Άρης Δημοκίδης
Απ’ τις 9-5-2021 και για τρεις εβδομάδες, η δουλειά της Όλγας Δέικου παρουσιάζεται στις Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ Θεσσαλονίκης (Καρόλου Ντηλ 18-22). Καλλιτεχνικός επιμελητής, όπως και όλων των εκθέσεων στις Βιτρίνες Τέχνης είναι ο Γιάννης Αργυριάδης.
Αυτό είναι το κείμενο που έγραψε ο μεταφραστής και κριτικός κινηματογράφου για την έκθεση:
«Υπάρχει ένας άλλος κόσμος.
Αλλά είναι μέσα σε αυτόν εδώ»-Paul Eluard
Καμία ρήση δεν θα μπορούσε να περιγράψει πιο συνοπτικά και εύστοχα το φωτογραφικό σύμπαν της Όλγας Δέικου η οποία πετυχαίνει ένα μαγικό συγκερασμό: τα κάδρα της ανακαλούν μια αβάσταχτη νοσταλγία που έρχεται από το μακρινό μέλλον. Σαν θύμησες που μας υποσχέθηκαν ότι θα βιώσουμε κάποτε. Σαν μικρό και ανεπαίσθητο πένθος για έναν θησαυρό που χάσαμε προτού προλάβουμε να τον χαρούμε. Σε αυτά τα παλλόμενα ενσταντανέ, ο χρόνος διπλώνεται στα δύο, τινάζεται ψηλά και γίνεται ουρανός, γίνεται υγρός και χωράει σε κάθε δοχείο του μυαλού, μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε παχύρρευστο όνειρο με κλωστές και νήματα, γεύσεις και σχήματα.
Οι φωτογραφίες της Όλγας είναι η αντανάκλαση αυτού του αλλοτινού κόσμου, που έχει βρει την πιο τέλεια κρυψώνα, ακριβώς στην καρδιά της βιτρίνας, σε κοινή θέα: μια α(δι)όρατη υπόνοια ότι ζούμε σε ένα δωμάτιο από καθρέφτες, σε μια μπάμπουσκα από ολόιδιες μα τόσο διαφορετικές ζωές. Ο όρος έχει υποστεί κατάχρηση προ πολλού, αλλά τα κάδρα αυτά είναι όντως κινηματογραφικά, με τον πιο κυριολεκτικό τρόπο. Γιατί πλάθουν αληθινές ψευδαισθήσεις, από αυτές που δεν υποπίπτουν στη λήθη και αντιστέκονται στον πειρασμό της πραγματικότητας. Σαν μια αναμμένη λάμπα, έναν μισοφωτισμένο διάδρομο, ένα λουλουδάτο φόρεμα, ένα δαχτυλίδι καπνού και μια υγρή ταπετσαρία του Γουόνγκ Καρ-Γουάι. Σαν τα πλάνα ενός ατελείωτου ταξιδιού που δεν έχει καν ανάγκη από την απόσταση για να εκπληρώσει τον σκοπό του, όπως στις ταινίες του Βιμ Βέντερς.
