σε ,

Μη βαράτε, η Φουρέιρα μου άρεσε!

Γιατί η μαγεία της ελληνικής συμμετοχής χάθηκε τελείως – και έλαμψε η κυπριακή

Eurovision φουρέιρα

Το ξεκαθαρίζω από την αρχή. Τα τραγούδια της Ελένης Φουρέιρα δεν μου αρέσουν. Για την ακρίβεια, δεν τα αντέχω. Όλο αυτό το είδος της ποπ για μεγάλες πίστες που εκπροσωπεί είναι πολύ μακριά από τις δικές μου αισθητικές επιλογές. Δικαίωμά μου, ελπίζω, όπως και δικαίωμα των εκατομμυρίων θεατών των κλιπ της στο YouTube να τη λατρεύουν.

Ως παιδιόθεν φανατικός της Eurovision κάθισα προχτές το βράδυ να παρακολουθήσω τον ημιτελικό. Είχα ακούσει προηγουμένως το τραγούδι της, με το οποίο εκπροσώπησε την Κύπρο, και μου είχε φανεί απολύτως αδιάφορο, συνηθισμένο, προβλέψιμο να το πω; Πάντως, όχι κάτι που θα άκουγα δεύτερη φορά. Και εξακολουθώ να έχω την ίδια γνώμη για το τραγούδι αυτό. Αντίθετα,  στο τραγούδι της Γιάννας Τερζή που εκπροσώπησε την Ελλάδα είχα βρει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία. Και τα έθνικ στοιχεία και ο στίχος και η ερμηνεία της τραγουδίστριας το έκαναν να ακούγεται ιδιαίτερο.

Στη σκηνή της Eurovision, η μαγεία της ελληνικής συμμετοχής χάθηκε τελείως από τη φτωχή σκηνική της υποστήριξη. Δεν μιλώ για μπαλέτα και τρομερά εφέ, που είχαμε παλαιότερα με το κιλό, αλλά, η ερμηνεύτρια μόνη της, χωρίς καν τους τραγουδιστές που θα έκαναν φωνητικά, μου άφησε ένα «Μα Γιατί;» σαν την κορώνα της Τερζή, να πλανάται στην ατμόσφαιρα.

Όποιος κι αν επέλεξε αυτή τη σκηνική εκδοχή, κατάφερε ένα πράγμα: Ένα τραγούδι που συζητιόταν πολύ, να φανεί ασήμαντο.

Όταν βγήκε η Φουρέιρα στη σκηνή ήμουν έτοιμος με τα φτυάρια στο χέρι να την καταθάψω. Κι όμως… αυτό που έγινε εκεί πάνω ήταν πραγματικά εκπληκτικό. Το τραγούδι παρέμεινε αδιάφορο. Οι ερμηνευτικές ικανότητες της Ελένης συμβατές με το ύφος του τραγουδιού. Αλλά ποιος τα πρόσεχε αυτά; Αυτό που είδαμε στη σκηνή σάρωσε τα πάντα. Έστω κι αν ήταν μακριά από τη δική μου αισθητική, δεν μπορώ να αρνηθώ την ομορφιά της εικόνας. Αλλά πρωτίστως, την εξαντλητική δουλειά που ήταν φανερό ότι είχε κάνει η τραγουδίστρια και η ομάδα της για να επιτευχθεί αυτή η παρουσίαση. Κουρδισμένη 100%, με αυτοπεποίθηση, με δύναμη, με λάμψη. Ακόμα κι αν οι στίχοι του τραγουδιού ήταν τα εφημερεύοντα νοσοκομεία, και η μουσική ο ήχος του ξυπνητηριού, ουδείς θα έδινε σημασία. Διότι η παρουσία της Φουρέιρα ήταν κυριολεκτικά εκθαμβωτική. Έπαιρνε τα πάντα στο πέρασμά της. Έπιασα τον κουλτουριάρη εαυτό μου να λέει με θαυμασμό «Κοίτα να δεις τι κάνει τώρα αυτή!» .

Αν δεν είδατε την εμφάνιση:

Αυτό δεν γίνεται από μόνο του. Η κοπέλα διαθέτει αυτό που λέμε star quality, όσο κι αν εγώ απεχθάνομαι τον όρο. Αλλά, κι αυτό είναι το πιο σημαντικό, πρέπει να είναι και στρατιώτης στη δουλειά της. Δεν πετυχαίνεις κάτι σαν κι αυτό χωρίς να λιώσεις στις πρόβες. Αυτό δεν μπορεί να της το αμφισβητήσει κανείς. Ίσως αυτό να την κάνει κορυφαία σ’ αυτό που εκπροσωπεί στην Ελλάδα σήμερα. Ότι δουλεύει σκληρά. Εντάξει, δεν θα γίνει ποτέ φωνητικά σαν την εκπληκτική τραγουδίστρια της Εσθονίας, αλλά αυτό που κάνει το κάνει πάρα πολύ καλά. Ούτε το τραγούδι της είναι statement σαν εκείνο του φαβορί  Ισραήλ (το οποίο παραήταν κιτς για να δούμε την ουσία του – η Ιρλανδία έκανε πολύ καλύτερα το statement της). Αλλά μόλις ανέβηκε στη σκηνή έκανε όλες τις άλλες συμμετοχές να μοιάζουν ερασιτεχνικές.

Ναι, μη βαράτε, μου άρεσε η Φουρέιρα. Δεν ξεμωράθηκα τώρα στα γεράματα. Μπορεί να μην έχω cd της, μπορεί να μην πάω ποτέ να τη δω ζωντανά και μάλλον δεν θ’ ακούω τα τραγούδια της, αλλά της εύχομαι από καρδιάς να κερδίσει τη Eurovision το Σάββατο που μας έρχεται. Γιατί η νίκη θα είναι όλη δική της. Καλή επιτυχία Ελένη!

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

TΕΣΤ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ: Πες μας την αγαπημένη σου ελληνική συμμετοχή της Γιουροβίζιον και θα σου πούμε τι άνθρωπος είσαι

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

28 points
Upvote Downvote

Total votes: 40

Upvotes: 34

Upvotes percentage: 85.000000%

Downvotes: 6

Downvotes percentage: 15.000000%

Αφήστε μια απάντηση