Δημήτρης Καβατζικλής
Το ότι ξοδεύουμε μεγάλο μέρος της ζωής μας δουλεύοντας δεν είναι, από μόνο του, απαραιτήτως κακό, εκτός αν βαριόμαστε όσο το κάνουμε. Στο παρακάτω βίντεο του καναλιού Big Think, ο καθηγητής του London Business School, Dan Cable, αναφέρει δημοσκοπήσεις της Gallup που δείχνουν ότι «περίπου το 70% των ανθρώπων δεν ενδιαφέρονται πραγματικά γι’ αυτό που κάνουν στη δουλειά τους ενώ περίπου το 18% αισθάνεται απέχθεια». Αυτό μπορεί να ακούγεται αρκετά φυσιολογικό, αλλά ο Cable αποκαλεί αυτές τις αντιλήψεις «ανθρωπιστική ασθένεια: μια άσχημη κατάσταση και για τους εργαζόμενους αλλά και για τις επιχειρήσεις», αναφέρει το openculture.
Ο Cable εντοπίζει τις ρίζες της πλήξης στις δεκαετίες μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση. Στα μέσα του 19ου αιώνα, ένας πελάτης πήγαινε στον τσαγκάρη της περιοχής του. «Ο τσαγκάρης έβλεπε τον πελάτη να μπαίνει μέσα και μετά έφτιαχνε ένα παπούτσι για αυτόν». Αλλά προς το τέλος του αιώνα, «είχαμε την ιδέα, ως είδος, ότι δεν πρέπει να πουλάμε δύο ζευγάρια παπούτσια κάθε μέρα, αλλά δύο εκατομμύρια». Αυτή η τεράστια αύξηση της παραγωγικότητας έφερε «το σπάσιμο της παραγωγής σε επί μέρους εργασίες, στις οποίες οι περισσότεροι άνθρωποι δεν συναντούν τον πελάτη. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βλέπουν καν το παπούτσι φτιαγμένο από την αρχή μέχρι το τέλος».
Δείτε το βίντεο
Έγινε με άλλα λόγια «αφαίρεση του νοήματος από την εργασία» στο όνομα της ολοένα και μεγαλύτερης παραγωγικότητας. Η φύση των εργασιών που προέκυψαν δεν ταιριάζει με ένα μέρος του εγκεφάλου μας που «μας προτρέπει να εξερευνούμε τα όρια όσων γνωρίζουμε, προτρέποντάς μας να είμαστε περίεργοι». Μια λύση είναι να εργαζόμαστε για μικρότερες επιχειρήσεις, των οποίων τα μέλη έχουν πολλαπλούς ρόλους πιο κοντά στον πελάτη. Ένας άλλος είναι να σκεφτούμε «γιατί δουλεύουμε», τον αντίκτυπό που έχει αυτό στον κόσμο, καθώς και τι μας προσφέρει προσωπικά.
