Γιώργος Τσαγκόζης
“Ως Τούρκος, θέλω να εκφράσω την άπειρη ευγνωμοσύνη μου στους Έλληνες που επινόησαν το μπουγάτσα, αυτό το γλυκό αντάξιο των θεών. Το δοκίμασα τελευταία φορά τον Ιούλιο στη Θεσσαλονίκη και συνεχίζω να το ονειρεύομαι κάθε βράδυ. Ελπίζω κάποια μέρα να γίνει δημοφιλές και στην Τουρκία”
«Η ελληνική αντιπροσωπεία αναγνωρίζει τον έπαινό σου για τη μπουγάτσα και ανταποδίδει με έπαινο για το καζαντίμπι και την καραμελωμένη γλύκα του.»
«Να ’σαι καλά.»
«…και σε συνδυασμό με ένα σοκολατούχο γάλα, γίνεται και φάρμακο κατά της δυσκοιλιότητας…»
«Μόνο που διάβασα το σχόλιό σου, κάτι κινήθηκε μέσα μου.»
«Δώστε σε αυτόν τον άνθρωπο μια μπουγάτσα.»
«Και εμείς σε ευχαριστούμε για το γαλακτομπούρεκο.»
«Καζαντίμπι ❤️»
«Μου φαίνεται περίεργο που δεν υπάρχει στην Τουρκία, γιατί το όνομα “μπουγάτσα” είναι τούρκικο και αφορά είδος φύλλου ζύμης που έφεραν οι Μικρασιάτες πρόσφυγες το 1923.»
«Και ο “μουσακάς” υπάρχει στην Τουρκία και στον αραβικό κόσμο, αλλά δεν είναι αυτό που έχουμε στην Ελλάδα στο μυαλό μας…»
«Η μπουγάτσα μας ενώνει.»
«Που να ανακαλύψεις ότι την καλύτερη μπουγάτσα δεν τη βρίσκεις στη Θεσσαλονίκη αλλά στις Σέρρες!»
«Τι ωραίο να βλέπεις μόνο θετικά και όχι μισάνθρωπα σχόλια. Και πόσο μάλλον για τους γείτονές μας.»
Μέσα σε έναν ψηφιακό αλλά και αναλογικό κόσμο που συχνά κυριαρχείται από το μίσος, τέτοια “αγαπησιάρικα” ποστ γύρω από το φαγητό δείχνουν ότι η κουζίνα μπορεί να λειτουργήσει ως κοινή γλώσσα. Από μια μπουγάτσα μέχρι ένα kazandibi, τα πιο καθημερινά πράγματα αποδεικνύονται τελικά και τα πιο ισχυρά εργαλεία για να φέρνουν τους ανθρώπους –και τους λαούς– πιο κοντά.
