Άρης Δημοκίδης
Πολύ μίσος ξεχύνεται κάθε φορά που αναφέρεται η Μαρία Δαμανάκη, αλλά το γεγονός είναι ένα: Αποδείχτηκε εξαιρετική στη δουλειά της.
Ως επίτροπος της Ε.Ε. αρμόδια για Θέματα Ναυτιλίας και Αλιείας υπήρξε πετυχημένη, γεγονός που αποδεικνύεται απ’ το ότι με τη λήξη της θητείας της είχε πολλές προτάσεις για να συνεχίσει την καριέρα της ως ιδιώτης.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, το 2014 ανέλαβε, πάντα ως ιδιώτης, πόστο στο Διεθνές Ινστιτούτο για τη Θάλασσα και τη Διάσωση των Θαλάσσιων Ειδών, στο Λονδίνο.
Παράλληλα εκλέχθηκε στο Συμβούλιο του Ιδρύματος του πρίγκιπα Αλβέρτου του Μονακό. Το Ίδρυμα του Πρίγκιπα Αλβέρτου είναι μια φιλανθρωπική οργάνωση που προσφέρει εκατομμύρια σε περιβαλλοντικές δράσεις. Το Ίδρυμα αρχικά δημιουργήθηκε το 2006 και επικεντρώνεται στην προστασία του περιβάλλοντος, την αειφόρο ανάπτυξη, την αλλαγή του κλίματος και την προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, καθώς και τη βιοποικιλότητα. Το Ίδρυμα υποστηρίζει επίσης σχέδια τα οποία αναπτύσσουν τεχνολογίες διαχείρισης των υδάτινων πόρων ή τον έλεγχο της ερημοποίησης.
Από όλα αυτά, πολλοί συμπεράνουν ότι η Δαμανάκη είναι μια ξεπουλημένη, που πρόδωσε τις αξίες της και ανέβηκε ψηλά με αμφιλεγόμενους τρόπους και συναγελάζεται την υψηλή κοινωνία ρουφώντας το αίμα του ‘λαουτζίκου’.
Εγώ απ’ την άλλη συμπεραίνω ότι, έχοντας γίνει πολύ πιο μετριοπαθής και συμβατική μεγαλώνοντας, είναι μια Ελληνίδα που διαπρέπει στο εξωτερικό χάρη στην καλή δουλειά που κάνει, και την ζητούν όλοι οι ξένοι όχι γιατί τους έπεισε εξαργυρώνοντας το ότι ήταν στο Πολυτεχνείο πριν από 45 χρόνια, αλλά αξιοκρατικά, επειδή είναι αποτελεσματική στη διάσωση των θαλάσσιων ειδών. (Αν δεν ήταν θα προσλάμβαναν άλλο άτομο.)
Επιπλέον συμπεραίνω πως η νεανική της ανάγκη για ακτιβισμό δεν έχει σβήσει εντελώς. Δεν έγινε, ξερωγω, golden girl των hedgefunds. Η ενασχόληση με τη σωτηρία του περιβάλλοντος ως επαγγελματική εργασία είναι, πιστεύω, πιο αξιοπρεπής και χρήσιμη από πολλές δουλειές που κάνουν κάποιοι απ’ αυτούς που την κατηγόρησαν.
Δεν θέλω να πείσω κανέναν, ούτε να την αγιοποιήσω – περιγράφω απλά τη φάση όπως την βλέπω απέξω, χωρίς να με τυφλώνουν τυχόν ζήλιες ή πάθη. Κι επειδή έφαγε άπειρο κράξιμο στο ίντερνετ (και) τις τελευταίες ημέρες, θέλησα να υπάρχει έστω και σε μια γωνιά του διαδικτύου μια διαφορετική άποψη.
+ 2 status:
1. Panagiotis Kostoulas
Κυκλοφορεί μια φωτογραφία της Δαμανάκη με τον Αλβέρτο του Μονακό με σχόλια που επιχειρούν να την συσχετίσουν με τον Καμμένο.
Έχω πει κι άλλη φορά ότι η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία που μισεί τη Δαμανάκη χωρίς να μπορεί να εξήγησει γιατί ακριβώς.
Ο ένας την μισεί γιατί άλλαξε κόμματα.
Προφανώς θα ήταν καλύτερα να μείνει στο ΚΚΕ μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Κόμματα δικαιούται να άλλαζει μόνο ο Άδωνις σε αυτή τη χώρα.
Άλλος την μισεί γιατί “εξαργυρωσε” το Πολυτεχνείο.
Στη χώρα που έχουν εκλεγεί βουλευτές και υπουργοί άνθρωποι που έχουν εξαργυρώσει την τράπεζα της Ανατολής και τις αυτοκτονίες μας ξινισε η “εξαργύρωση” μιας πράξης που οι εννέα στους δέκα από όσους την κατακρίνουν θα κλαιγαν ζητώντας τη μαμά τους στην ιδέα αντίστασης απέναντι σε ένα χουντικό καθεστώς.
Αφού ήταν στο Πολυτεχνείο έπρεπε να μονάσει στην υπόλοιπη ζωή της.
Άλλος την μισεί διότι ήταν η εκφωνήτρια του Πολυτεχνείου κι εκπροσωπεί λέει τη γενιά που μας κατέστρεψε.
Το κλασικό δηλαδή ακροδεξιό μοτίβο ότι τάχα η ευτυχέστερη πολιτικά, οικονομικά, δημοκρατικά περίοδος της νεότερης ελληνικής ιστορίας, η μεταπολίτευση, ήταν η καταστροφή της χώρας σε αντίθεση με τη γλυκιά μας τη χούντιτσα που κοιμόμαστε με ανοιχτά παράθυρα και άλλες τέτοιες πίπες.
Τώρα έφτασαν στο εσχατο σημείο γελοιοτητας να την συσσχετιζουν με τον Καμμένο αποκρύπτοντας το γεγονός ότι η Δαμανάκη τέλει σε καθεστώς επαγγελματικής συνεργασίας με τον Αλβέρτο, ο οποίος την επέλεξε εκτιμώντας την θητεία της στην ευρωπαϊκή επιτροπή και δεν πήγε εκεί για να κάνει ντόλτσε βίτα εις υγεία των φορολογουμένων κοροιδων.
Κι από κάτω δώστου ευρωπαικομετωπικα λάικ με τη σέσουλα.
Ρε σεις τον κομμουνισμό καταγγέλλετε μέρα νύχτα αλλά κομμουνιστές είστε κατά βάθος.
2. George Diakos
Σύμφωνα με το μέτωπο την λογικής, η Μαρία Δαμανάκη δεν δικαιούται να συντρώγει με τον Αλβέρτο. Επειδή κάποτε υπήρξε η φωνή του Πολυτεχνείου. (Τιμή της btw)
Το ότι υπήρξε μια εξαιρετική επίτροπος είναι ψιλά γράμματα. Το ότι σήμερα εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα με εξαιρετικές επιδόσεις είναι επίσης ψιλά γράμματα.
Το μέτωπο της λογικής θέλει όλους τους πρώην αριστερούς να παραμένουν κηφήνες και να ντύνονται με ταγαρια.
Οι πρώην Κενταυροι με τσεκούρια μπορούν σήμερα να είναι “σοβαροί” πολιτικοί, οι πρώην κομμουνιστές δεν έχουν ανάλογα δικαιώματα.
Τους χαλάει το αφήγημα η Δαμανάκη.