Γιώργος Τσαγκόζης
Μετά την κρίση του 2008, η νοσταλγία για αυτούς που είναι στα πρώτα άντα και τους μεγαλύτερους έχει αγγίξει δυσθεώρητα ύψη. Λίγο η ενηλικίωση σε εποχές που η καλύτερη ζωή θεωρούταν και προμοτάροταν σαν κάτι αδιαμφισβήτητο, λίγο ότι η νοσταλγία είναι ένα συναίσθημα που γιγαντώνεται όσο μεγαλώνεις μας έχουν κάνει εμάς τους λίγο μεγαλύτερους να αναπολούμε συνέχεια τις εποχές που ήμασταν έφηβοι και 20άριδες.
Σε αυτό το νοσταλγικό πλαίσιο έγινε και το παρακάτω tweet:
“Κάποτε.. που μετρούσε ο προορισμός αλλά το ταξίδι.”
̷g̷a̷t̷s̷o̷u̷ ̷l̷e̷e̷ on X (formerly Twitter): “Κάποτε.. που δεν μετρούσε ο προορισμός αλλά το ταξίδι. pic.twitter.com/KlrlSzde8A / X”
Κάποτε.. που δεν μετρούσε ο προορισμός αλλά το ταξίδι. pic.twitter.com/KlrlSzde8A
Ποια είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι η νοσταλγία βασίζεται πολλές φορές σε μία ψεύτικη και ωραιοποιημένη εικόνα των στιγμών που ζήσαμε στο παρελθόν; Τα πλοία με τα οποία ταξιδεύαμε το καλοκαίρι για τις διακοπές μας, δηλαδή το παραπάνω tweet.
Γράφουν κάτω από το tweet:
“Χτύπαγες Τάτου άγκυρα και έμπαινες. Ταυτότητα στα δόντια.”
“Έκανε το Πειραιά-Σάμο σε 12 ώρες σχεδόν.”
“17-18 ώρες από το Βαθύ. 16 από Καρλόβασι. Από φαγητό τοστ παγωμένο, δεν είχε μια τοστιέρα και φραπέ στο άσπρο πλαστικό ποτηράκι που έπρεπε να το πιάνεις μαλακά, αν το πίεζες λίγο παραπάνω χυνόταν ο καφές.”
“Όπου με τα συγκεκριμένα καράβια σίγουρα σε ένοιαζε το ταξίδι γιατί δεν ήξερες αν τελικά θα φτάσεις στον προορισμό”
“Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια με το “Δημητρούλα” Ρόδος-Πειραιά 26 ώρες!!!!! Όταν φτάσαμε γονάτισα και φιλούσα το έδαφος! Χα χα χα χα”
Ταξιδάρες με Ταξιάρχη pic.twitter.com/ytrc8dSx2q
— lela_lelou (@LelaLelou) June 23, 2024
Λοιπόν, η παραπάνω φωτογραφία από το πλοίο Ταξιάρχης μου έφερε ένα ποταμό αναμνήσεων. Πηγαίναμε με διάφορα ταλαίπωρα πλοία τα ’90s με τους γονείς μου στη Λέσβο. Ποιο να πρωτοθυμηθώ; Το Σαπφώ; Το Αλκαίος; Παλιά σκαριά, που χαλούσε κάθε τρεις και λίγο η μηχανή, βρόμικοι χώροι, το aircondition στους -20 και να μαστε ο ένας πάνω στον άλλο. Μετά στην εφηβεία τίμησα τα Δημητρούλα και τα Ροδάνθη που τα έπαιρνα για μικρές Κυκλάδες. Πανάκριβα όλα μέσα, χάλια καφές και τόστ, βρομιά παντού, άπειρες ώρες ταξίδι… α και τσιγαρίλα, πολύ τσιγαρίλα.
Οπότε, όχι παιδιά αφήστε τη ρομαντικοποίηση του Ροδάνθη και της Δημητρούλας, είχε σημασία ο προορισμός τότε γιατί δεν ήξερες πότε θα φτάσεις και μερικές φορές, όταν έπιαναν τα μποφόρια, αν θα φτάσεις
Ροδάνθη και Δημητρούλα…. Μπούρδες. Που είναι οι καλές εποχές που ταξιδευες με τριήρεις. Αυτές θα ήταν εμπειρίες!
Προτιμώ την εκρηκτική διάρροια από το να ξαναμπώ σε τέτοιο καράβι.