Άρης Δημοκίδης
Από το Facebook της ομάδας Κλεμμένο Πάρκο
Ο αδόμητος χώρος πίσω από τον Ι.Ν. Αγίων Αναργύρων στην Κοκκινιά (Πειραιάς) διαμορφώθηκε αρχικά ως ελεύθερος χώρος με ψηλό πράσινο και χαμηλή λίθινη περίφραξη. Fast forward στο 2019. O χώρος έχει μετατραπεί σε περίκλειστη τσιμεντοστρωμένη και σιδηρόφρακτη αυλή της εκκλησίας.
Το περασμένο Απρίλιο η εκκλησία ανεγείρει εντός του κοινόχρηστου χώρου, στο σημείο που απέμενε ένα κυκλικό παρτέρι με δέντρα, ενθύμιο της αρχικής διαμόρφωσης, ένα αυθαίρετο στέγαστρο από κοιλοδοκούς και πλεξιγκλας.
Log in or sign up to view
See posts, photos and more on Facebook.
Γιατί η εκκλησία προσπαθεί να οικειοποιηθεί τον ελεύθερο χώρο; Γιατί οι περίοικοι αντιδρούν;
Και τελικά, γιατί παρότι τον περασμένο Ιούνιο, η Υπηρεσία Δόμησης Πειραιά έκρινε πως η κατασκευή είναι αυθαίρετη και κατεδαφιστέα, η Εκκλησία συνεχίζει να παρανομεί;
Κλεμμένο Πάρκο
Και σήμερα, 19/08/2020, o ιερέας των Αγ. Αναργύρων στην Κοκκινιά συνέχισε, κατά την προσφιλή του συνήθεια, τις παράνομες εργασίες στο αυθαίρετο στέγαστρο στον κοινόχρηστο χώρο όπισθεν του ναού, κατά…
Μπορείτε να διαβάσετε ένα σύντομο ιστορικό του χώρου και της συστηματικής προσπάθειας της διοίκησης του Ναού να τον υποβαθμίσει και να τον οικειοποιηθεί.
Το 1949 ο χώρος μεταξύ των οδών Βούρβουλη και Αγρινίου χαρακτηρίζεται κοινόχρηστος.
Διαμορφώνεται στη συνέχεια σε ανοιχτό χώρο, με δέντρα και μια ανοιχτή χαμηλή λίθινη περίφραξη η οποία επιτρέπει την ελεύθερη είσοδο και διέλευση στο χώρο.
Τη δεκαετία του ‘60, ο χώρος εκτός από την διέλευση εξυπηρετεί και κοινωνικές εκδηλώσεις των κατοίκων. Μεταξύ αυτών και λαχειοφόρους με τις οποίες συγκεντρώνονταν πόροι για την οικονομική ενίσχυση της προσπάθειας περάτωσης του Ναού. (Αδύνατο να προσπεράσει κανείς την ειρωνεία που υπάρχει εδώ: τον κοινόχρηστο χώρο που η εκκλησία προσπαθεί να αρπάξει από τη γειτονιά, οι κάτοικοι τον χρησιμοποιούσαν για να τη βοηθήσουν!)
(Στη φωτογραφία αυτή από τη δεκαετία του ’60 φαίνεται μέρος του χώρου με τη λίθινη περίφραξη και τα δέντρα. Πίσω διακρίνονται οι προσφυγικές πολυκατοικίες.)
Τις δεκαετίες που ακολούθησαν ο χώρος κλείνει με την εγκατάσταση σιδερένιων κιγκλιδωμάτων και την τοποθέτηση θυρών. Ο Ναός των Αγ. Αναργύρων έχει τον έλεγχο της πρόσβασης στο χώρο. Τα δέντρα λιγοστεύουν και δίνουν τη θέση τους σε ένα υποτυπώδες γήπεδο μπάσκετ, καθώς το τσιμέντο καλύπτει ολοένα μεγαλύτερη επιφάνεια του χώρου. O χώρος μετατρέπεται σταδιακά, από κοινόχρηστος και ανοιχτός, σε σιδηρόφρακτη αυλή του Ναού.
Ο Ναός, έχοντας τον, σχεδόν απόλυτο, έλεγχο του χώρου, βρίσκει την ευκαιρία να αναβαθμίσει τις αξιώσεις του σ’ αυτόν. Το 2001 διεκδικεί το αποχαρακτηρισμό του, ώστε να χτίσει ένα πολυόροφο «πνευματικό κέντρο». Χωρίς καμία διαβούλευση με τους περιοίκους, αξιοποιώντας την πολιτική επιρροή της εκκλησίας στον Δήμο, παρακάμπτει την τοπική κοινωνία και εξασφαλίζει την έγκριση του Δημοτικού Συμβουλίου. Χάρη στην κινητοποίηση των κατοίκων το επόμενο διάστημα το παράνομο σχέδιο του Ναού να χτίσει μέσα στον κοινόχρηστο χώρο αποτρέπεται.
Όμως η εκκλησία επιμένει. Το 2005 το αίτημα της περνά πάλι από το Δημοτικό Σύμβουλιο, που για μια ακόμη φορά συστρατεύεται μαζί της απέναντι στους κατοίκους, και προτείνει την τροποποίηση του ρυμοτομικού σχεδίου, τον καθορισμό όρων δόμησης στο χώρο και τον προσχηματικό χαρακτηρισμό άλλου χώρου ως κοινόχρηστου. Ακολούθησαν ενστάσεις και προσφυγή κατά της απόφασης στην Περιφέρεια Αττικής από δημοτικούς συμβούλους της τότε αντιπολίτευσης. Οι κάτοικοι δικαιώνονται ξανά. Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου ακυρώνεται και το σχέδιο της εκκλησίας να χτίσει στον κοινόχρηστο χώρο ματαιώνεται.
Ή πιο σωστά, αναστέλλεται. Φτάνουμε αισίως στο 2019. Η διοίκηση του Ναού, μετά την αποτυχία του σχεδίου της για μετατροπή του κοινόχρηστου σε οικόπεδο, επαναφέρει τις αξιώσεις του με «πλάγιο» τρόπο, επιδιώκοντας την κατάληψη του χώρου με ένα στέγαστρο, ελπίζοντας πώς έτσι θα παρακάμψει ευκολότερα τα νομικά εμπόδια και τις αντιδράσεις. Αξιοποιώντας πάλι την επιρροή του στο Δημοτικό Συμβούλιο, εξασφαλίζει την έγκριση του τελευταίου για την ανέγερση μιας «πέργκολας» (στην πραγματικότητα στεγάστρου από σιδερένιους κοιλοδοκούς και πλεξιγκλάς) στο χώρο. Αιφνιδιάζοντας τη γειτονιά, και χωρίς καν να εξασφαλίσει της απαιτούμενες από το Νόμο εγκρίσεις, προχωρά στην ανέγερση της κατασκευής τον Απρίλιο.
Τον περασμένο Ιούνιο, η Υπηρεσία Δόμησης Πειραιά κρίνει πως η κατασκευή είναι αυθαίρετη και κατεδαφιστέα.
*Περισσότερες πληροφορίες στο Facebook Κλεμμένο Πάρκο