Δημήτρης Καβατζικλής
Οι άνθρωποι συχνά προσπαθούμε να βάλουμε τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας σε κουτάκια. Κάποιες κατηγοριοποιήσεις βασίζονται, έστω και χαλαρά, στην ψυχολογία, όπως ο δείκτης προσωπικότητας Myers-Briggs, εμπνευσμένος από τις ιδέες του Jung. Άλλες στηρίζονται σε πιο αμφίβολα δεδομένα, όπως τα ζώδια και οι «ωροσκόποι». Στην πραγματικότητα, όμως, οι άνθρωποι σπάνια χωράμε τόσο απλά σε τέτοιες ταμπέλες, γράφει το upworthy.
Τελικά, φαίνεται πως υπάρχουν κι άλλες επιλογές. Ο όρος ambivert εμφανίστηκε τη δεκαετία του ’30. Πρωτοδιατυπώθηκε το 1923 από τον Edmund S. Conklin και περιγράφει κάποιον που έχει στοιχεία και των δύο: εσωστρέφειας και εξωστρέφειας. Αλλά για όσους ούτε αυτόν τον όρο νιώθουν δικό τους, υπάρχει κάτι νέο: ο otrovert. Πρόσφατα, ο ψυχίατρος Rami Kaminski παρουσίασε στο βιβλίο του The Gift of Not Belonging αυτόν τον καινούριο όρο. Σε ένα βίντεο στο Instagram με τίτλο «Τι είναι ο Otrovert;» εξηγεί ότι όταν ο Jung επινόησε τους όρους εξωστρεφής και εσωστρεφής, τους θεωρούσε δύο θεμελιώδεις προσανατολισμούς της προσωπικότητας. «Βλέπω τον otrovert με τον ίδιο τρόπο: ως έναν προσανατολισμό που στρέφεται μακριά από την ομάδα».
Συνεχίζει: «Οι εσωστρεφείς και οι εξωστρεφείς είναι εκ φύσεως άνθρωποι της ομάδας. Ο otrovert είναι ξένος ως προς την ομάδα. Δεν πρόκειται για πρόβλημα ή διάγνωση. Σημαίνει απλώς ότι ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι, μέσα από την κοινωνικοποίηση, αναπτύσσουν αίσθηση του ανήκειν, οι otroverts παραμένουν κοινωνικοί αλλά όχι κοινοτικοί».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η δημοσιογράφος Sarjna Rai, σε άρθρο της στο Business Standard γράφει: «Σε αντίθεση με τους introverts και τους extroverts, οι otroverts δεν ορίζονται από το πού αντλούν κοινωνική ενέργεια. Αντίθετα, ο όρος περιγράφει άτομα που νιώθουν διαρκώς σαν ξένοι και κοιτούν σε διαφορετική κατεύθυνση από την ομάδα».
Αν και είναι αδύνατο να χωρέσουμε τους ανθρώπους σε απόλυτες κατηγορίες, ο Kaminski επισημαίνει πως αυτό που ξεχωρίζει τους otroverts είναι η «απροθυμία τους να συμμορφωθούν με τις νόρμες της ομάδας».
Η αρθρογράφος Avery White, σε κείμενό της, απαριθμεί μερικά χαρακτηριστικά αυτού του τύπου. Ένα από αυτά είναι η προτίμηση σε «συζητήσεις υψηλής ουσίας και σχέσεις χαμηλής συντήρησης». Δίνει το εξής παράδειγμα: «Μπορείτε να περάσετε τρεις ώρες εξερευνώντας μία ιδέα με ένα άτομο, και μετά να μη μιλήσετε για εβδομάδες χωρίς κανείς απ’ τους δυο σας να το πάρει προσωπικά. Με άλλα λόγια: χαμηλή πίεση, χαμηλές προσδοκίες, βαθιά σύνδεση».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ένα άλλο σημάδι, και αυτό είναι καθοριστικό, σύμφωνα με τον Kaminski, είναι το εξής: «Μπορείτε να φαίνεστε εξωστρεφείς σε δημόσιο χώρο, αλλά να νιώθετε βαθιά μέσα σας ‘άλλοι’». Αυτή είναι η ουσία του όρου και ο λόγος που ο Kaminski δημιούργησε το Otherness Institute, το οποίο όπως αναφέρει «απευθύνεται σε όσους νιώθουν ότι δεν ανήκουν πουθενά».
Στον ιστότοπο του ινστιτούτου εξηγείται πως η αναγνώριση αυτών των στοιχείων στον εαυτό μας ή στους άλλους μπορεί να βοηθήσει «να βρεθεί ισορροπία ανάμεσα στην ατομικότητα και τη λειτουργία μας ως μέρους του κοινωνικού πλέγματος που καθορίζει την ευημερία μας». Η εμπειρία του να νιώθεις «άλλος» σε έναν κόσμο που δίνει έμφαση στη συλλογικότητα μπορεί να είναι ψυχοφθόρα: οδηγεί σε παρεξηγήσεις, μοναξιά και αίσθημα ότι δεν είσαι ευπρόσδεκτος. Αν δεν αναγνωριστεί, αυτό μπορεί να καταλήξει σε μια μάταιη προσπάθεια διαρκείας να «χωρέσει» κανείς κάπου.
Αυτό μπορεί να μη φαίνεται σοβαρό στην παιδική ηλικία, αλλά στην εφηβεία, όπου η ένταξη σε μια ομάδα γίνεται κρίσιμη, αποκτά βαρύτητα. Ο Kaminski εξηγεί ότι οι έφηβοι αρχίζουν να μετρούν την αξία τους με βάση τη θέση τους στην ιεραρχία δημοτικότητας της ομάδας. «Η ένταξη σε μια ομάδα, όσο χαμηλή κι αν είναι η θέση, είναι καλύτερη από το να είσαι απ’ έξω», λέει. «Οι otroverts, όμως, δεν έχουν πρόβλημα να βρίσκονται εκτός ομάδας και τους είναι αδύνατο να νιώσουν εσωτερικά μέλη, όσο καλοδεχούμενοι κι αν είναι».
