Γιώργος Τσαγκόζης
Διαβάζω τις τελευταίες μέρες την έντονη αρθρογραφία για το πρόβλημα με τους κοριούς που μαστίζουν το αστικό Παρίσι και ότι τα τσιμπήματα των κοριών προσομοιάζονται με τα τσιμπήματα βαμπίρ και νιώθω κάθε φορά που τα διαβάζω να με τρώνε τα χέρια μου, γιατί ξέρω πολύ καλά πως είναι να σε τσιμπάνε κοριοί και με πιάνουν αυτόματα σαν το σκυλί του Παβλόφ τα ψυχοσωματικά μου.
Την άνοιξη του 2009 είχα μόλις τελειώσει το στρατιωτικό μου στη Λέσβο και είχα γυρίσει στο πατρικό μου στην Αθήνα. Τη δεύτερη μέρα που κοιμήθηκα επιτέλους στο κανονικό μου κρεβάτι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ξύπναγα στον ύπνο μου από οξύ πόνο τσιμπήματος και μέσα στη ζάλη μου νόμιζα ότι ήταν τσιμπήματα από κάποια σκνίπα. Την τρίτη μέρα άνοιξα τα μάτια μου και μου φάνηκε σαν κάτι μικροσκοπικό, μία μικροσκοπική τελίτσα να προχωράει στην άκρη του κρεβατιού μου, δεν έδωσα σημασία, παρότι με έτρωγαν τα πόδια μου από τα τσιμπήματα της “σκνίπας” ο εγκέφαλος μου δεν μπορούσε να επεξεργαστεί ότι μπορεί να είχα μεταφέρει στην Αθήνα από τη Λέσβο, εκτός από τις καλές και κακές εμπειρίες από τη θητεία μου, και κοριούς, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι πρακτικά η θητεία μου δεν είχε τελειώσει ακόμα, αφού οι κοριοί είχαν συνδεθεί στο μυαλό μου μόνο με τον στρατό και επ’ ουδενί με το πατρικό μου σπίτι στο οποίο από μικρό παιδί μου προσέφερε μόνο ασφάλεια.
Το πρωί το πήρα απόφαση, είχα κοριούς στο κρεβάτι, το περίεργο ήταν ότι 12 μήνες στον στρατό δε με είχα τσιμπήσει ποτέ κοριός. Κάναμε κορεοκτονία τη λεγόμενη βέβαια, βγάζαμε όλα τα στρώματα έξω (μάλλον έτσι γέμιζαν κοριούς) τα τινάζαμε τα αφήναμε κάτω και μετά βγάζαμε τα ασήκωτα μεταλλικά κρεβάτια στο ύπαιθρο όπου τους βάζαμε φωτιά. Πιο πολύ αυτή τη διαδικασία τη θεωρούσα κάποιου τύπου τελετουργικό καψόνι, τελικά, αν κρίνω από τα δικά μου αποτελέσματα, ίσως και να δούλευε.
Τέλος, πάντων, το πρωί λοιπόν κοιτάζω το σεντόνι και σε μερικά σημεία είχε μικροσκοπικές κηλίδες με αίματα, ήμουν πλέον 100% σίγουρος ότι έχω κοριούς!
Έβαλα όλα μου τα ρούχα πλυντήριο, το απόγευμα βγήκα με τους φίλους μου, αλλά δεν ανέφερα κουβέντα για το περιστατικό. Ντρεπόμουν να το αναφέρω, γιατί στο μυαλό η μόλυνση με κοριούς συνδεόταν με κάτι βρώμικο, όπως π.χ οι θάλαμοι στον στρατό.Το βράδυ κοιμήθηκα στον καναπέ στο σαλόνι, διωγμένος από το παιδικό μου δωμάτιο από μερικά μικροσκοπικά έντομα.
Το πρωί ήρθε ο ειδικός εξολοθρευτής, μου είπε “θα ψεκάσω και δε θα μπεις στο δωμάτιο για λίγες μέρες, μετά θα είναι safe”. Έγινε η δουλειά και του λέω “απίθανο ε; κοριοί στην Αθήνα” και μου λέει, “καθόλου απίθανο κάθε μέρα κάνω άπειρους ψεκασμούς στο κέντρο” τότε κατάλαβα ότι τσάμπα ντρεπόμουν να πω στους φίλους μου το δράμα που περνούσα.
Μετά από λίγες μέρες μπήκα στο δωμάτιο, μάζεψα τα νεκρά έντομα από το πάτωμα και από τότε δεν τα ξανάδα και δε θέλω να τα ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου.