Χθες το μεσημέρι έτυχε να πάρω το τραμ για να πάω από το κέντρο μέχρι το τέρμα, στο Ασκληπιείο Βούλας. Και αντί να νευριάσω με το ότι ήμασταν ο ένας πάνω στον άλλον ή με το ότι η όμορφη θέα της θάλασσας και του Αγίου Κοσμά, που είχα συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια, έχει αντικατασταθεί από ένα εργοτάξιο με βουνά από χώμα και τσιμέντο, εκνευρίστηκα με κάτι που σε μερικούς μπορεί αρχικά να φανεί «εκνευρισμός μπούμερ». Αλλά πριν με κρίνετε, διαβάστε παρακάτω.Ξέρετε, αγαπητές φίλες, φίλοι και φίλα, τι δεν είχαμε εμείς οι 40+ όταν ήμασταν 16; Smartphones και Bluetooth ηχειάκια. Φυσικά υπήρχαν μαγνητόφωνα, αλλά πρώτον ήταν μεγάλα σε μέγεθος και ακριβά και δεν τα είχε ο καθένας. Οπότε χρησιμοποιούνταν συνήθως σε κοινωνικές εκδηλώσεις και όχι σε όλα τα ΜΜΜ για να ακούνε όλοι τα νέα μουσικά trends, καψουροτράγουδα και να μαθαίνουν τους στίχους των νέων τραπ τραγουδιών που μιλάνε για παρτούζες, ναρκωτικά και τα τοιαύτα.
Δεν είμαι σε καμία περίπτωση πουριτανός. Δεν με ενοχλούν αυτοί οι στίχοι — για την ακρίβεια, μου είναι παντελώς αδιάφοροι. Αλλά στο τραμ που βρισκόμουν και έπαιζαν δυνατά αυτά τα τραγούδια, υπήρχαν και γονείς με παιδιά.
Θα μου πεις, γιατί δεν μίλησες; Να πω ότι ήταν πέντε-έξι έφηβοι και δεν θα πήγαινε καθόλου καλά για μένα (για ευνόητους λόγους). Και δεύτερον, υπήρχε περίπτωση να το κλείσουν, εφόσον δεν τους πέρασε εξαρχής από το μυαλό πόσο αντικοινωνικό ήταν αυτό που έκαναν; Τέλος να συμπληρώσω ότι κάποιοι από την παρέα κάπνιζαν κιόλας και το μόνο που έλειπε για να ολοκληρωθεί η φάση, κάναμε το τραμ σκυλάδικο, ήταν τα ουίσκια και τα ξηροκάρπια.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μου τυχαίνει αυτό, ειδικά στο τραμ το καλοκαίρι που οι bluetoothάκηδες θεωρούν ότι είναι μέρος της εμπειρίας της παραλίας.
Τουλάχιστον ρε παιδιά, αν είναι να πάει έτσι να ξέρουμε να πέρνουμε και κανά ουισκάκι στο τραμ… και κάνα ξηροκάρπιο.
Γιώργος Τσαγκόζης
