σε , , ,

5 σούπερ ενδιαφέροντα πράγματα που διάβασα στο νέο τεύχος του taverna

Από το φαγητό των Θεών της Αρχαίας Ελλάδας μέχρι τη σημερινή μαγεία της απλότητας

John Craxton, Mezedes, 1983-1984 © Estate of John Craxton

Το δεύτερο τεύχος του (και αγγλόφωνου και ελληνόφωνου) περιοδικού taverna είναι εδώ, πάντα υπό την εποπτεία του δικού μας Μιχάλη Μιχαήλ, πάντα με το σύνθημα Food and all things nice in Greece.

Nα τι ξεχώρισα απ’ το χορταστικό τεύχος:

1. Η Ελένη Ψυχούλη γράφει για τα Τσιπουράδικα του Βόλου

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν

Μια μοναδική περίπτωση διονυσιασμού, μαθαίνω πως το βολιώτικο τσιπουράδικο είναι μια παράδοση που έφεραν το 1922 οι πρόσφυγες απ’ τη Μικρά Ασία. Στο κείμενό της, η Ελένη Ψυχούλη περιγράφει με γλώσσα συναρπαστική την ιστορία των τσιπουράδικων, ξεκινώντας απ’ την απόσταξη στην Αρχαία Ελλάδα και φτάνοντας μέχρι το σήμερα. Αφού μας περιγράψει όλα τα συστατικά της «τσιπουροσύνης», το πώς παραγγέλνουμε κ.λπ, η Ψυχούλη -που είναι από εκεί- γράφει τη δική της λίστα με τα καλύτερα τσιπουράδικα του Βόλου.

Το κείμενο συνοδεύουν εξαιρετικές φωτογραφίες του Πάρι Ταβιτιάν, που έχουν, εξάλλου, την τιμητική τους διάσπαρτες στο τεύχος (αλλά και συγκεντρωμένες στα Καλοκαιρινά Ημερολόγια του φωτογράφου).

Αγαπημένη λεπτομέρεια: Το ενδιαφέρον τρίβια πως στην απόσταξη στέμφυλων (και στη συνέχεια σπόρων γλυκάνισου, μάθαρου, κορίανδρου κ.α.) χρησιμοποιήθηκε ο χάλκινος άμβυκας, ο ίδιος που χρησιμοποιούσαν και οι Αλχημιστές του Μεσαίων.

2. John Craxton

John Craxton, Mezedes, 1983-1984 © Estate of John Craxton

Ο ζωγράφος που αγάπησε την Ελλάδα (και σχεδίασε ταβέρνες και καφενεία) έχει την τιμητική του στο πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Χρήστου Παρίδη, γεμάτο ζωγραφική, αλλά και μια μικρή, ιστορική φωτογραφία του Κράξτον με φίλους σε ταβέρνα στα Χανιά.

Δεν ήξερα τίποτα για τη ζωή του Κράξτον και ο Παρίδης την περιέγραψε τόσο παραστατικά που ήταν σα να βλέπω το τρέιλερ της, γεμάτο Κρήτη, διάσημους φίλους και ταβέρνες στις κουζίνες των οποίων χανόταν συχνά ο ζωγράφος για να βοηθήσει στο μαγείρεμα.

Αγαπημένη λεπτομέρεια: Ένα απ’ τα πολλά ευφυολογήματά του ήταν το εξής:

«Ο πιο όμορφος ήχος στον κόσμο είναι των ανθρώπων που μιλάνε καθώς τρώνε.»

3. Δύο μοναχοί και ένας ροδώνας

Ο Γιάννης Πανταζόπουλος ταξίδεψε στην πανέμορφη τεχνητή λίμνη Δόξα στο Φενεό που στα νερά καθρεφτίζεται ο ορεινός όγκος της Κορινθίας. (Κατά σύμπτωση τις προάλλες στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στην ελληνική ταινία The Waiter υπάρχουν καταπληκτικά εναέρια πλάνα της λίμνης, και όλο το Ολύμπιον κράτησε την αναπνοή του με το θέαμα.) Τον υποδέχτηκαν στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου, όπου, εκτός των άλλων, θα απολάμβανε τη μαγεία της απλότητας και θα κατέγραφε την δημιουργία του γλυκού τριαντάφυλλου. Υπέροχη αφήγηση, σα διήγημα.

Αγαπημένη λεπτομέρεια: Μ’ άρεσε πως πολλές εξαιρετικές φωτογραφίες του Πάρι Ταβιτιάν μπήκαν πριν ξεκινήσει το άρθρο, και μπλέχτηκαν με αυτές του προηγούμενου άρθρου, αφήνοντας σε απορία τον αναγνώστη για λίγα δευτερόλεπτα, σα να είναι ταξιδιώτης που έμπλεξε τα timeline του.

4. Το φαγητό των Θεών της Αρχαίας Ελλάδας

Η Αγιάτη Μπενάρδου φτιάχνει μια λίστα με τα πράγματα που, σύμφωνα με τη Μυθολογία, έτρωγαν ο Δίας και οι άλλοι, κι εκεί συναντάμε από την αμβροσία και το νέκταρ μέχρι τα ρόδια και τα σύκα, μαζί με ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τους μύθους στους οποίους εμφανίζονται και τις ιδιότητες που φέρονταν να έχουν. Εξαιρετική η εικονογράφηση απ’ τον εικαστικό The Dreamer. (Στο εξώφυλλο μάλιστα, αν αναρ

Αγαπημένη λεπτομέρεια: Ήξερα πως κατανάλωναν πολύ κρασί στην Αρχαία Ελλάδα και πως το έπιναν και στα Συμπόσια, όμως δε γνώριζα ότι το έπιναν *μόνο* στα Συμπόσια. Σε αντίθεση με τους σύγχρονους Έλληνες που συνοδεύουμε συχνά το γεύμα μας με κρασί, οι αρχαίοι δεν έπιναν ποτέ μαζί με το φαγητό.

5. Γουρνοπούλα

Η γουρνοπούλα είναι αρχαία υπόθεση, μαθαίνουμε στο σχεδόν ταξιδιωτικό άρθρο του Τάσου Μπρεκουλάκη που αναζητά στη Μεσσηνία το γιατί τρώνε τόσο χοιρινό και πώς το φτιάχνουν τόσο νόστιμο, αλλά και κάποιες φορές με τόσο δυνατή γεύση που ενίοτε μόνο οι ντόπιοι ή οι εκπαιδευμένοι μπορούν να το καταναλώσουν.

Αγαπημένη λεπτομέρεια: «Η γουρουνόπουλα είναι δυνατό έθιμο. Αυτή που ψήνω είναι πάντα θηλυκή. Τα θηλυκά έχουν πιο πολύ φύρα, αλλά είναι πιο νόστιμα – είναι πιο «βραστερά». Το σερνικό χοιρινό είναι αδύνατο, δεν έχει λίπος, για αυτό το λέμε «γουρουνόπουλα», πρέπει να είναι θηλυκό.» (Από την αφήγηση του κρεοπώλη Δημήτρη Σκατσίκη)

*Για τα σημεία διανομής του περιοδικού και για online αγορά: tavernamag / Facebook: tavernamag / Instagram: tavernamagazine

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

0 points
Upvote Downvote

Total votes: 0

Upvotes: 0

Upvotes percentage: 0.000000%

Downvotes: 0

Downvotes percentage: 0.000000%

Αφήστε μια απάντηση