Γιώργος Τσαγκόζης
Σε συζήτηση που είχα στο γραφείο, η πλειοψηφία των συναδέλφων, στην ερώτηση, πιο πτυχίο proficiency έχεις πάρει, απάντησαν “και τα δύο” και το αμερικάνικο του Michigan και το βρετανικό του Cambridge. Τι έπαιζε και έπρεπε να τα σκάσουμε διπλά για να έχουμε δύο διπλώματα, ίσης αξίας ως προς την επαγγελματική κατάρτιση αναρωτήθηκα, λίγο ετεροχρονισμένα, με αφορμή, το ερώτημα κάποιου Έλληνα redditor, που αναρωτιόταν το ίδιο αλλά και το τι διαφορές έχουν τα δύο πτυχία.
Ποιος είχε πείσει τους Έλληνες γονείς και δίναμε για 2 proficiency (Cambridge & Michigan);
“Είχα μια συζήτηση χτες και θα ήθελα μερικές γνώμες
Είχα δάσκαλο για χρόνια έναν συμπαθέστατο Σκωτσέζο. Πριν από αυτόν είχα μια (Ελληνίδα) που όμως δεν είχαμε καθόλου καλή χημεία. Ο Σκωτσέζος με είχε γονατίσει. Ήταν από τις πρώτες του δουλειές και ίσως ήταν λίγο παραπάνω από το κανονικό πρόθυμος να διδάξει. Μου έφερνε βιβλία δικά του, βιβλία εκπαιδευτικά.. αυτό δεν ήταν ιδιαίτερο εξεταστική ήταν.
Είχε έρθει επιτέλους η στιγμή να δώσω proficiency. To Michigan δεν ήθελε ούτε να το ακούει. Ήθελε μόνο Cambridge. Ίσως, έπαιζε ρόλο και ότι ήταν από Αμερική το άλλο; Δίνω Michigan τα Χριστούγεννα, το παίρνω. Δεν ένοιαξε ούτε αυτόν ούτε τους γονείς μου. Όλοι ήθελαν Cambridge. Δεν ένοιαξε ούτε εμένα γιατί μου άρεσαν πολύ τα αγγλικά. Μετά δίνω Cambridge και το πήρα.
Ερωτώ λοιπόν: προς τι αυτή η ομαδική παράκρουση να δίνουμε 2 φορές το ίδιο πτυχίο από άλλους οργανισμούς; Και δεν το κανα μόνο εγώ, όσοι ήξερα που έδιναν proficiency τις ίδιες βλακείες έκαναν. Τώρα νομίζω έχει σταματήσει αυτό.
ΥΓ Ο δάσκαλος εξαιρετικός αλλά αν μιλάω με την προφορά που μου μίλαγε αυτός μόνο στην Σκωτία με καταλαβαίνουν.”
Υπάρχει η θεωρία ότι τα 2 πτυχία, σήμαιναν περισσότερα χρήματα για τα φροντιστήρια:
Πιστοποιητικά γλωσσομάθειας λέγονται και όχι πτυχία. Πτυχία είναι τα χαρτιά από ΕΚΠΑ, ΑΠΘ κτλπ.
Γενικά, τα πιστοποιητικά στα αγγλικά ήταν και είναι λίγο μπίζνα. Υπάρχουν πάρα πολλοί φορείς για όλα τα γούστα και όλες τις δυσκολίες.
Κάποιοι θεωρούν ότι έτσι ανέβαινε η απόδοση να πάρεις τουλάχιστον το ένα από τα δύο:
“Στην εποχή μου τα δίνανε και τα 2 την ίδια χρονιά γιατί πολύ απλά σκέφτονταν ότι θα έπαιρναν τουλάχιστον το 1.”
“Η εντατικοποίηση αυτή, παρόλο που κάποιος μπορεί να πει ότι ήταν τρικ των φροντιστηριων για περισσότερες διδακτικές ώρες ή πιο πρακτικά αν δεν περάσεις το ένα, να περάσεις το άλλο, εμένα μπορώ να πω ότι με βοήθησε απίστευτα, και χωρίς να το καταλάβω, μιλάω άπταιστα αγγλικά σαν μητρική.”
Υπήρχε και η θεωρία (ή πραγματικότητα;), ότι με το proficiency και ιδιαίετερα του Cambridge μπορούσες να γίνει δάσκαλος αγγλικών
Γιατί λέγανε με το proficiency μπορείς να διδάξεις ή και να ανοίξεις και φροντιστήριο, που όντως ισχύει κάποτε. Σε μερικές χώρες (βλ. Ισπανία) μπορείς και να διδάξεις μέχρι και σήμερα. Βέβαια δύσκολο, γιατί πολλές φορές ζητάνε άλλες πιστοποίησης επάρκειας διδασκαλίας (CELTA) αλλά όχι απαραίτητα.
Μεγαλώνοντας βέβαια, καταλαβαίνεις ότι είναι απλά ένα άχρηστο χαρτί.
Προσωπικά δε το μετάνιωσα καθόλου. Όχι, επειδή πήρα το χαρτί, αλλά επειδή με παρακίνησε να μάθω καλύτερα αγγλικά. Αυτός θα πρεπε να ναι και ο στόχος για κάθε πτυχίο άλλωστε.
Το να έχεις δύο πτυχία, ήτανε και λίγο φλεξ:
“Prestige στο χωριό για να κάνουν φλεξ οι γονείς”
Του Cambridge πάντως, σύμφωνα με πολλούς είχε περισσότερο κύρος, γιατί… ε άλλο το πανεπιστήμιο του Cambridge και άλλο του Michigan
“Εγώ έδωσα μόνο Cambridge. Θυμάμαι η λογική ήταν ότι το Michigan ήταν ευκολότερο με λιγότερο prestige. Άρα έδινες Michigan που μάλλον θα το έπαιρνες και άρα θα είχες και το χαρτί αν χρειαστεί στο μέλλον και έδινες και το Cambridge που αν το έπαιρνες κομπλέ, αν όχι είχες το Michigan.”
Εσείς γιατί λέτε να υπήρχε αυτή η αίσθηση ότι πρέπει να έχεις και τα δύο διπλώματα και ποιο θα προτιμούσατε εσείς ή πιο πήρατε;
