέρει σε επαφή με το μη γνώριμο, να διευρύνει τις ρωγμές μιας αλλόκοτης πραγματικότητας. Να μας βγάλει στους αντίποδες των κυρίαρχων αφηγήσεων. Μακριά από την αναμασημένη μαζική κουλτούρα. Όπως λεει το ποίημα, “Ποίηση – φορέβα. Μαζική κουλτούρα – νέβα”.
Λέξεις που μου έμειναν:
Ο μαύρος φεμινισμός δεν είναι λευκός φεμινισμός βαμμένος μαύρος.
Εκτός από τον λευκό δυτικό άντρα, υπάρχει και η ηγετική λευκή δυτική γυναίκα. Σωφρονιστικός φεμινισμός, καταργητισμός.
Παπούτσια που επικρατούσαν: καλοκαιρινές Μάρτενς με μαύρα λουριά και μπίρκενστοκ.
Λευκά δίπατα κροκς, όπως στο ντεμί-θρίλερ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗ ΓΑΥΔΟ, του Πάνου Κυδώνη, εκδόσεις Ουαπίτι. Ρυθμικό, αστείο, τίμιο βιβλίο, στη φάση μας, όπως έλεγα στις φίλες – δεν είναι να γράφουμε ολόκληρες κριτικές στους σαράντα βαθμούς. Είναι για να σηκωθούμε να πάμε στη Γαύδο αύριο. Αν και μου ‘χει αφήσει ένα άγχος αστυνομικού τύπου το βιβλίο. Θα μας λιανίσουν καθώς αράζουμε στο Αηγιάννη μετά τα σαικεντέλια; Θα μας σφάξουν στις σκηνές εκεί που απλώνουμε γιαούρτια στα εγκαύματα; Η κατσίκα νάνος υπάρχει; Εγώ γιατί δεν την είδα;
Που μου θυμίζει, είχα γράψει και γω κάτι για τη Γαύδο που κάποτε σύντομα ελπίζω θα δημοσιεύσω μαζί με όλα τ’ άλλα που έχω στο συρτάρι αδημοσίευτα. Το Μπερλίν Προλέτ (που τελειώνει, μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι), το Βακαλοπουλικό, όπως το αποκαλεί ο Χρήστος, το μεταναστευτικό, συλλογή διηγημάτων, ποιημάτων, ΑΘΕΝΣ. Φρόιντ, Γιουνγκ, βοηθάτε. Η Ανθή λέει ότι μια μέρα θα ‘ρθει να μου κάνει διάρρηξη στο σπίτι να τα βγάλει αυτή, σόρι, θα την κάνω άλλη φορά την ψυχοθεραπεία μου, έπασχα χρόνια από αδημοσιευτίτιδα, έναν συνδυασμό τραύματος, τελειομανίας και ανασφάλειας, είναι βαριά ασθένεια για πεζογράφο.
Ωωωω ένα αεράκι, μια ριπή αερακίου στους σαράντα βαθμούς! Θα γράψω κι άλλα.
Εν όψει κλιματικής αλλαγής (ποια κλιματική αλλαγή, δεν πιστεύω να είστε τίποτα συνομωσιολόγοι που πιστεύουν στην κλιματική αλλαγή, όπως θα ‘λεγε ο Κυδώνης) ίσως το ΒΙΒΛΙΟΣΤΑΣΙΟ του χρόνου να γίνει με το μαγιό, να γλυτώσουμε και τα ερκοντίσια που χαλάνε το μικροκλίμα, γράψε ποίημα, κάνει ρίμα.
Το βιβλίο που ήθελα ν’ αγοράσω και δεν πρόλαβα: ΚΑΛΕΣΜΑ, εκδόσεις affect.
Κορυφαίο μπλουζάκι που κυκλοφόρησε: HOMEFUCKING IS KILLING PROSTITUTION, που εξωθεί, άκουσον άκουσον, προς το σπιτικό σεξ που σκοτώνει την πορνεία.
Αντί στη θάλασσα, βούτηξα τελικά στα πάνελ
<3 “Αποαποικιακοί φεμινισμοί, βία και αντιστάσεις.” Ω ναι. Θέλουμε κι άλλα πάνελ σαν αυτό. Να μπουν αυτά τα πάνελ στα σχολεία. Και να γίνουν κυρίαρχη κουλτούρα και να διαστρεβλωθούν – ή και όχι.
<3 ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΡΛΕΜ, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ NEW NEGRO MOVEMENT.
<3 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ. Χρειαζόμαστε κι άλλα ποιήματα για την Παλαιστίνη. Κι άλλες φωνές, κι άλλα πλοία προς τη Γάζα.
<3 Ο Αραβικός κόσμος στο δυτικό φαντασιακό. Με το Μάκη Μαλαφέκα, διότι ακούστηκε η φράση ‘Κορίτσια, πάμε να δούμε το Μαλαφέκα από κοντά’. ‘Ντηπφέικ’, εκδόσεις Αντίποδες.
ΜΟΥΝΙ ΜΟΥΝΙ ΜΟΥΝΙ /
τα πιο ωραία λαϊκά σε δρόμους με μωσαϊκά τα είχαμε διαβάσει
Στο πάνελ ΤΕΦΛΟΝ ΩΛ ΣΤΑΡΣ του Σαββάτου, πριν την φορτισμένη πάντα ανάγνωση πολιτικού ποιήματος της Ηλέκτρας Λαζάρ, και μετά την Αφροδίτη Κατσαδούρη (Βουτάν στη θάλασσα Δεκέμβρη μήνα/ σκοτώνονται να σ’ αποδείξουν ότι ξέρουν γεωγραφία και κολύμπι/ σκοτώνουν την ανάπαυλα της Κυριακής/ στο μεροκάματο της γης), διάβασα το φεμινιστικό κραξιματικό ‘ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ, ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ’ που κυκλοφορεί στο τρέχον τεύχος του Τεφλόν. Ένιωσα, νιώσαμε. Βγήκε κάτι καινούριο σε επίπεδο έκθεσης, ανοίγματος και ξεμπλοκαρίσματος. Κρατώ την εμπειρία βαθιά στην τσέπη μου για τον ζεστόκρυο χειμώνα που έρχεται. Ευχαριστώ την Ελένη Μπούρου και όλα όσα ήταν εκεί.
Καθώς περπατούσαμε προς Εξάρχεια, μια κοπέλα από ένα περαστικό αυτοκίνητο, μας φώναξε: ‘μουνί μουνί μουνί!’ Την τελευταία στροφή από το ποίημα ΓΛΥΚΙΆ ΜΟΥ. Μείναμε άναυδες. Αυτή ήταν λοιπόν η επαναστατική ποιητική βραδινή κραυγή που αντήχησε στα στενά της Κυψέλης.
Και δυο ποιήματα:
ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΠΟΙΗΣΗΣ – Βαλερί Νουγκάτοφ
…
Αφήστε να σερβίρουν την ποίηση για πρωινό
μεσημεριανό και βραδινό
αφήστε την πάνω στο τραπέζι
αφήστε την ξαπλωμένη στον καναπέ
αφήστε την να πέσει στην τουαλέτα
αφήστε την να είναι παντού
σε κάθε καρδιά
σε κάθε μουνί
αφήστε τη στο γραφείο
και αφήστε την στην τουαλέτα
αφήστε τη στην μπίζνες κλας
γαμώ
ποίηση στην μπίζνες κλας
αφήστε τη σε κάθε καφέ
ποίηση – φορέβα
μαζική κουλτούρα – νέβα
ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ, ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ – Εύη Λαμπροπούλου
Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να μας χωράνε ακριβώς*
με κάποιους πρέπει να καταπιείς τη φωνή σου
να κρατάς την αναπνοή σου για να χωρέσεις
είναι χοντροί ψυχικά και πιάνουν όλο το χώρο
πρέπει να στέκεσαι μονίμως στα τέσσερα
να τους γλύφεις τ’ αρχίδια – που τους αρέσει
Να είσαι εσύ ακριβώς αλλά
λίγο πιο καλοντυμένη
πιο φρεσκολουσμένη
πιο σοβαρή
πιο πρωινή
πιο Πηνελόπη
λίγο πιο μακριά νύχια
πιο κοντά λόγια
και σορτς
λίγο πιο Ρωσίδα
αν μπορείς
Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να μας χωράνε ακριβώς
με κάποιους πρέπει
να τεντωθείς να κάνεις τούμπες να ξεχειλωθείς
να μαγειρεύεις πλένεις διαρκώς
να μην κοιμάσαι επαρκώς
να μη διαβάζεις στο κρεβάτι
κλείσε το φως
θα φύγω αλλιώς
Γλυκιά μου,
τον άντρα πρέπει να τον προσέχεις
για να έχεις
να μάθεις να φέρεσαι
ακριβώς
να μην τον σκέφτεσαι πολύ ούτε λίγο
να μη σκέφτεσαι
ν’ ακούς την ίδια μουσική – όχι πανκ
μη λες πατριαρχία πολύ
μη λες μαλάκα ή μουνί – λέξη άσχημη
μη βάζεις παπάκια στο τέλος
να θυμάσαι τα φύλα είναι μόνο δύο
και οι άντρες σπάνιοι
παρασκευάζονται δυσκολότερα
έχουν
μάνες που τους ήθελαν παραπάνω
Γι’ αυτό βγάλε τα ποιήματά σου
κάλεσε τους φίλους σου
να τα διαβάσουν
να τα πιπιλίσουν
ειδικά τη λέξη μουνί
να λένε στόρι πίνοντας ένα σφηνάκι για το καθένα
να λες την Τοκάτσουρκ λάθος
τη λέξη μουνί σωστά
να σε χωράνε, παρ’ όλα αυτά
[μουνί μουνί μουνί]
///
ΒΙΟ
Η Εύη Λαμπροπούλου έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Χάπι Λου, Σχεδόν Σούπερ, Όλα τα μήλα. (Οξύ και Κέδρος). Το υπό επιμέλεια ΠΡΟΛΕΤ ΜΠΕΡΛΙΝ. Ποιήματα και άρθρα της κυκλοφορούν.