σε , ,

Πολύ Κακές Κριτικές: «Οι Γαμπροί της Ευτυχίας»

«Κακογουστιά και αρπαχτή μ’ ένα σωρό ακαθοδήγητους κωμικούς που δεν έχουν ιδέα τι θα πει σινεμά»

Μερικές κριτικές είναι τόσο κακές, που τελικά είναι καλές. Και μπαίνουν σ’ αυτή τη στήλη.

Ας πούμε, ο Μανώλης Κρανάκης ζωγράφισε το 2015 σε αυτήν την κριτική του στο flix, την οποία μου έστειλε ο Γιάννης και τον ευχαριστώ.

Μιλά για το ριμέικ των Γαμπρών της Ευτυχίας, ταινία στην οποία δίνει μισό αστεράκι…

Κακοσκηνοθετημένο ή μάλλον μη σκηνοθετημένο, με κοστούμια και περούκες που μοιάζουν ψωνισμένα από καλάθια, με χιούμορ δημοτικού και με μια κατάφωρη σεξιστική αύρα που δεν εξαντλείται μόνο στα close ups στο μπούστο της Μπέσυ Μάλφα.

Γράφει, μεταξύ των άλλων:

Ο Θεός να το κάνει ριμέικ της ταινίας του Σωκράτη Καψάσκη από το 1962 που θα του ταίριαζε γάντι να λέγεται καλύτερα «Γαμπροί της Συμφοράς, της Κακογουστιάς και της Αρπαχτής».

Θα είχε ενδιαφέρον να αρχίσει κανείς τις συγκρίσεις με τη διάσημη κωμωδία του 1962 που βασίζεται στη θεατρική επιτυχία των Τσιφόρου – Βασιλειάδη, που αν όχι για οτιδήποτε άλλο όλοι θυμούνται για την ατάκα του Αυλωνίτη με την… Πελοπόννησο.

Μόνο που το ριμέικ του Στράτου Μαρκίδη δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο για οτιδήποτε κινηματογραφικό, ήδη από τα πρώτα προχειροφτιαγμένα και κακόγουστα δευτερόλεπτα του.

Δεν μιλάει κανείς για σοβαροφάνεια – άλλωστε το θέμα μας είναι μια χαριτωμένη κωμωδία ηθών που μεταφέρει την επικαίρη τότε, ανεπίκαιρη σήμερα ιστορία και κριτική της χωρίς καμία επιμέλεια (σεναριακή, σκηνοθετική, καλλιτεχνική μοιάζουν λέξεις άγνωστες εδώ), εκτός αν το «pitch» ήταν το αν η Χρύσα Ρώπα είναι η νέα Γεωργία Βασιλειάδου (δεν είναι, για να είμαστε ξεκάθαροι).

Και επίσης δεν έχει φυσικά κανείς υψηλές απαιτήσεις από έναν σκηνοθέτη που επένδυσε – να το πούμε, τη στιγμή που βρήκε πρόσφορο έδαφος – σε φτηνές (σεξο)κωμωδίες τύπου «I Love Καρδίτσα» και «Λάρισα Εμπιστευτικό» φέρνοντας πίσω στη μόδα τις βιντεοταινίες του ’80 με τα σχολικά ανέκδοτα, τις σαχλές ντοπιολαλιές και τα ενισχυμένα μπούστα των πρωταγωνιστριών του.

Επιβεβαιώνοντας απλώς τη φήμη του, ο Μαρκίδης συγκεντρώνει πάλι ένα ensemble από εντελώς ακαθοδήγητους κωμικούς που δεν έχουν ιδέα τι θα πει σινεμά και πατώντας πάνω σε ένα σενάριο γραμμένο στο πόδι – χωρίς καμία διάθεση να μεταφέρει κάτι από την παλιά κωμωδία στο σήμερα, εξαπολύει ένα θρίαμβο του κακού γούστου σε μια «αρπαχτή» που ναι, δυστυχώς μπορεί και να φέρει κόσμο στις αίθουσες.

Κακοσκηνοθετημένο ή μάλλον μη σκηνοθετημένο, με κοστούμια και περούκες που μοιάζουν ψωνισμένα από καλάθια, με χιούμορ δημοτικού (ο «λούτσος» είναι μόνο ένα από αυτά…) και με μια κατάφωρη σεξιστική αύρα που δεν εξαντλείται μόνο στα close ups στο μπούστο της Μπέσυ Μάλφα, το ριμέικ του Μαρκίδη κορυφώνεται ως «τόσο κακό που δεν το πιστεύεις» στον τρόπο με τον οποίο παίζουν οι Ρώπα, Αποστολάκης, Ευριπιώτης, Τσιμιτσέλης, Μάλφα και Γερονικολού – σαν να τους είπαν πως «πάμε πρόβα» και δεν τράβηξαν ποτέ δεύτερη λήψη.

Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις να ντρέπεσαι, όχι φυσικά για το βέβηλο του πράγματος, ούτε για το πως ας πούμε η Χρύσα Ρώπα πιστεύει ότι μπορεί να φέρει στη φιλμογραφία (;) της μια καρικατούρα αλά Γεωργία Βασιλειάδου χωρίς καμία ενοχή, αλλά κυρίως για το πώς σε σκοτεινές εποχές όπως αυτή που ζούμε, θριαμβεύει πάντα το κακό. Ναι, αυτή τη φορά μεγαλύτερο και από την Πελοπόννησο.

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Πολύ Κακές Κριτικές: «Νύχτα τρόμου» ζήσαμε με τον Γιάννη Μπέζο

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

0 points
Upvote Downvote

1
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Μέλος
paulina P.

Δυστυχώς δεν έχουμε καλούς ηθοποιούς. Κι όταν λέω καλούς, δεν εννοώ να μπορούν να αποστηθίσουν τα λόγια τους. Δεν έχουν παίξιμο, πώς να το πω. Όλους τους κωμικούς ρόλους τους παίζουν το ίδιο, όλους τους δραματικούς επίσης. Όλοι είναι ένα κόπι πέιστ του άλλου. Και δεν είναι καθόλου μα καθόλου φυσικοί. Ούτε και σεναριογράφους της προκοπής έχουμε. Νομίζουν ότι με σεξο-υπονοούμενα θα γελάσουμε, με βρίσιμο θα γελάσουμε, με over the top drama θα κλάψουμε. Δεν είναι τίποτα αληθοφανές. Πάσχουμε. Δεν ξέρω ποιος φταίει κι αν μπορεί να γίνει κάτι για να αλλάξει αυτό, αλλά είμαστε αιώνες πίσω. Και δεν χρειάζονται… Διαβάστε περισσότερα »