Γιώργος Τσαγκόζης
Κάπως περίεργα τα φέρνει το σύμπαν με τις ακατανόητες συμπτώσεις του. Σήμερα βρήκα στον δρόμο καθώς πήγαινα για τη δουλειά, ένα περιοδικό από το 1973. Το περιοδικό ήταν το “Επίκαιρα” και ήταν να με περίμενε σε ένα πεζούλι στην Πλάκα. Έτσι όπως το χάζευα, έπεσα σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το έγκλημα του Νίκου Κοεμτζή που είχε γίνει λίγες μέρες πριν κυκλοφορήσει το τεύχος. Καθώς το χάζευα, είχα μπροστά μου και την οθόνη του υπολογιστή μου, εκεί με την άκρη του ματιού μου είδα ένα ποστ του δημοσιογράφου Δημήτρη Μανιάτη που έγραφε ότι το έγκλημα έγινε σαν σήμερα. Αν αυτό δεν ήταν σημάδι από το σύμπαν που δουλεύει με περίεργους τρόπους να κάνω ένα άρθρο με το πως είδα στο περιοδικό Επίκαιρα το συμβάν.
2-8 Μαρτίου 1972 ΔΡΑΧ 10.
ΟΙ ΝΟΝΟΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
Πολύ αίμα και πολύ πάθος σφράγισαν αυτή την εβδομάδα την αθηναϊκή επικαιρότητα.
Αίμα στις πίστες, πάθος στα γήπεδα.
Το σκηνικό των γεγονότων άλλαξε ραγδαίατακά τα ξημερώματα της Κυριακής, όταν το γήπεδο «Ολυμπιακού» και ΠΑΟΚ εξελίχθηκε σε… ρωμαϊκή αρένα βίας και τρόμου.
Οι αναμετρήσεις των φιλάθλων και οι τραυματισμοί παικτών, φορέων, διαιτητών και φιλάθλων επισκίασαν ακόμη και το αιματηρό ξημέρωμα των δρόμων της Αθήνας, του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης.
Στις 4 το πρωί της Κυριακής ένας παρομοίως εγκληματικός και ανεξιχνίαστος φόνος στο αλεξιπτωτικό κέντρο της οδού Αγίου Μελετίου και πέρασε από την λήθη του στυγερού του θύματος σαν να ήταν ακόμη μια συνηθισμένη σελίδα της πανελλήνιας «σχολής εγκλήματος».
Το μόνο συγκλονιστικό και άξιο προσοχής ήταν ότι το θύμα ήθελε να μαστουρώσει…
Την ώρα που έκλειναν οι πόρτες των γηπέδων, την ίδια ώρα οι σφαίρες από τα όπλα των αδίστακτων εκτελεστών της αθηναϊκής νύχτας σημάδευαν τις καρδιές των θυμάτων τους.
Οι πιστοί αναγνώστες της επικαιρότητας είναι σήμερα υποχρεωμένοι να σταθούν ολοκληρωτικά προς τα δύο νέα γεγονότα που το υπόβαθρό τους δεν είναι ανάγκη ειδικής προσοχής και μελέτης.
Τα «Ε» δίνουν κάθε Παρασκευή τη σύνοψη της εβδομάδας, με ομοιογένεια όλων των σελίδων της επικαιρότητας.
Καθιέρωσαν αυτά τα έκτακτα ρεπορτάζ από τον Ιανουάριο, με τη δίκη του Τούρκο, τον θάνατο του «Αλέξανδρου» Ξιανή, την αποκλειστική έρευνα για τα ναρκωτικά και τις ανύπαντρες μητέρες, το μεγάλο ρεπορτάζ για τους φοιτητές και τώρα για τους νονούς της αθηναϊκής νύχτας.
Σ’ αυτό το τρελό «αγώνισμα» της εβδομαδιαίας επικαιρότητας, ο αναγνώστης έχει τις ευκαιρίες να ζήσει τα γεγονότα, να τα θεωρήσει από τις «γωνίες» τους και να τα ερμηνεύσει σε βάθος. Γιατί το ζητούμενο είναι πάντα η ανάλυση, ακόμα και στην περίπτωση εκείνου που έχει απλά την ανάγκη να «πληροφορείται και να συμβουλεύεται» που αποτελεί και τη… φιλοσοφία του περιοδικού τούτου.
Επίκαιρα – Έκτακτο Ρεπορτάζ
Ρόζα Εσκενάζη: «Τέτοιο κακό δε φανταζόμουν ποτέ»
«Τραγούδησα σε μέρη όπου τα μαχαιρώματα και οι καυγάδες ήταν το πρωταρχικό λόγο, όχι κάτι περίεργο. Έτυχε και εγώ κάποτε μόλις κατέβηκα στη Θεσσαλονίκη, αλλά τότε; Τότε γινόντουσαν σκοτωμοί για ψύλλου πήδημα. Τώρα όμως, κανείς δε θα μπορούσε να πει ότι μια κόντρα απλά μεταξύ τους, θα γινόταν αιτία να χαθεί κόσμος. Τι να πω; Το έχω χαμένο».
Σωτηρία Μπέλλου: «Τα διέλυσαν, ξαναδιέλυσαν και δεν το πίστευα»
« Ούτε η γκάνγκστερ δεν χτυπάνε έτσι. Βρίσκομαι 27 χρόνια στο πάλκο και πρώτη φορά είδα τέτοιο πράγμα. Πάντα βέβαια θα βρεθούμε αρρωστημένες καταστάσεις, αλλά όχι έτσι. Σπάγανε κανένα πιάτο, γινόταν χαμός, αλλά κάπου σταματούσε εκεί. Γιατί τότε, αν έσπαγες ένα πιάτο ή ένα ποτήρι, γινόταν φασαρία. Μη βλέπεις που σήμερα έγινε της μόδας».
Πιστεύετε ότι η σφαγή θα επηρεάσει την κίνηση στα κέντρα;
«Ε, βέβαια. Ο κόσμος θα αρχίσει να φοβάται και και να αναρωτιέται: “Πού θα πάμε να γλεντήσουμε, στα μπουζούκια;” Εκεί σκοτώνουν…».
“Υπήρξαν πολλοί που σχολίασαν με σκεπτικισμό τον καταιγισμό πυρός που άνοιξαν οι αστυφύλακες εναντίον του μαχαιροβγάλτη Νίκου Κοεμτζή.”
Η υπόθεση του Νίκου Κοεμτζή είναι μια από τις πιο γνωστές εγκληματικές ιστορίες της μεταπολεμικής Ελλάδας. Το περιστατικό συνέβη στις 25 Φεβρουαρίου 1973, σε ένα νυχτερινό κέντρο της Αθήνας, όταν ο Κοεμτζής, εξοργισμένος από τη μη τήρηση της «παραγγελιάς» ενός ζεϊμπέκικου που είχε ζητήσει για τον αδελφό του, επιτέθηκε με μαχαίρι και σκότωσε τρεις ανθρώπους—ανάμεσά τους δύο αστυνομικούς—τραυματίζοντας άλλους επτά.
Η ιστορία του προκάλεσε τεράστια αίσθηση και δίχασε την κοινή γνώμη. Για κάποιους, ήταν ένας αδίστακτος δολοφόνος, ενώ άλλοι τον είδαν ως θύμα των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών της εποχής. Καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη, και τελικά αποφυλακίστηκε το 1996, έπειτα από 23 χρόνια στη φυλακή.
Η υπόθεση έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής και επηρέασε έντονα την ελληνική τέχνη και κουλτούρα. Ο Παύλος Τάσιος μετέφερε την ιστορία στη μεγάλη οθόνη το 1980, με την ταινία Παραγγελιά, που έμεινε στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Επιπλέον, θεατρικά έργα και τραγούδια αναφέρθηκαν σε εκείνη τη νύχτα, επιχειρώντας να φωτίσουν τα αίτια και τις συνέπειες της πράξης του.
Ακόμη και σήμερα, η ιστορία του Νίκου Κοεμτζή παραμένει αντικείμενο συζήτησης, καθώς αγγίζει ζητήματα τιμής, κοινωνικής ανισότητας και του τρόπου με τον οποίο η ελληνική κοινωνία αντιλαμβάνεται το έγκλημα και την τιμωρία.
