Βάνα Κράβαρη
Κάπως σε θρίλερ εξελίχθηκε το χθεσινό ματς ΟΣΦΠ-ΠΑΟ, με τους πράσινους να παίρνουν τελικά την πρόκριση για τους 8 του Κυπέλλου Ελλάδας. Βέβαια, παρά το γεγονός ότι ο αγώνας κρίθηκε στα πέναλτι, μια κάπως γλυκιά στιγμή ήρθε παράδοξα, στο πιο κρίσιμο σημείο και δεν πέρασε απαρατήρητη. Ίσως είμαστε ρομαντικοί. Ίσως απλώς έχει παραγίνει τοξικό το ποδόσφαιρο τελευταία και κάτι τέτοιες φάσεις μας κάνουν να λιώνουμε. Από αντίδραση.
Για τα πρακτικά, να αναφέρουμε πως ο Παναθηναϊκός, επικρατώντας 7-6 του Ολυμπιακού, θα βρει απέναντί του στα προημιτελικά τον Ατρόμητο και αν περάσει στα ημιτελικά, τότε θα συγκρουστεί με τον ΠΑΟΚ.
Η αγνή πλάκα του Ποντένσε στον πρώην συμπαίκτη του, Λοντίγκιν
Η φάση πήγε ως εξής: Ο Ντάνιελ Ποντένσε πήρε φόρα για να εκτελέσει το τέταρτο πέναλτι του Ολυμπιακού, στην πιο κρίσιμη φάση του αγώνα και ενώ όλα τα προηγούμενα έχουν καταλήξει στα δίχτυα και ο Παναθηναϊκός εκείνη τη στιγμή έχει το προβάδισμα με 4-3 στη διαδικασία.
Ο Πορτογάλος παίρνει λίγα μέτρα φόρα και εκτελεί συρτά στην αριστερή γωνία του Λοντίγκιν, ενώ ο τερματοφύλακας του ΠΑΟ ξαπλώνει από την άλλη πλευρά της εστίας του. Ενώ ο Ελληνορώσος κίπερ μένει στο έφαφος, ο Ποντένσε τρέχει σιγά σιγά προς εκείνον, σκύβει πάνω του, τον πιάνει από τον γιακά και πανηγυρίζει μπροστά στο πρόσωπό του, περήφανος για το πέναλτί του.
Με λίγα λόγια, αγνή πλάκα. Αγνότατη. Και διάολε, μάς θύμισε τι στην ευχή είναι το ποδόσφαιρο.
Να αναφέρουμε πως οι δυο τους έχουν κοινό παρελθόν, μιας και ο Γιούρι Λοντίγκιν είχε περάσει έξι μήνες ως δανεικός από τον Ολυμπιακό το 2019, διάστημα κατά το οποίο συνυπήρξε στην ομάδα με τον Ντάνιελ Ποντένσε.
Βασικά, το έθεσε πάραπολύωραία ο δημοσιογράφος, Χρήστος Δεμέτης, γράφοντας στο Facebook:
“Το πιο όμορφο στιγμιότυπο του χθεσινού αγώνα.
Ο Ποντένσε ευστοχεί σε πέναλτι απέναντι στον πρώην συμπαίκτη του Λοντίγκιν και πάει πάνω του για να του κάνει πλάκα. Αγνή πλάκα, σαν αυτή που κάναμε κάποτε στο σχολείο όταν κλωτσούσαμε στα διαλείμματα μια μπάλα ή ένα πατημένο αναψυκτικό και μετά κάναμε χαβαλέ μαζί, στο ίδιο θρανίο. Σαν να του λέει, “ρε κερατά, δική μου εκτέλεση δεν θα πιάσεις ποτέ”. Στο επόμενο πέναλτι ο Λοντίγκιν έκανε απόκρουση και κράτησε ζωντανή την ομάδα του. Και στο τέλος πανηγύρισε σαν παιδί με το κεφάλι του μπανταρισμένο. Μακάρι να βλέπαμε περισσότερες τέτοιες εικόνες σε ένα άθλημα δηλητηριασμένο από το μίσος οπαδών και παραγόντων. Δεν θα μπορούσα ποτέ να πω πως οι παίχτες έχουν την κύρια ευθύνη, μπορούν όμως να δώσουν το δικό τους παράδειγμα. Όπως έχει κάνει στο παρελθόν ο Αραούχο, ή ο Μπακασέτας όταν μίλησε ανοιχτά για τη ψυχική υγεία. Ξεχνάμε πως και οι παίκτες είναι άνθρωποι, με στρες, με πίεση, με εξάρσεις και φιλίες μεταξύ τους. Ξεχνάμε το νόημα της αγνής χαράς, το νόημα του να χαίρεσαι με τη νίκη της ομάδας σου χωρίς να εύχεσαι τα χειρότερα για τον αντίπαλο. Δεν είναι μόνο στα σπορ όλο αυτό, διαπερνά κάθε έκφανση της καθημερινής ζωής, ξεκινά από το μπούλινγκ στο σχολείο και φτάνει στις ιαχές των social media. Χολή αντί για χαρά. Και αν κοιτάξεις καλύτερα θα δεις πως η χολή, σκεπάζει διακριτικά την αστική μας μιζέρια ως συλλογική εντέλει, αποτυχία.”
Highlight: το γεγονός ότι στην πιο κρίσιμη φάση του ματς, βρέθηκε η όρεξη για αυτή την πλάκα. Γενικώς το αγοράζουμε.
Προχωράμε.
