Άρης Δημοκίδης
Μιας και δεν υπάρχει κανένα σημαντικότερο πρόβλημα (!), τεράστια ενόχληση έχουν προκαλέσει, απ’ ό,τι διαβάζω, τα παπούτσια που φορούσε χτες η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου.
Κατά τη γνώμη μου, δεν θα ήταν κακό να πάρει έναν καλό στυλίστα για να φροντίσει την εμφάνισή της (λιγότερο μακιγιάζ, ας πούμε). Αλλά δεν θα ήταν κακό και να μην πάρει.
Το να μετατρέψουν μια καθημερινή γυναίκα σε «ντάμα» είναι εύκολο. Κάποιοι θεωρούν ότι είναι απαραίτητο λόγω του συμβολισμού της θέσης της.
Σύντομα σάιτ τύπου Μακελειό και Τράγκας την περιέλαβαν, την είπαν κυρά-Κατίνα και προσπάθησαν να μας κάνουν να οργιστούμε που αυτή κάνει βόλτες (!) ενώ εμείς είμαστε φυλακισμένοι μέσα.
Έβαλαν και φωτο μιας γκομενάρας ΠΔ που ντύνεται σα μοντέλο, για να ντροπιάσουν την ακαμάτρα τη δικιά μας…
Να φανταστείτε ότι ακόμα και τα ΜΑΛΛΙΑ της κρίθηκαν «προσβλητικά» προς τις ένοπλες δυνάμεις.
Στην πραγματικότητα
Στην τελετή για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, η ΠτΔ ακολούθησε το (ανεπίσημο αλλά τόσο σημαντικό για κάποιους) πρωτόκολλο και φόρεσε τα συμβατικά παπούτσια που όλοι θα περίμεναν.
Γράφει η Κατερινα Κολτσιδα
Η άφιξη της ΠτΔ, Κατερίνας Σακελλαροπούλου στη Ρόδο, σχολιάστηκε αρνητικά από κάποιους λόγω της επιλογής των υποδημάτων της.
Να πούμε κατ΄ αρχάς ότι το πρόγραμμα της επίσκεψης περιλάμβανε στη συνέχεια επίσκεψη σε αρχαιολογικούς χώρους (που τα τακούνια απαγορεύονται για να μην καταστραφεί ο χώρος) και βόλτα στα πλακόστρωτα της παλιάς πόλης (που χωρίς αθλητικά καταλήγει κανείς με διάστρεμμα).
Κυρίως όμως να ζητήσουμε συγνώμη από τους φίλους που δεν είμαστε όλες στα 50+ μας Μελάνιες, δηλαδή πρώην μοντέλα, γυμνασμένες και αθλητικές για να μπορούμε να φοράμε 12ποντα. Κάποιες από εμάς διαλέξαμε τα θρανία, τα δικαστικά έδρανα, τις ανασκαφές κλπ, και στα 50+ μας δυσκολευόμαστε λίγο να φοράμε τακούνια και γόβες όπως στα 20.
ΥΓ. Στη φωτογραφία η πρόεδρος και πρωθυπουργός της Εσθονίας, Κέρστι Κάλιουλαϊντ και Κάγια Κάλλας
Ισχύει αυτό που γράφει η κα Κολτσιδά. Τα Hogan (δεν τα ήξερα αλλά καταλαβαίνω ότι είναι απ’ τα πιο ‘in vogue’ δερμάτινα της εποχής) χρησιμοποιήθηκαν για τη βόλτα στον αρχαιολογικό χώρο και στα πλακόστρωτα.
Γράφει η Βίβιαν Ευθυμιοπούλου:
Τα παπούτσια της Προέδρου
Η ΠτΔ μέχρι σήμερα έχει κάνει πολύ πιο σημαντικά πράγματα από το να φωτογραφηθεί με την υιοθετημένη αδέσποτη γάτα Καλυψώ δίπλα της ή να χαϊδεύει σκυλάκια στις επίσημες επισκέψεις της ανά την επικράτεια. Κι αν αυτά τα στιγμιότυπα μας συγκίνησαν και έγιναν viral είναι γιατί από την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία διψάμε για κανονικότητα και όχι για επιτηδευμένη πόζα.
Η ΠτΔ συμμετείχε σε συσσίτια φτωχών, σήκωσε το τηλέφωνο να μιλήσει σε γυναίκες που έφτιαχναν εθελοντικά μάσκες για το νοσηλευτικό προσωπικό, φωτογραφήθηκε με βιβλία, ενθαρρύνοντας το διάβασμα, υποστήριξε με γενναιότητα τα εθνικά μας δίκαια στα ξένα ΜΜΕ, προσπαθεί να μετουσιώνει τον τύπο του αξιώματος σε προστιθέμενη αξία για τη χώρα, παράδειγμα η πρόσκληση σε Έλληνες σεφ στα επίσημα δείπνα για να διαφημίζουν την κουζίνα της χώρας μας στους ξένους επισκέπτες.
Προσπαθεί να μετουσιώσει το έλλειμμα αρμοδιοτήτων σε συμβολισμούς ουσίας.
Το πιο ρηξικέλευθο που έχει κάνει, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι έχει σπάσει την εικόνα της «μανταμίτσας» που υιοθετούν τρομαγμένες οι περισσότερες Ελληνίδες όταν καταλαμβάνουν ένα αξίωμα ακόμα κι αιρετό.
Έβαλε το χέρι στο Ευαγγέλιο για να ορκιστεί για να διαπιστώσουν όλοι ότι δεν είχε κάνει μανικούρ. Ω Θεοί! Συχνά-πυκνά εμφανίζεται με άχαρα παπούτσια περπατήματος αντί να παραπέει πάω σε τακουνάκια για να ικανοποιήσει τα ρίφλεξ ενός ακροατηρίου που έχει διαμορφώσει αντίληψη για τη γυναικεία εικόνα μέσα από πηγές που προάγουν ένα γυναικείο πρότυπο που υπηρετεί το θέαμα.
Τα απαξιωτικά σχόλια για τα…παπούτσια που είδα στο τουίτερ υπογραμμίζουν αυτή την παράξενη για τη χώρα συνθήκη. Με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο δε τα κάνουν όσοι μας καταγγέλουν για «πολιτική ορθότητα» όταν εν προκειμένω ορθότητα είναι να φορέσεις «το τακουνάκι».
Είναι ανακουφιστικό αυτό που κάνει η Πρόεδρος, ειδικά για τις Ελληνίδες εργαζόμενες.
Το ίσιο παπούτσι «του καθήκοντος» είναι το πιο φεμινιστικό statement των τελευταίων 200 χρόνων στη χώρα.
——-
Η ανάρτηση της Σακελλαροπούλου, που έχει σαφώς περισσότερο ενδιαφέρον απ’ τη γκρίνια περί των υποδημάτων της…
Katerina Sakellaropoulou
“Όταν άρχισε να ανεβαίνει η ελληνική σημαία στο κοντάρι, διά μιας όλοι οι παρευρισκόμενοι, οι Δωδεκανήσιοι, γονάτισαν στο χώμα. Γονάτισαν να χαιρετίσουν τη σημαία… Σαν να ήταν ένας άνθρωπος,…
«Όταν άρχισε να ανεβαίνει η ελληνική σημαία στο κοντάρι, διά μιας όλοι οι παρευρισκόμενοι, οι Δωδεκανήσιοι, γονάτισαν στο χώμα. Γονάτισαν να χαιρετίσουν τη σημαία… Σαν να ήταν ένας άνθρωπος, γονάτισαν όλοι. Και όταν ετελείωσε η τελετή αυτή της παραδόσεως, ξαφνικά αντελήφθην ότι ο κόσμος που παρευρίσκετο εκεί δεν διελύετο, να πάει στις δουλειές του. Αλλά συσσωματωμένος ως ένας άνθρωπος, ως μία μάζα, εβάδιζε προς μία ορισμένη κατεύθυνση. Λέω, πού πάνε αυτοί; Όλος αυτός ο κόσμος, πλήθος! Πηγαίνανε “γραμμή” σε μία κατεύθυνση. Πού πάνε, λέω, αυτοί; Αυτοί, λέει, πάνε στο νεκροταφείο. Πάνε να πούνε στους νεκρούς ότι ελευθερώθηκε η Δωδεκάνησος!»
Με τα συγκλονιστικά αυτά λόγια ο Μιχαήλ Στασινόπουλος, σύμβουλος τότε του πρώτου Διοικητή της Δωδεκανήσου, περιγράφει την τελετή παράδοσης της Στρατιωτικής Βρετανικής Διοίκησης της Δωδεκανήσου στη χώρα μας, στις 31 Μαρτίου 1947. Στις 7 Μαρτίου του επόμενου έτους η Ελλάδα ενσωματώνει και επισήμως τα Δωδεκάνησα, επουλώνοντας μια τελευταία αλλά εξίσου οδυνηρή πληγή στον δρόμο για τη σύσταση του ελληνικού κράτους. Λίγα χρόνια αργότερα ανακηρύσσεται πρωτεύουσα του Νομού η Ρόδος, το νησί των Ιπποτών και των πολλών ονομάτων, της πλούσιας ιστορίας, των τεχνών και των γραμμάτων, εμπορικό σταυροδρόμι που ένωνε και ενώνει την Ανατολή με τη Δύση, αποτελώντας γέφυρα πολιτισμών και κόμβο συνάντησης τριών ηπείρων.
Από την αρχαία ελληνική περίοδο, η Ρόδος αρχίζει να δραστηριοποιείται έντονα σε νευραλγικούς τομείς της οικονομίας, αναπτύσσοντας τη γεωργοκτηνοτροφία, τη βιοτεχνία, τη ναυτιλία, το διαμετακομιστικό εμπόριο. Εργάτες, ναυτικοί, φιλόσοφοι, τεχνίτες εισρέουν στο νησί από άλλα μέρη, ενώ ο «Ροδιακός Νόμος» θεωρείται το αρχαιότερο ναυτικό δίκαιο και εφαρμόσθηκε ευρέως στις διά θαλάσσης συναλλαγές των μεσογειακών λαών.
Η οικονομική αυτή άνθηση αναβιώνει κατά την ιπποτική περίοδο. Η δυτική επιρροή άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην ιδιοσυγκρασία του νησιού, στα κάστρα και στα υπόλοιπα ιπποτικά αρχιτεκτονικά μνημεία και κτίρια. Στην αυλή του Μεγάλου Μαγίστρου Έλληνες και Δυτικοευρωπαίοι εμπλουτίζουν και διαδίδουν μοναδικούς πνευματικούς θησαυρούς. Ο Χουάν Φερνάντεθ ντε Ερέδια μεταφράζει Θουκυδίδη και Πλούταρχο στα λατινικά, ο Αγαπητός Κασσιανός μεταλαμπαδεύει την πανάρχαια τέχνη της ιερακοτροφίας. Φορητές και μη εικόνες κοσμούν με το απαράμιλλο κάλλος τους εκκλησίες και σπίτια, ενώ για μεγάλο διάστημα η Ρόδος αποτελεί μέρος ειρηνικής συνύπαρξης Ορθοδόξων, Καθολικών, Μουσουλμάνων, καθώς και Εβραίων και Αρμενίων.
Η επέτειος της ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου μας ξυπνάει θρύλους και παραδόσεις, μύθους και ιστορίες γεμάτες χρώματα, ηρωισμούς και συγκίνηση. Στο πέρασμα των αιώνων, ο δωδεκανήσιος ελληνισμός παρέμεινε ζωντανός. Άντεξε και ήκμασε χωρίς να χάσει στιγμή το βαθύτερο είναι του παρά τις κακουχίες, τις σκληρές στιγμές, τα βάσανα και τις στερήσεις.
Οι σημερινοί Ρόδιοι, αντάξιοι συνεχιστές της δημιουργικής παράδοσης των προγόνων τους, έχουν κατορθώσει, αξιοποιώντας τις τόσες ομορφιές του νησιού, να αναδείξουν τη Ρόδο σε έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς σε παγκόσμιο επίπεδο. Το ξέσπασμα της πανδημίας μπορεί να ανέκοψε βίαια την οικονομική δραστηριότητα στον τομέα του τουρισμού, με την πρόοδο όμως στην πορεία των εμβολιασμών και την αρωγή της Πολιτείας η ανάκαμψη θα έρθει σύντομα και λυτρωτικά. Τη στήριξη αυτή θέλω να υπογραμμίσω με τη σημερινή μου παρουσία, στέλνοντας ταυτόχρονα ένα μήνυμα αισιοδοξίας σε όλους τους Δωδεκανήσιους αυτή την ξεχωριστή και βαθιά χαραγμένη στην εθνική μας συνείδηση ημέρα.