Δημήτρης Καβατζικλής
Το 1973, το βιβλίο The Secret Life of Plants των Peter Tompkins και Christopher Bird έγινε μπεστ σέλερ. Αντλώντας υλικό από επιστημονικές μελέτες των οποίων η αξιοπιστία σήμερα μπορεί να θεωρηθεί αμφίβολη, οι συγγραφείς υποστήριζαν πως τα συναισθήματα, και ίσως ακόμη και η νοημοσύνη, δεν ανήκουν αποκλειστικά στους ανθρώπους και στα ζώα, αλλά και τα φυτά. Πολλοί από τους αναγνώστες του βιβλίου πρέπει να είχαν τέτοια φυτά στο σπίτι, σε μια εποχή που τα εσωτερικά φυτά γνώριζαν τεράστια άνθηση τη δεκαετία του ’70. Παρά τον χλευασμό από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, το The Secret Life of Plants αποδείχθηκε αρκετά ταιριαστό με το πνεύμα της εποχής, ώστε να εμπνεύσει και μια ομώνυμη ταινία-ντοκιμαντέρ, με μουσική επένδυση από τον Stevie Wonder, αναφέρει το openculture.
Ο δίσκος με τίτλο Mother Earth’s Plantasia και με υπότιτλο Warm Earth Music for Plants… and the People Who Love Them, περιλαμβάνει αποκλειστικά ηλεκτρονικές συνθέσεις, παιγμένες εξ ολοκλήρου σε ένα συνθεσάιζερ Moog. Δημιουργός του ήταν ο Mort Garson,που είχε εργαστεί στη σύνθεση, ενορχήστρωση και παραγωγή επιτυχιών όπως το Dynamite της Brenda Lee, το Our Day Will Come των Ruby & The Romantics, το Guantanamera των The Sandpipers και το Three Nights and a Morning του Bill Withers. Το 1967, ο Garson έγινε ένας από τους πρώτους συνθέτες που αφιερώθηκαν πλήρως στην εξερεύνηση των δυνατοτήτων του τότε καινοτόμου ηλεκτρονικού οργάνου.
Το Mother Earth’s Plantasia κυκλοφόρησε το 1976, τρία χρόνια πριν από την ταινία The Secret Life of Plants. Ο δίσκος δεν πωλούνταν στα δισκοπωλεία, αλλά δινόταν δωρεάν με την αγορά ενός φυτού από το κατάστημα Mother Earth στη Melrose Avenue του Λος Άντζελες ή με την αγορά ενός στρώματος Simmons από τα Sears. Όπως εξηγεί ο μουσικός YouTuber David Hartley, οι ιδιοκτήτες του καταστήματος, Lynn και Joel Rapp, ζήτησαν από τον Garson να δημιουργήσει μουσική που θα ευνοούσε, υποτίθεται, την ανάπτυξη των φυτών.
Για δεκαετίες, το Plantasia παρέμεινε ένας δίσκος-μυστήριο, γνωστός μόνο στους πιο αφοσιωμένους συλλέκτες βινυλίων. Το 2000, οι Pharcyde δανείστηκαν ένα δείγμα του στο κομμάτι Guestlist, αλλά μόλις τη δεκαετία του 2010, ο δίσκος απέκτησε το κοινό που του άξιζε και τελικά επανακυκλοφόρησε επίσημα.
Στα σημερινά αυτιά, ο ήχος του θυμίζει έντονα τη μουσική των πρώτων videogames της δεκαετίας του ’80, αλλά με μια ζεστή, αναλογική απαλότητα. Αν τελικά βοηθά πράγματι τα φυτά να μεγαλώσουν; Όπως σημείωνε ο Joel Rapp στις σημειώσεις του δίσκου, «σίγουρα δεν τα βλάπτει».
